Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
"Қайғы" - Генри Джеймстің 1911 жылы жарық көрген романы. Алғашқыда ол пьеса ретінде жоспарланған. Джеймс 1909 жылы материалды үш актілі драма түрінде жазды, бірақ оның көптеген пьесалары сияқты, бұл да сахнаға қойылмады. (1917 жылы оның өлімінен кейін екі рет қойылды.) 1911 жылы Джеймс пьесаны романға айналдырды, ол оқырмандардың арасында сәтті болды. "Қайғы" - оның 1916 жылы қайтыс болғанға дейін аяқтаған соңғы романы болды. Романның сюжеті бай американдықтардың Ұлыбританияның өнер мұраларын сатып алуына арналған.
The Outcry is a novel by Henry James published in 1911. It was originally conceived as a play. James cast the material in a three act drama in 1909, but like many of his plays, it failed to be produced. (There were two posthumous performances in 1917.) In 1911 James converted the play into a novel, which was successful with the public. The Outcry was the last novel he was able to complete before his death in 1916. The storyline concerns the buying up of Britain's art treasures by wealthy Americans.
Сюжеттің қысқаша мазмұны
Қызы Китти Имбердің құмар ойындарынан туған қарызын өтеу үшін жесір қалған лорд Тейн өзінің суретшісі сэр Джошуа Рейнольдстың "Ватербридж герцогинясы" атты көркем туындысы америкалық миллиардер Брекенридж Бендерге сатуды жоспарлап отыр. Жас өнер сыншысы Хью Кримбл Британияның өнер қазыналары елде сақталуы керек деп, бұл сатуға қарсы шығады. Оған лорд Тейннің көреген қызы леди Грейс қолдау көрсетеді. Газеттер Рейнольдстың картинасын сату мүмкіндігі туралы хабар таратқанда, патриоттық көтеріліс басталады, бұл Бендерді қуантады. Ал Кримбл Тейннің коллекциясында Мантованоның сирек туындысы болу мүмкіндігі бар екенін күдіктенеді. (Джеймс бұл суретшінің құрамындағы есім екенін ойлаған, бірақ кейін осындай есіммен белгілі болған суретшінің бар екені анықталды.) Ақырында, Кримблдің Мантовано туралы болжамы расталды. Лорд Тейн Мантованоның картинасын Ұлттық галереяға сыйға тартуға және Рейнольдсты Бендерге сатпауға шешім қабылдайды. Оның досы леди Сэндгейт те өз отбасының Сэр Томас Лоуренс салған картинасын галереяға сыйға тартады, бұл оларды лорд Тейнмен жақындастырады.
To cover the gambling debts of his daughter Kitty Imber, the widowed Lord Theign is planning to sell his beautiful painting Duchess of Waterbridge by Sir Joshua Reynolds to American billionaire Breckenridge Bender. Hugh Crimble, a young art critic, argues against the sale, saying that Britain's art treasures should stay in the country. He is supported by Theign's perceptive daughter, Lady Grace. When the newspapers get wind of the potential sale of the Reynolds, they raise a patriotic outcry, which delights Bender. Meanwhile, Crimble has found another painting in Theign's collection that he suspects is a rarity by Mantovano. (James thought this artist was a fiction, but it later turned out that there really was an obscure painter of that name.) Eventually, Crimble's hunch about the Mantovano turns out to be correct. Theign decides to donate the Mantovano to the National Gallery and not to sell the Reynolds to Bender. His friend Lady Sandgate also donates her family's Sir Thomas Lawrence painting to the Gallery, which unites her and Theign.
Негізгі тақырыптар
Бұл романдағы даудың маңызсыз және алыс сияқты көрінуіне қарамастан, ол 1980-ші жылдары АҚШ-та жапондық сатып алушылардың "көрнекті мүліктерді" сатып алу кезінде болған қызу пікірталасқа едәуір ұқсас. Сол кездегі американдық газеттер, Джеймс кітабындағы британдық газеттер сияқты, осы мәселеге байланысты үлкен шу көтерді. Бірақ, Жапонияның экономикалық қиындықтарына байланысты бұл дау уақыт өте келе басылды. Джеймс өзі қабылдаған елінің өнер қазыналарын шетелдік бәсекелестерге сатуына наразы болғанымен, Британияның да осы жағынан әбден таза емес екенін жақсы білген. Ол Леди Грейске "Эльгин мраморлары" туралы тікелей айтуға мүмкіндік береді, бұл мәселе бүгінгі күнге дейін жеңілдемей келеді. Роман оқырманды қызықтыратын қарқынмен дамып, әсіресе, шаршағыш бірақ жақсы ниетті Тейн сияқты тартымды кейіпкерлерге толы. Конвенциялық бақытты соңы сәл әлсіздей көрінуі мүмкін, бірақ осындай кітаптың бақытсыз аяқталуы қиын.
While the controversy in this novel might seem hopelessly remote and trivial, it's seemingly similar to the furor that erupted during the 1980s in the United States, when Japanese buyers were snapping up "trophy acquisitions" in America. American newspapers at the time created much the same stink as the British newspapers in James' book. Eventually, the fuss simmered down due to Japan's own economic troubles. Although James did not like his adopted country selling out its art treasures to foreign bidders, he was well aware that Britain's hands were far from clean in this regard. He has Lady Grace make a pointed reference to the Elgin Marbles, a sore subject to this day. The novel maintains a sprightly pace and features many appealing characters, especially the high tempered but basically good hearted Theign. The conventional happy ending may seem rather insipid, but a book like this could hardly end unhappily.
Санаткерлік бағалау
Сыншылар "Қайғы" романын Джеймстің өмірінің соңғы жылдарында жазған жеңіл ойын-сауық туындысы деп бағалаған. Романның кейде жасаңқы диалогтары және драмалық нұсқасынан келген сахналық әрекеттері сынға түскен. Джеймс Эдит Уортонға жазған хатында, мұндай жеңіл, толық емес романды алпыс жасқа жеткен соң жазудың өзіне қиын болғанын мойындады.
Critics have generally regarded The Outcry as a pleasant trifle turned out in James' declining years. There have been criticisms of the novel's sometimes artificial dialogue and the stage business inherited from the dramatic version. James confessed in a letter to Edith Wharton that such a light, half length novel was the most he could manage in his late sixties.