Маркс бірлестігінің жолы: «Мен оның айтарын айтайын» мюзиклінің тарихы
I'll Say She Is
Маркс бірлестігінің ("I'll Say She Is", 1924) Бродвейдегі тұңғыш дебюті. Музыкалық комедия, варьетеден шығу және киножұлдыздыққа қадам. Тарихы мен маңызы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
I'll Say She Is (1924) - бұл Уилл Б. Джонстон (әңгіме және өлеңдер) мен Том Джонстон (музыка) жазған музыкалық комедиялық ревю. Бұл Маркс ағайындыларының (Граучо, Харпо, Чико және Зеппо) Бродвейдегі тұңғыш дебюті болды. Алғашқы қойылым 1923 жылғы маусымда Пенсильвания штатының Филадельфия қаласындағы Уолнат-стрит театрында ұлттық турнеден бұрын көрсетілді.
I'll Say She Is (1924) is a musical comedy revue written by brothers Will B. Johnstone (book and lyrics) and Tom Johnstone (music). It was the Broadway debut of the Marx Brothers (Groucho, Harpo, Chico, and Zeppo). The initial production premiered in June 1923 at Walnut Street Theatre in Philadelphia, Pennsylvania before its national tour.
Өмірбаян
"Мен оған айтамын" туындысы Маркс отбасының водевильден шығып, Бродвей сахнасында және кейін кинода танымал болуына себеп болды. Бұл оқиғалар олар Е. Ф. Альбимен болған жанжалдың нәтижесінде ірі водевиль айналымдарынан шеттетілгенде және Shubert айналымында өз шоуларын өндіруге тырысқандары сәтсіз аяқталған кезде орын алды. Шоуда Маркс ағайындыларының водевильдегі жылдарынан қалған әртүрлі номерлер мен музыкалық қосымшалар бай қыздың көңіл көтеру іздеуі туралы жұқа сюжетке енгізілді, оны ер адамдар кезекпен ұсынып тұрды. Либретто мен ән сөздерін Уилл Б. Джонстон жазды, ол кейіннен Маркс ағайындыларының "Маймыл ісі" (1931) және "Жылқы қауырсыны" (1932) атты классикалық фильмдерін жазуға бірге қатысты, музыкасын оның інісі Том Джонстон жазды. Комедиялық биік нүкте – Граучоның Наполеон рөліндегі ұзақ сахналық қойылымы болды, оны ағайындар ең қызықты деп есептеді. Шамамен бір жыл бойы гастрольдік сапардан кейін, шоу 1924 жылдың 19 мамырында Бродвейдегі Казино театрында ашылды. 313 қойылымнан кейін 1925 жылдың 7 ақпанында жабылды. Шоу үлкен жетістікке ие болды және Маркс ағайындыларын супержұлдыз деңгейіне көтерді, оларды Нью-Йорктің Algonquin дөңгелек үстелінің зиялылары қабылдады. Александр Вулкотт және Роберт Бенчли "Мен оған айтамын" туындысын сәтті еткен театр сыншыларының қатарында болды, ал Джордж С. Кауфман олардың келесі екі Бродвей мюзиклын – "Кокос жаңғақтары" (1925) және "Жануарлар печеньесі" (1928) жазуға бірге қатысты. Алайда, бұл шоулардың ешқайсысы сияқты, "Мен оған айтамын" фильмге түсірілген жоқ. Дегенмен, оның ашылу сахнасының бір бөлігі Paramount Pictures үшін "Көлеңкелер салынған үй" (1931) атты көркем фильмге қосылды, бұл Paramount компаниясының 1912 жылы құрылғанының 20 жылдығын мерекелеу және сол кезде шығатын "Маймыл ісі" фильмін жарнамалау мақсатында жасалды. Наполеон сахнасының анимациялық нұсқасы (Граучо өзінің дауысын берген) "Ашулы, ашулы, ашулы комедианттар" (1970) атты ABC телеарнасының арнайы бағдарламасына енгізілді.
