Кіріспе
Тайпа, қауым, клан, кіші клан немесе діни секталар сияқты ұйымдастырылған адамдар тобы. Джати – Үнді субконтинентінде тайпа, қауым, клан, кіші клан немесе діни секта сияқты біртұтас адамдар тобын сипаттау үшін дәстүрлі түрде қолданылатын термин. Әр Джати көбінесе белгілі бір кәсіп, географиялық аймақ немесе тайпамен байланысты болады. Әртүрлі діни сенімдер (мысалы, Вайшнавизм, Смартизм немесе Шайвизм) немесе тілдік топтар да кейбір Джатилерді анықтауы мүмкін. Бұл термин ағылшын тілінде көбінесе "каста" деп аударылады. 2016 жылы туысқандық байланысы жоқ үндістердің ДНК талдауына негіделген зерттеуде, ендогамды Джатилер Гупта империясы кезінде пайда болғаны анықталды.
Jāti is the term traditionally used to describe a cohesive group of people in the Indian subcontinent, like a tribe, community, clan, sub clan, or a religious sect. Each Jāti typically has an association with an occupation, geography or tribe. Different intrareligious beliefs (e. g. Vaishnavism or Smarthism or Shaivism) or linguistic groupings may also define some Jātis. The term is often translated approximately in English as caste. A 2016 study based on the DNA analysis of unrelated Indians determined that endogamous Jatis originated during the Gupta Empire.
Өзін-өзі тану туралы әңгімелер
Мысалы, бүгінгі күні елеулі артта қалған топ – ядавтар: «Веда дәуірінде-ақ ядавтар республикалық үлгідегі билік идеалдарын қолдаған. Махабхарата ядавтар арасындағы республикалық басқару жүйесінің қалай жұмыс істегені туралы қызықты мәліметтер келтіреді. Қазіргі таңда, эпостық әңгімелердің орталық тұлғасы Шри Кришна республикалық идеяларды Магадаханың Джарасандхасы және Матураның Камсасы бастаған империалистік қозғалысқа қарсы қорғауға тырысқаны – даусыз факт» (Р. В. К. Ядав, Люция Мишельуттидің «Солтүстік Үндістан қаласындағы каста және қазіргі заманғы саясат» еңбегінде келтірілген). Далиттердің де «кастаның мәртебесін бекітетін, аңыз кейіпкерлерін анықтайтын, олардың касталық идентитісін құруда шешуші рөл атқарғандығын баяндаушылар көрінетін әңгімелері бар. Өткеннің фактілері миф және қиялмен өріліп, жарқын, таза және ерекше өткенді жаңаша қабылдауға мүмкіндік береді. Бұл өз кезегінде тарихи мәртебеге ие және замана-заманнан бері бар деп есептеледі (Seneviratne 1997: 5). Жазба дереккөздерінен және археологиялық жәдірелерді өздері интерпретациялаудан шынайылықты іздейтін мұндай тарих түрлері, мерекелер, оразалар, тойлар және осыларға негізделген тулар мен эмблемалар сияқты жаңа символдарды жасау арқылы қолдауға ие болады.»