Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
АҚШ-тың федералды заңы. 1940 жылғы әскери қызметшілерге азаматтық қолдау көрсету туралы заң (бұрынғы атауы – 1940 жылғы әскери және теңізшілерге азаматтық қолдау көрсету туралы заң) (50 A.Қ.С. § § 3901–4043-те кодификацияланған) – АҚШ-тың әскери қызметшілерін, теңізшілерін, әуе күшінің қызметшілерін, морпештерін, жағалау күзетшілерін, сондай-ақ Қоғамдық денсаулық сақтау қызметі мен Ұлттық мұхит және атмосфералық басқармадағы офицерлерін өз елдерінің қатысуымен жүріп жатқан әскери қызметте болған кезде және әскери қызметтен кейін бір жылға дейін сотқа берілуден қорғайды, сонымен қатар АҚШ-тың одақтас әскери күштерімен қызмет ететін АҚШ азаматтарын әскери қақтығыс кезеңінде қорғайды.
U. S. federal law
The Servicemembers Civil Relief Act (formerly called the Soldiers' and Sailors' Civil Relief Act of 1940) (codified at 50 U. S. C. §§ 3901—4043) is a United States federal law that protects soldiers, sailors, airmen, marines, coast guardsmen, and commissioned officers in the Public Health Service and National Oceanic and Atmospheric Administration from being sued while in active military service of their country and for up to a year after active duty, as well as U. S. citizens serving with allied military forces for the duration of a military conflict involving the United States.
Тарих
Актінің ресми атауы 1940 жылғы болғанымен, оның бастауы Азамат соғысына дейін, АҚШ Конгресі Одақ әскері мен теңізшілеріне қарсы азаматтық іс-қимылдарға толық мораторий енгізген кезге дейін барып жетеді. Бұл, тікелей айтқанда, кез келген азаматтық мәселе бойынша сот ісі әскер немесе теңізші соғыстан оралғанша тоқтатылатынды білдірді. Азаматтық мәселелердің мысалдарына келісімшартты бұзу, банкроттық, кепілге салу немесе ажырасу ісі кіретін еді. Конгресс мораторийді қабылдау арқылы ұлттық мүдделерді де, әскери қызметшілерді де қорғауды мақсат етті. Біріншіден, Конгресс әскери қызметшілердің соғыс кезінде үйде туындауы мүмкін мәселелер туралы уайымдамауына мүмкіндік беруді қалады. Екіншіден, Азамат соғысы кезінде көптеген әскер мен теңізшілердің жалақысы жақсы болмағандықтан, олардың қызметке дейінгі қарыздарын, мысалы, ипотекалық төлемдерді немесе басқа несиелерді төлеуі қиын болды. Әскери қызметшілердің құқықтарын қорғау туралы мәселе 1918 жылы Әскер мен теңізшілерге азаматтық жеңілдіктер туралы заң қабылданғанда қайтадан көтерілді. Азамат соғысы кезеңіндегі мораторий сияқты, 1918 жылғы заң әскери қызметшілер соғыста қызмет еткенде олардың құқықтарын қорғау үшін жасалды. 1918 жылғы Заң азаматтық іс-қимылдарға толық мораторий енгізбегенімен, ол әскери қызметшілерді мүлікті қайтарып алу, банкроттық, кепілге салу сияқты әрекеттерден, олар қауіпті жағдайда болғанда қорғады. Заңда сондай-ақ әскери қызметшілер мен олардың жұбайлары әскери бұйрықтарға ғана сүйене отырып, АҚШ-тың кез келген юрисдикциясында болуы немесе болмауы себепті тұрақты мекенжайын өзгерте алмайды немесе жоғалта алмайды деп нақты айтылған. 571-бапта бұл концепция салық салу мақсатында, ал 595-бапта дауыс беру мақсатында егжей-тегжейлі сипатталған. SCRA бойынша әскери қызметшілер активтік қызметке дейін алынған қарыздары үшін 6%-дан аспайтын пайыздық мөлшерлемеге құқылы. Заң сонымен қатар әскери үлестерді пайдалануды шектейді, әскери қызметшілерді олардың әскери жалақысынан рұқсатсыз автоматты түрде шегерілімдерден қорғайды. Бұдан өзге, әскери қызметшілерді жеке басын ұрлаудан қорғауға бағытталған шаралар қолданылады.
Despite the act's official title dating it to 1940, its origins can be traced as far back as the Civil War when the United States Congress passed a total moratorium on civil actions brought against Union soldiers and sailors. In basic terms, this meant that any legal action involving a civil matter was put on hold until after the soldier or sailor returned from the war. Examples of civil matters included breach of contract, bankruptcy, foreclosure, or divorce proceedings. Congress' intent in passing the moratorium was to protect both national interests and those of servicemembers. First, Congress wanted servicemembers to be able to fight the war without having to worry about problems that might arise at home. Secondly, because most soldiers and sailors during the Civil War were not well paid, it was difficult for them to honor their pre service debts, such as mortgage payments or other credit. Congressional concern about protecting the rights of servicemembers was raised again during World War I when the Soldiers' and Sailors' Civil Relief Act of 1918 was passed. Like the Civil War era moratorium, the 1918 legislation was designed to protect the rights of service members while they were serving in the war. Although the 1918 Act did not include a total moratorium on civil actions, it did protect service members from such things as repossession of property, bankruptcy, foreclosure or other such actions while they were in harm's way. The act also specifically states that servicemembers and their spouses do not gain or lose a domicile based on their presence or lack thereof in any U. S. jurisdiction solely on the basis of military orders. Section 571 outlines this concept for purposes of taxation, and Section 595 for voting purposes. Under the SCRA, service members are entitled to a cap of 6% on interest rates for pre existing debts incurred before active duty. The law also restricts the use of military allotments, protecting servicemembers from unauthorized automatic deductions from their military pay. Additionally, efforts are made to safeguard servicemembers from identity theft.