I'll Say She Is led to the Marxes' rise out of vaudeville and into stardom on the Broadway stage and later into motion pictures. It came at a time when they had gotten themselves effectively banned from the major vaudeville circuits owing to a dispute with E. F. Albee, and had failed in an attempt to produce their own shows on the alternate Shubert circuit. The show included some Marx Brothers routines and musical specialties from their years in vaudeville, incorporated into a thin narrative about a rich girl looking for thrills, as presented to her by a succession of male suitors. The libretto and lyrics were written by Will B. Johnstone, who later co wrote the classic Marx Brothers films Monkey Business (1931) and Horse Feathers (1932) with music by his brother, Tom Johnstone. The comedic high point was a long sketch featuring Groucho as Napoleon, which the Brothers regarded as the funniest thing they ever did. After touring for almost a year, the show opened on Broadway on May 19, 1924 at the Casino Theatre. It closed on February 7, 1925 after 313 performances. The show was a roaring success, and it catapulted the Marx Brothers to superstardom, accepted by the New York smart set of the Algonquin Round Table. Alexander Woollcott and Robert Benchley were among the theatre critics who made I'll Say She Is a smash, and George S. Kaufman would co write their next two Broadway musicals, The Cocoanuts (1925) and Animal Crackers (1928). Unlike those shows, however, I'll Say She Is was never made into a film. A version of its opening scene, however, was made into a short for Paramount Pictures as part of a feature called The House That Shadows Built (1931), made to celebrate Paramount's 20th anniversary of their founding in 1912, and as a promotion for the then upcoming Marx film Monkey Business. An animated version of the Napoleon scene (with Groucho voicing himself) was incorporated into an ABC TV special called The Mad, Mad, Mad Comedians (1970).
Орындау және соңынан
Шоу 1923 жылғы 4 маусымда Филадельфиядағы Уолнат-стрит театрында тұңғыш рет көрсетілді және сыншылар тарапынан зор табысқа ие болды. Ол 1924 жылғы 19 мамырда Нью-Йорктегі Казино театрында ашылды. Аңыз бойынша, сол күні Нью-Йорк газеттерінің жетекші сыншылары Винтер Гарден театрында өтетін басқа қойылымды көруге жоспарлаған, бірақ ол қойылым соңғы сәтте кейінге шегерілген соң ғана «Мен айтамын, ол бар» спектакліне келді. Дегенмен, Қысқы бақ пен Казино Шуберт желісіне кіретін екі театр болғандықтан, бәсекелестікті болдырмау үшін ашылу күндері әдейі түрде әртүрлі күндерге белгіленген болуы мүмкін. Қай жағдайда болса да, сыншылар, әсіресе Александр Вулкотт, өзге жұмыстарына кедергі келгендіктен осы қойылымды көруге келген, спектакль туралы, әсіресе Харпоның өнері туралы маңызды пікірлер айтты және Маркс ағайындылары бір түндік көрсетілімнен кейін бірден танымал жұлдыздарға айналды. Маркс ағайындылары осы қойылымның жұлдыздары болғанына қарамастан, ол ревю болғандықтан, олар спектакльдің маңызды бөліктерінде болмайды. Олар музыкалық нөмірлерде көрінбейді және бірнеше сахнада мүлдем қатыспайды. Осы себепті, «Мен айтамын, ол бар» спектаклінде олар орындаған материалдың көп бөлігі әлдебір формада сақталған. «Театрлық агенттік» сахнасы кейіннен Paramount Pictures компаниясының «Көлеңкелер салған үй» фильмі үшін дерлік толығымен түсірілді. Галлахер мен Шен немесе Джо Фрисконың орнына олар фильмде Морис Шевалье рөлін сомдайды. Наполеонның алдындағы соңғы көрінісі 1970 жылы Ранкин Басс студиясының 30 минуттық «Жасыратын комедияшылар» телешоуы үшін мультфильм ретінде түсірілді. 80 жастағы Граучо Наполеон рөлін қайта ойнады. Ол кезде Харпо мен Чико қайтыс болған еді, ал Зеппо қатысудан бас тартты, сондықтан Чиконың рөлін Пол Фриз орындады, Зеппо Фриз дауыстаған бір ғана сөзге дейін азайтылды, ал сөйлейтін жолдары жоқ Харпоның рөлі дыбыс эффектілерімен ауыстырылды. Граучо Фристің Чико рөлін дәл орындауына әсерленді. Маркс ағайындыларының Paramount компаниясымен түсірген соңғы фильмі «Қаз тұмсығы» фильмінде «Мен айтамын, ол бар» фильмінен шабыттанған сот залындағы көрініс бар, бірақ маңызды айырмашылықтар да бар. Бұл сахнадағы күміс заттар «Жануарлар крекерлері» сахналық қойылымы үшін қайта пайдаланылды және сонымен қатар сол аттас фильмде де көрсетілді. Бұл Маркс ағайындыларының өздерінің толық атымен жарнамаланған соңғы қойылымы болды. Харпо