Кіріспе

Мадагаскар этностары

Мадагаскар халқы – Мадагаскар аралының жергілікті тұрғындары, австронезиялық тілдерінде сөйлейтін этностар тобы. Дәстүр бойынша, халық этностық топтарға бөлінеді. Мысалдарға орталық таулы аймақтағы, Antananarivo, Alaotra (Ambatondrazaka) және Fianarantsoa айналасындағы "тау халқы" (этностық тұрғыдан аралас шыққан, бірақ австронезиялық тегі басым, ал банту тегі аздау) – Мерина және Бетсилео сияқты топтар, сондай-ақ "жағалау тұрғындары" (көбінесе банту тегі, австронезиялық белгілері аз) – Сакалава, Бара, Везо, Бетсимисарака, Махафали және т.б. жатады. Мериналар екі кіші топқа бөлінеді: "Мерина А" – Хова және Андриана, олардың арасында банту тегінің үлесі 30-40% құрайды. Екінші кіші топ – "Мерина Б", яғни Андevo, олардың арасында банту тегінің үлесі шамамен 40-50% құрайды. Соңғылары Мерина қоғамының үштен бірінен аспайды. 1900 жылғы алғашқы халық санауы бойынша Мадагаскар халқының саны 2 242 000 адамды құрады. Келесі жүз жылда, әсіресе француз Мадагаскары кезінде, олардың саны күрт өсті.

Генетика және популяциялардың шығу тегі

2008 жылдан 2018 жылға дейін генетикалық әртүрліліктің толық аралдық зерттеуі жүргізілді. Бұл жоба "MAGE" (Мадагаскар, антропология генетикасы, этнолингвистика) деп аталды. Бұл зерттеуге Мадагаскардың шамамен 3000 тұрғыны қатысып, генетикалық зерттеу үшін сілекейлерін ұсынды. Мадагаскардың 300 ауылынан генетикалық, тілдік және мәдени әртүрлілік тұрғысынан үлгілер алынды. Зерттеуді Мадагаскар және Еуропа зерттеушілері мен ғалымдары жүргізді. Бұл зерттеу барлық малагаси халқының африкалық және азиялық тектің қосындысынан тұратынын көрсетті. Бірақ ата-тектің гендерінің үлесі әртүрлі. Мадагаскардың жағалауындағы халықтар, оның ішінде Теморо, Везо және Микеа сияқтылардың шамамен 70% африкалық және 30% азиялық тегі бар, ал таулық тайпалардың африкалық тегі шамамен 45% төмен. Дегенмен, анадан балаға берілетін мтДНК тегі керісінше: 42,4% африкалық және 50,1% Шығыс Азиялық текті. Африкаға жақындығының арқасында, азиялық халықтармен байланыс ең қызығушылық тудырды. 1996 жыл шамасында, малагаси халқында полинезиялық мотивті анықтау үшін зерттеу басталды (mtDNA гаплотипі B4a1a1a). Жақында жүргізілген зерттеу Мадагаскардың барлық полинезиялық мотивтерінде табылған екі қосымша мутацияны (1473 және 3423A) анықтады, осылайша бұл мотив "Мадагаскар мотиві" деп аталды. Бұл мотивтің таралу жиілігі үш этникалық топ арасында әртүрлі болды: Меринада – 50%, Везода – 22%, Микеада – 13%. Осы нәтижелерге сүйене отырып, зерттеу Мадагаскардың шамамен 2200 жыл бұрын өте шағын топпен, яғни шамамен 30 әйелмен қоныстанғанын болжайды; олардың 28-і (93%) теңізден келген Оңтүстік-Шығыс Азиялықтар, ал 2-і (7%) – африкалықтар болған. Малагаси халқы алғашқы шағын негізін қалаушы топтың африкалық еркектермен араласуы арқылы қалыптасқан. Малагаси халқының ең жақын азиялық ата-аналары қазіргі Индонезияда, Банжар және Борнеоның оңтүстік-шығысындағы Оңтүстік Калимантан Даяқтарының арасында табылады. Олардың Оңтүстік-Шығыс Азиядан келген ата-бабаларының тілдік іздерін Барито өзенінің аймағындағы Мааянь тіліндегі негізгі сөздіктердің көптеген ортақ сөздері арқылы табуға болады.

Мадагаскар диаспорасы

Мадагаскар диаспорасының ірі бөлігі Францияда (әсіресе, Майотт және Реюньонның теңіз арты департаменттері), Комор аралдарында (әсіресе, Мохели аралы), Оңтүстік Африкада, Латын Америкасында және Кариб бассейнінде, сондай-ақ АҚШ-та кездеседі. АҚШ-тағы Мадагаскар диаспорасы 18 және 19 ғасырларда құл немесе бос адам ретінде келгендердің ұрпақтарын қамтиды. Мадагаскардан жақында көшіп келген американдықтар да бар. Малагаси тегі бар белгілі американдықтардың арасында Энди Разаф, Кэтрин Данхэм, Регина М. Андерсон, Уильям Х. Хасти, Джордж Шлюлер және Филиппа Шлюлер, Мұхаммед Али, Роберт Рид Черч және Мэри Черч Террелл, Фредерик Д. Грегори, Томас П. Махаммит, Пашаль Беверли Рэндольф, Майя Рудольф, Клод Маккей, Джесс Том, Бен Джелус және Кинан Айвори Уэйанс бар. Канададағы алғашқы тіркелген африкалық құл Оливье Ле Жун 1628 жылы Мадагаскардан Жаңа Францияға әкелінген.