Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Жапондық қуыршақ
Japanese doll
Жапондық шаруалар терезелерінен сыртқа жіппен іліп қоя бастаған, Эдо дәуірінде пайда болған, ақ қағаздан немесе матадан қолмен жасалған шағын дәстүрлі қуыршақ. Бұл талисманның жақсы ауа-райын әкелу және жаңбырлы күнді тоқтату немесе болдырмау сияқты сиқырлы күші бар деп есептеледі. Егер біреу жаңбыр күтетін болса, теру теру бозуды кері іліп қоюға болады. Бұл Жапонияда кең таралған сенім. "Теру" – жапон тілінде күннің жарқырауын білдіретін сөз, ал "бозу" – буддалық монах (бонзе сөзімен салыстырыңыз) немесе қазіргі сленгте "бассыз" деген мағынаны білдіреді; "бозу" сөзі сондай-ақ кішкентай ұлдарға деген лақап ретінде де қолданылады. Дәстүр бойынша, егер ауа-райы жақсы болса, оларға қасиетті саке құйылып, өзенге жіберіледі. Бүгінде балалар қағаз немесе мақтадан және жіптен теру теру бозу жасап, күн ашық болсын деп тілегенде, әсіресе мектепке саяхатқа шығар алдында терезеден іліп қояды. Теру теру бозу Эдо дәуірінде қала тұрғындары арасында танымал болды, олардың балалары жақсы ауа-райы күні бұрын оларды жасап, "Жақсы ауа-райының қасиетті адамы, ертең ауа-райы жақсы болсын" деп айтатын. 1921 жылы жарық көрген Кёсон Асахара (浅原鏡村) жазған және Синпей Накаяма әндеткен, теру теру бозуға арналған танымал варабе ута бар.
A is a small traditional handmade doll that originated from the Edo period in Japan, made from white paper or cloth, that Japanese farmers began hanging outside of their window by a string. This talisman is supposed to have magical powers to bring good weather and to stop or prevent a rainy day. If someone is hoping for a rainy day, the teru teru bōzu can be hung upside down. They are a very common superstition in Japan. Teru is a Japanese verb that describes sunshine, and a bōzu is a Buddhist monk (compare the word bonze), or in modern slang, "bald headed"; bōzu is also used as a term of endearment for addressing little boys. Traditionally, if the weather does turn out well, a libation of holy sake is poured over them, and they are washed away in the river. Today, children make teru teru bōzu out of tissue paper or cotton and string and hang them from a window when they wish for sunny weather, often before a school picnic day. Teru teru bōzu became popular during the Edo period among urban dwellers, whose children would make them the day before the good weather was desired and chant, "Fine weather priest, please let the weather be good tomorrow." There is a famous warabe uta associated with teru teru bōzu, written by Kyōson Asahara (浅原鏡村) and composed by Shinpei Nakayama, that was released in 1921.
Тарих
Ауа райын бақылау дәстүрі және бай халықтық мәдениет (日和見) Хэйан дәуірінен (749 – 1185) Эдо дәуіріне (1603 – 1867) дейін жалғасқанын анық көруге болады. "Теру теру бозу" ауа райын бақылау дәстүрі Хэйан дәуірінде қытайлық тәжірибеден пайда болды және бейімделді. Қытайда "саоцин нианг" (掃晴娘) деп аталатын бұл тәжірибеде "теру теру бозуды" сыпырғыштың басына қойып, жақсы рухтарды өз жағыңа тарту үшін сыпырып, "бозу" монах емес, сыпырғышпен жас қыз болған. Аңыз бойынша, қалың жаңбыр кезінде қаланы құтқару үшін бір қыз құрбандыққа шалынды – ол символдық түрде көкке көтеріліп, аспаннан жаңбырлы бұлттарды сыпырып тастады. Содан бері халық оның естелігін сақтап, оның бейнесін қағаздан кесіп, жақсы ауа райы тілегімен сыртқа іліп қояды. "Теру теру бозу" жапондық практикасы ретінде Эдо дәуірінің ортасындағы әдебиетте сипатталған оригами қуыршақтары мен есімдердің ұқсастығынан туындаған болуы мүмкін. Жапон классикалық әдебиетінің ғалымы Нобуё Китамура 1830 жылы "Кию Шоран" (嬉遊笑覧) еңбегінде "теру теру бозу" туралы айта келіп: "Егер ауа райы жақсы болса, оқушыларымның есімдерін қағазға жазып, құдайларға саке сыйлап, өзенге құямын" деп жазған.
The tradition of weather watchers and a rich folk culture of hiyorimi (日和見) can be traced with certainty to the Heian period (749 – 1185) continuing through the Edo period (1603 to 1867). Teru teru bōzu weather watching practice tradition originated and was adapted from a Chinese practice during the Heian period. The practice, called saoqing niang (掃晴娘) in China, involved putting the teru teru bōzu on the end of a broom to sweep good spirits your way, and rather than bōzu being a monk, but a young girl with a broom. As the story unfolds, a girl was sacrificed to save the city during a heavy rainfall by ascending symbolically to the heavens and sweeping rain clouds from the sky. Since then, the people have commemorated her by making paper cutouts of her and hanging them outdoors in the hopes of good weather. Teru teru bōzu as a Japanese practice seems to have originated from the similarity between origami dolls and names described in the literature in the middle of the Edo period. A reference to teru teru bōzu is written in Kiyū Shōran (嬉遊笑覧) by Nobuyo Kitamura, a scholar of Japanese classical literature in 1830. It is written, "If the weather becomes fine, I write my pupils on the paper, offer sake to the gods, and pour it into the river."