Адольф Артур, Зеппо Герберт, Граучо Джулиус Генри, ал Чико Леонард ретінде таныстырылды. Харпо өзінің 1961 жылғы «Харпо сөйлейді» автобиографиясында театр сыншысы Александр Вулкотт ағайындыларды келесі қойылымдарында сахналық есімдерін пайдалануға ынталандырғанын жазды, олар келесі Бродвей шоуынан бастап, «Коконаттар» (1925) спектаклінде осыны істеді, кейіннен ол 1929 жылы фильмге айналдырылды. Шамамен жиырма бес жыл бойы водевиль сахнасында еңбек еткен Маркс ағайындылары үшін бұл водевиль театрларындағы соңғы қойылым болды. «Мен айтамын, ол бар» Бродвейді жаулап алғаннан кейін олар ешқашан кетпеді. Олар тағы екі Бродвей хиттерін, «Коконаттар» және «Жануарлар крекерлері» қойылымдарын жасады, олар сөйлейтін киноның алғашқы жылдарында олардың алғашқы екі көркем фильмі ретінде түсірілді. «Жануарлар крекерлері» спектаклінің жабылуымен, олардың үшінші және соңғы Бродвей шоуы аяқталды, Маркс ағайындылары Голливудқа көшіп, кино және теледидарда ұзақ мансап жасады.
The show debuted for previews at Walnut Street Theatre in Philadelphia on June 4, 1923 and was a critical success. It opened at the Casino Theatre in New York City on May 19, 1924. Legend has it that the first string critics for the New York papers were slated to see a different show premiering at the Winter Garden Theatre the same night, and only came to I'll Say She Is when the other show was postponed at the last moment. However, as both the Winter Garden and the Casino were part of the Shubert chain, it seems more likely that the openings were deliberately set for different dates to avoid competing with each other. In any case, the critics, notably Alexander Woollcott, who was only at the show because his other engagements were canceled, raved about the show, especially Harpo's performance, and the Marx Brothers became first rank stars virtually overnight. Despite the fact that the Marx Brothers were the stars of this show, because it was a revue, they are absent from significant parts of the performance. They are almost entirely absent from the musical numbers and do not appear at all in several scenes. Because of this, much of the material that they performed in I'll Say She Is exists in one form or another. The opening "Theatrical Agency" scene was later filmed for the Paramount Pictures release The House That Shadows Built almost in its entirety. Instead of Gallagher and Shean or Joe Frisco, they impersonate Maurice Chevalier in the filmed performance. The penultimate Napoleon scene was filmed as a cartoon in 1970 by Rankin Bass in their 30 minute television production The Mad, Mad, Mad Comedians. Groucho, 80 years old, reprised the role of Napoleon. Harpo and Chico had both died by then, while Zeppo declined to return, so Chico's part was performed by Paul Frees, Zeppo was reduced to a single line also voiced by Frees, while Harpo's part, having no spoken lines, was replaced by sound effects. Reportedly, Groucho was impressed by the accuracy of Frees's performance as Chico. The Marx Brothers' last Paramount film, Duck Soup, contains a courtroom scene largely inspired by the one in I'll Say She Is, although there are significant differences. The silverware gag in this scene was recycled for the stage performance of Animal Crackers and is also featured in the film of the same name. This is also the last production by The Marx Brothers in which they were billed under their given names. Harpo was billed as Adolph Arthur, Zeppo as Herbert, Groucho as Julius Henry, and Chico as Leonard. In his autobiography Harpo Speaks (1961), Harpo wrote that theatre critic Alexander Woollcott encouraged the Brothers to use their stage names in any subsequent production, which they did, starting with their next Broadway show, The Cocoanuts (1925), which was later turned into a film version in 1929. Having toiled on the Vaudeville circuit for nearly a quarter century, this would be the last stage performance that The Marx Brothers would perform for Vaudeville theaters. Once I'll Say She Is hit Broadway, they never left. They would have two further Broadway hits, The Cocoanuts and Animal Crackers, which were then filmed in the early years of talking pictures as their first two feature films. With the closing of Animal Crackers, their third and final Broadway show, the Marx Brothers moved to Hollywood, and enjoyed long careers in film and television.