Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Кеңес зымырандық танк/танк жойғышы
Soviet missile tank/tank destroyer
IT-1 (Истребитель танков–1, "Istrebitel tankov–1", аудармасы "Танк жойғышы 1") – Т-62 шассиіне негізделген советтік Суық соғыс кезеңінің зымырандық танкысы. Танк, арнайы жасалған 3М7 "Дракон" зымырандарын көтерілетін ұшыру құрылғысынан атып шығарды. 1968 және 1970 жылдар аралығында өте шектеулі пайдаланылды. Зымырандардың минималды ұшу қашықтығынан туындаған танк төңірегіндегі үлкен "өлi аймақ", сонымен қатар тасымалданатын зымырандардың аз саны, оны әскерилер арасында танымал етпеді. Сонымен қатар, зымыранды бағыттау үшін қажетті 520 кг салмақтағы жабдықтар ыңғайсыз болды. Көп ұзамай, танктар құтқару машиналарына түрлендірілді. IT-1T деп аталған турбиналық нұсқасы да жасалды.
The IT 1 (Истребитель танков–1 'Istrebitel tankov–1', lit. 'tank destroyer 1') was a Soviet Cold War missile tank based on the hull of the T 62. The tank fired specially designed 3M7 Drakon missiles from a pop up launcher. It saw a very limited service between 1968 and 1970. The large deadzone around the tank created by the missiles' minimum range combined with the limited amount of ammunition carried made it unpopular with the military. Also, the 520 kg of guidance equipment needed for the missile was impractical. Eventually, the tanks were converted into recovery vehicles. A turbine powered version was also developed named the IT 1T.
Тарих
Object 150 1968 жылы өндіріске енгізілді, 1968 және 1970 жылдар аралығында 220 данасы жасалды. Оның мақсаты Т-62 танктеріне қосымша оттық күш беру болды. Ол IT-1 танк жойғышы ретінде белгіленді және Белоруссия мен Карпат әскери округтеріндегі батальондарға берілді, олардың экипаждарын сәйкесінше танк экипаждары және артиллерия экипаждары құрады. IT-1-дің турбиналық қозғалтқышы бар нұсқасы IT-1T деп аталды. Қызметте болған кезінде бұл машина танымал болмады. Танк экипаждарына ракеталардың аз саны ұнамады, сондай-ақ ракеталар басқарылатынша 300-500 метрлік "өлген аймаққа" ие болды. IT-1 қазіргі артиллериялық машиналарымен салыстырғанда қолдану және күту жағынан күрделі болды, бұл артиллерия экипаждарына ұнамады. Ракеталық шақыру құрылғысының ұзақ қашықтықтағы дәлдігі жоғары бағаланғанмен, IT-1 жалпы әскери жағдайға сай келмеді және 1972 жылы қолданысқа енгізілгеннен кейін жартылай тоқтатылды. Қалған зымырандық танктер құтқару машиналарына айналдырылды. Зымырандық танк концепциясы сәтсіз болғанымен, ракеталық жүйені совет танктеріне қосымша қару ретінде енгізуге көптеген әрекеттер жасалды, бұл T-64 және одан кейінгі совет танктеріндегі 125 мм-лік тегіс ұңғылы зеңбіректерде ракеталарды пайдалану арқылы сәтті аяқталды.
Object 150 entered production in 1968 with 220 units made between 1968 and 1970. Its purpose was to provide additional firepower to T 62 tanks. It was designated the IT 1 tank destroyer and issued to battalions at Belarus and Carpathian Military Districts, crewed by tank crews and artillery crews respectively. A variant of the IT 1 was made with a turbine engine, designated the IT 1T. In the time period it spent in active duty, it proved an unpopular vehicle. The low missile count did not sit well with the tank crews and the missiles had a dead zone of around 300–500 meters before the missiles could be guided. The IT 1 was also complicated to use and maintain compared to existing artillery vehicles, a fact that did not sit well with the artillery crews. Though the missile launcher was praised for its long range accuracy, the IT 1 did not sit well with the overall military situation and was discontinued sometime after its deployment in 1972. The remaining missile tanks in inventory were converted to recovery vehicles. Though the missile tanks concept failed, many more attempts were made to incorporate a missile system as a secondary armament onto Soviet tanks, succeeding with the usage of missiles in the 125 mm smoothbore guns on Soviet tanks past the T 64.
Сипаттама
"IT 1" машинасы үш адамдық экипажға ие болды: жүргізуші, нысана көздеуші және командир. Ол төмен профильді мұнараға орнатылған зымыран ұшырғышымен және 2000 оқтан тұратын 7,62 мм PKT пулеметімен қаруланған. 3М7 Дракон зымыраларының он екі данасы автоматты зарядтағышта, ал тағы үш данасы мұнараның арт жағындағы броньсыз жәшікте сақталған. Әрбір зымыран ұзын тікбұрышты контейнерде сақталған. Жаңа зымыран жүктелген кезде мұнараның үстіндегі қақпақ ашылып, автоматты зарядтағыш зымыранды мұнарадан шығаратын. Зымыранның сақтау контейнері кейін тасталып, 3M7 Драконға тұрақтандыру қанаттарын ашуға мүмкіндік беретін, осылайша қару атуға дайын болатын. Зымыран радиоарнасымен басқарылды, жеті жиіліктің бірі мен екі код қолданылды. Бұл бір бөлімшедегі машиналардың бір-біріне кедергі келтірмеуін қамтамасыз етті. Зымыран сәл жоғары қарай және алғашқы секундта желдің әсерін ескеретін бұрышпен ұшырылды. Зымыранның арт жағындағы трассер басқару жүйесіне оның траекториясын бақылап, радиоарнасы арқылы басқару командаларын жіберуге мүмкіндік берді. Командалар зымыранда декодталып, қанаттарының бұрылысына айналдырылды. Түнгі кезде де ұрыс жүргізу мүмкіндігін қамтамасыз ету үшін түнгі көру құралдары берілді, бірақ бұл зымыранның ұшу қашықтығын едәуір қысқартты.
The IT 1 had a crew of three, a driver, gunner and commander. It was armed with a pop up missile launcher fitted into a low profile turret along with a 7.62 mm PKT machine gun with 2000 rounds of ammunition. Twelve 3M7 Drakon missiles were stored in an automatic loader and a further three were stored in an unarmoured box on the back of the turret. Every missile was stored in a storage container in the shape of a long rectangular box. Upon loading of a new missile, a hatch would open on the roof of the turret, with the missile being raised out of the turret by the autoloader. The storage container of the missile would then be jettisoned, allowing the 3M7 Drakon to extend its stabiliser fins, readying the weapon to be fired. The missile was radio command guided, using any one of seven frequencies and two codes. That prevented vehicles within a single unit interfering with each other. It was launched slightly upward, and at an angle to offset any wind drift during the first second of unguided flight. A tracer on the rear of the missile allowed the guidance system to track the missile and transmit radio commands to the missile. The commands were decoded by the missile and translated into deflection of the missiles fins. To ensure night combat capability, night vision equipment was provided, but substantially reduced the missile's range.