Рамгархия – сикх қауымы, Панджабтан шыққан. Шеберлер (ұсталар, ағаш шеберлері) тобы. Тарихы, көші-қоны және Британ империясымен байланысы туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Пәкістанның солтүстік-батыс аймағы Пәкістанның Пәнджаб штатындағы сикх қауымы. Рамгархия – Пәнджаб аймағынан шыққан сикхтер қауымы, олардың құрамына Лохар (төгіштер) және Тархан (ағаш шеберлері) топтары кіреді.
Sikh community in Punjab, India
The Ramgarhia are a community of Sikhs from the Punjab region of northwestern India, encompassing members of the Lohar (blacksmiths) and Tarkhan (carpenters) subgroups.
Этимология
Бастапқыда Тока деп аталған, яғни ағаш шеберлері, Рамгархиялар Жасса Сингх Рамгархияның есімімен аталады. Оның туған тегі Тока болған, бірақ 18 ғасырда ол Амритсар қаласының жанындағы Рамраунидегі Рамгархия бунга деп белгілі болған нысанды қайта жаңартуға тағайындалғанда Рамгархия атанды.
Originally called Thoka, meaning carpenter, the Ramgarhia are named after Jassa Singh Ramgarhia, whose birth surname of Thoka became Ramgarhia in the 18th century when he was put in charge of rebuilding what became known as Ramgarhia Bunga, at Ramrauni, near Amritsar.
Жұмыс орны мен мәртебесі
Дәстүр бойынша Рамгариалар көбінесе ағаш шеберлері болған, бірақ теміршілер сияқты басқа да қолөнер кәсіптері де кездесетін. Олардың шеберлік дағдыларын британдықтар байқап, 1890 жылдары көптеген Рамгариаларды Шығыс Африкадағы колонияларға қоныс аударуға ынталандырды. Олар аймақтың инфрақұрылымын құруға көмектесіп, африкалық мәдениетке сіңісті. Британдық билік 20 ғасырдың басында Рамгариаларды Үндістан ішінде де көшіп кетуге шақырды. Олардың тапқырлығы мен құрылыс, жөндеу және күтімдегі шеберлігі, мысалы, Ассамдағы шай плантацияларында өте пайдалы болды. Пәнджабтағы жер иелерінен, көбінесе джат сикхтерінен алыс қалған Ассамның Брахмапутра өзені бойындағы Рамгариа диаспорасы әлеуметтік жағдайын одан да жақсарта алды. Пәнджабта алған тәжірибелері, онда олар қауымдық бірлікке қолдау көрсету үшін бірнеше гурдваралар құрды, британдықтарға адал болды және джаттар бастаған Акали қозғалысын қолдауға құлықсыз болды, Ассамдағы жағдайын жақсартуға көмектесті. Сикхизм әдетте касталық жүйені қабылдамаса да, өзіне тән, оған өте ұқсас әлеуметтік-экономикалық иерархияға ие, оның құрамындағы адамдар көбінесе касталар деп сипатталады. Питер Чайлдсқа сәйкес, Рамгариалар қазір джат сикхтерінен кейін екінші орында тұр, себебі орта тапқа жататын бұл топты төменгі касталық шеңберден көтеруге мүмкіндік берген маңызды экономикалық және әлеуметтік күшке ие. Алайда, Жогиндер Сингх олардың Пәнджабта әлі де ықпал етуге жеткілікті мүмкіндіктері жоқ екенін айтады. Бұл аймақ ауыл шаруашылығына күшті тәуелді және джаттар, сондай-ақ лабандар мен сайнилер сияқты басқа да қауымдастықтардың ықпалды шаруалары басымдық құрады. Сингхтың сөзіне қарағанда, олар "сикхтік әлеуметтік-діни институттар мен саяси партияларды бақылауда ұстап отыр". Оған жауап ретінде, аз ықпалды, бірақ сандар бойынша басым адамдарды білдіретін бірлестіктер құрылды, соның ішінде өз білім беру және әлеуметтік-діни институттарын басқаратын Рамгариа топтары, сондай-ақ олардың жеке басын арттыруға көмектесетін диаспорасын және кез келген белгілі тұлғаларын біріктіруде.
Traditionally, Ramgarhias are mostly carpenters, but included other artisan occupations including blacksmiths. Their artisan skills were noted by the British, who encouraged many Ramgarhia to move to colonies in East Africa in the 1890s, where they assisted in the creation of that region's infrastructure and became Africanised. The British authorities also encouraged Ramgarhias to migrate within India during the first quarter of the 20th century. Their inventiveness and skills at construction, repair and maintenance were of much use at, for example, the tea plantations in Assam. Now distant from their landlords in Punjab, who were mostly Jat Sikhs, the Ramgarhia diaspora in the Brahmaputra Valley of Assam were able to enhance their social status even higher. The lessons learned in Punjab, where they had established a few gurdwaras to aid community cohesion and had been loyal to the British and generally unwilling to support the Jat led Akali movement, assisted their improved status in Assam. Despite Sikhism generally rejecting the caste system, it does have its own very similar socio economic hierarchy, with its constituents often described as castes. In that, according to Peter Childs, the Ramgarhias today rank second only to the Jat Sikhs, thanks to significant economic and social power that elevated this middle class group from its lower caste confines. However, Joginder Singh says that they still lack influence in the Punjab, which is a region heavily dependent on agriculture and dominated by some influential peasant farmers, mostly Jat but also some from communities such as the Labanas and Sainis. Those people, says Singh, have "captured the control of Sikh socio religious institutions and political parties." Associations representing the less influential but numerically superior people have formed in reaction to this, including Ramgarhia groups that are running their own educational and socio religious institutions as well as mobilising their diaspora and any prominent individuals who might assist in enhancing their identity.