Кіріспе
Алабама университеті қорғаншылар кеңесі Гарретке қарсы, 531 U. S. 356 (2001), – АҚШ Жоғарғы Сотының АҚШ Конституциясының он төртінші түзетуіне сәйкес Конгрестің өкілеттіктерін жүзеге асыруына қатысты іс. Жоғарғы Сот Американдық мүгедектер туралы заңның I тармағын, мемлекеттерді жеке тұлғалардың ақшалай өтемақы талап етуіне мүмкіндік бергені үшін, конституцияға қайшы деп шешті.
Өмірбаян
Арыз берушілер – Милтон Эш және Патрисия Гарретт, екеуі де Алабама университеті жүйесінің қызметкерлері. Олар Американдық мүгедектер туралы заңның (ADA) анықтамасына сәйкес мүгедек деп танылды. Эш – өмір бойы ауыр астмамен ауырған күзетші, ал Гарретт – емші, оған сүт безінің қатерлі ісігі диагнозы қойылып, көп уақытты алатын сәулелік және химиотерапиялық емдер қажет болды. Екеуі де жұмыста кемсітуге ұшырағанын мәлімдеді. Университет Эштің астмасын жеңілдететін жұмысқа тағайындаудан бас тарды және Гарретттің қатыспауы себепті оны жұмысынан ауыстыруды талап етті. Эш және Гарретт Алабама университетіне қарсы федералды сотқа АДА-ның I тармағын бұзғаны үшін, яғни мүгедек болу негізінде еңбекте кемсітуге тыйым салғаны үшін өтемақы талап етіп шағымданып арыз берді. Алабама университеті 11-ші түзетуге сәйкес, бұл талапқа тыйым салынғанын негілдеп, шағымды қараудан бас тарту туралы өтініш жасады. АҚШ-тың Алабама штатының Солтүстік округінің аудандық соты осы себеппен екі де істі қараудан бас тартты, бірақ Он бірінші апелляциялық сот Конгресс штаттардың егемендік иммунитетін жойғанын шешті.
Келіспеушіліктер
Сот 5–4 дауыспен бөлінді, судья Стивен Брейер оған Джон Пол Стивенс, Дэвид Соутер және Рут Бадер Гинзбург қосылған қарсы пікір білдірді. Рационалды негіздегі тексеру туралы қарсылық мынадай мәлімдеме жасады: Конгресс «16 мен 64 жас аралығындағы мүгедек американдықтардың үштен екісі еңбек етпейтінін» анықтады, тіпті олардың көпшілігі өнімді еңбек етуге ниетті және қабілетті болса да. Конгресс бұл кемсітудің «қалыптасқан стереотиптерге» және мақсатты түрде теңсіз қарауға байланысты екенін анықтады.
Congress found that "[t]wo thirds of all disabled Americans between the age of 16 and 64 [were] not working at all," even though a large majority wanted to, and were able to, work productively. And Congress found that this discrimination flowed in significant part from "stereotypic assumptions" as well as purposeful unequal treatment
The problem with the Court's approach is that neither the "burden of proof" that favors States nor any other rule of restraint applicable to judges applies to Congress when it exercises its § 5 power. "Limitations stemming from the nature of the judicial process have no application to Congress." Rational–basis review—with its presumptions favoring constitutionality—is "a paradigm of judicial restraint." And the Congress of the United States is not a lower court. (Citations omitted)
On "congruence and proportionality," Justice Breyer said that City of Cleburne v. Cleburne Living Center, Inc (1985) and Katzenbach v. Morgan (1966) were precedents that require deference by the Court, not Congress:
I recognize nonetheless that this statute imposes a burden upon States in that it removes their Eleventh Amendment protection from suit, thereby subjecting them to potential monetary liability. Rules for interpreting § 5 that would provide States with special protection, however, run counter to the very object of the Fourteenth Amendment. By its terms, that Amendment prohibits States from denying their citizens equal protection of the laws. Hence "principles of federalism that might otherwise be an obstacle to congressional authority are necessarily overridden by the power to enforce the Civil War Amendments 'by appropriate legislation.' Those Amendments were specifically designed as an expansion of federal power and an intrusion on state sovereignty." (Citations omitted)
Соттың ұстанымындағы мәселе – бұл «дәлелдеу жүгі» штаттарга артықшылық беретін немесе судьяларға қолданылатын қандай да бір шектеу ережесі Конгресс § 5 өкілеттігін пайдаланғанда қолданылмайды. «Сот процесінің мәніне байланысты шектеулер Конгресске қолданылмайды». Рационалды негіздегі тексеру – конституциялықлыққа басымдық беретін болжамдарымен «сот шектеуінің үлгісі» болып табылады. Ал Америка Құрама Штаттарының Конгресі – төменгі сот емес. (Дереккөздер алынып тасталды)
Congress found that "[t]wo thirds of all disabled Americans between the age of 16 and 64 [were] not working at all," even though a large majority wanted to, and were able to, work productively. And Congress found that this discrimination flowed in significant part from "stereotypic assumptions" as well as purposeful unequal treatment
The problem with the Court's approach is that neither the "burden of proof" that favors States nor any other rule of restraint applicable to judges applies to Congress when it exercises its § 5 power. "Limitations stemming from the nature of the judicial process have no application to Congress." Rational–basis review—with its presumptions favoring constitutionality—is "a paradigm of judicial restraint." And the Congress of the United States is not a lower court. (Citations omitted)
On "congruence and proportionality," Justice Breyer said that City of Cleburne v. Cleburne Living Center, Inc (1985) and Katzenbach v. Morgan (1966) were precedents that require deference by the Court, not Congress:
I recognize nonetheless that this statute imposes a burden upon States in that it removes their Eleventh Amendment protection from suit, thereby subjecting them to potential monetary liability. Rules for interpreting § 5 that would provide States with special protection, however, run counter to the very object of the Fourteenth Amendment. By its terms, that Amendment prohibits States from denying their citizens equal protection of the laws. Hence "principles of federalism that might otherwise be an obstacle to congressional authority are necessarily overridden by the power to enforce the Civil War Amendments 'by appropriate legislation.' Those Amendments were specifically designed as an expansion of federal power and an intrusion on state sovereignty." (Citations omitted)
«Сәйкестік және пропорционалдық» туралы судья Брейер Клебурн қаласы мен Клебурнның өмір сүру орталығы, Инк. (1985) және Катценбах пен Морган (1966) істері Соттан емес, Конгрестен құрмет көрсетуді талап ететін прецеденттер екенін айтты: Мен бұл заңның штаттарға жүк салмақ ететінін мойындаймын, өйткені ол оларды сотқа шақырудан қорғайтын он бірінші түзетуден айырып, оларды әлеуетті ақшалай жауапкершілікке ұшыратады. Дегенмен, § 5-ті түсіндірудің штаттарға ерекше қорғауды қамтамасыз ететін ережелері он төртінші түзетудің мақсатына қайшы келеді. Өзінің мәтіні бойынша, бұл түзету штаттарға өз азаматтарына заң алдында тең қорғауды қамтамасыз етуден тыйым салады. Сондықтан «Федерализм принциптері, әйтпесе Конгресс билігіне кедергі келтіруі мүмкін, Азамат соғысының түзетулерін «тиісті заңнама арқылы» күшіне енгізу билігімен алмастырылады. Бұл түзетулер федералды билікті кеңейту және штаттық егемендікке араласу мақсатымен әзірленген». (Дереккөздер алынып тасталды)
Congress found that "[t]wo thirds of all disabled Americans between the age of 16 and 64 [were] not working at all," even though a large majority wanted to, and were able to, work productively. And Congress found that this discrimination flowed in significant part from "stereotypic assumptions" as well as purposeful unequal treatment
The problem with the Court's approach is that neither the "burden of proof" that favors States nor any other rule of restraint applicable to judges applies to Congress when it exercises its § 5 power. "Limitations stemming from the nature of the judicial process have no application to Congress." Rational–basis review—with its presumptions favoring constitutionality—is "a paradigm of judicial restraint." And the Congress of the United States is not a lower court. (Citations omitted)
On "congruence and proportionality," Justice Breyer said that City of Cleburne v. Cleburne Living Center, Inc (1985) and Katzenbach v. Morgan (1966) were precedents that require deference by the Court, not Congress:
I recognize nonetheless that this statute imposes a burden upon States in that it removes their Eleventh Amendment protection from suit, thereby subjecting them to potential monetary liability. Rules for interpreting § 5 that would provide States with special protection, however, run counter to the very object of the Fourteenth Amendment. By its terms, that Amendment prohibits States from denying their citizens equal protection of the laws. Hence "principles of federalism that might otherwise be an obstacle to congressional authority are necessarily overridden by the power to enforce the Civil War Amendments 'by appropriate legislation.' Those Amendments were specifically designed as an expansion of federal power and an intrusion on state sovereignty." (Citations omitted)