Вьетнам соғысындағы жылдам қимылды партизандық күштер
Mobile Guerrilla Force
Вьетнам соғысындағы мобильді партизан күштері: АҚШ әскерлерімен ұйымдастырылған, тың аймақтардағы барлау, тұтқын алу және ақпарат жинау мақсатындағы жасақтар.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Мобильдік партизандық күштер 1966 және 1967 жылдары Вьетнам соғысында партизандық соғыстың жекелеген бөлімдері болды. АҚШ Армиясының Арнайы күштері 1966 жылдың күзінде құрылған бұл бөлімшелерді ұтқыр шабуыл тактикасын жетілдіру және күшейту барысында оқытып, басқарды.
Mobile guerrilla forces were guerrilla warfare elements in the Vietnam War in 1966 and 1967. United States Army Special Forces trained and led the units, created in the fall of 1966, during refinement and amplification of the mobile strike concept.
Мақсаты
Бұл партизандық бөлімшелер ұйымдастырылып, дайындықтан өтті және бұрын Вьетконг немесе Солтүстік Вьетнам армиясының бекіністері саналған қашық аймақтарда әрекет ету үшін жабдықталды. Әдетте, мұндай аумақтарда алдын ала барлау немесе тазарту операциялары жүргізілмеген. Күштерді үнемдеу мақсатында құрылған мобильді партизандық күштердің әскерлері жаудың жолдарына кедергі келтіру, бақылау жүргізу, жау күштерін және нысандарын анықтау және олардың шабуыл бағыты бойынша барлау ақпаратын жинау үшін аймаққа енгізілді. Вьетконгтің базалық лагерьлері табылып, бақыланатын, мүмкіндігі болса шабуылға ұшыратылған, ал жау тым жақсы қорғалған және ұйымдастырылған болса, оларға қиындық тудырылатын. Рейдтер мен шабуылдар арқылы байланыс желілері үзіліп, миналар мен тұзақтар қойылды. Жабдықтар сақталатын қоймалар табылып жойылды, әуе шабуылдары бағытталды және олардың нәтижелері бағаланды.
These guerrilla units were organized, trained, and equipped to operate in remote areas previously considered to be Viet Cong or North Vietnamese Army havens. Usually almost no reconnaissance or clearing operations had been carried out in such territory. Instituted as economy of force units, the troops of the mobile guerrilla forces would infiltrate an area to interdict enemy routes, conduct surveillance, seek out enemy forces and installations, and collect intelligence along their axis of advance. Viet Cong base camps were found, watched, and raided if possible, or were harassed if the enemy was too well defended and organized. Lines of communication were cut by means of raids and ambushes, and were planted with mines and booby traps. Storage areas for supplies were found and eliminated, and air strikes were directed and the results assessed.
Операциялар
Мобильдік партизандық күш құрамы ең жасырын тәсілдермен оған бекітілген тактикалық операция аймағына енгізілді. Операция аймағына келгеннен кейін, бұл бөлім жерден толыққанды күш-қуат алудан басқа барлық қағидалары бойынша нағыз партизандық күшке айналды. Қажетті жабдықтар әуе арқылы жеткізілді. Партизандық күш жылжымалы базалардан операция жүргізді, ал әскерлер белгілі бір аймақта трица-алпыс күнге дейін қалып, жұмыс істей алды. Партизандық күштердің сәттілікке жетуі үшін белгілі бір операция аймағында толыққанды еркіндікке ие болуы қажет болды. Осы себепті, операция жүргізу үшін аймақ белгіленген кезде, мобильді партизандық күш сол аймақты толығымен "басқаратын" болды, соның ішінде әуе қолдауын да бақылауға алатын.
A mobile guerrilla force unit was inserted into its assigned tactical area of operations by the most unobtrusive means available. Once in the area of operations, the unit became a true guerrilla force in every respect except that of living solely off the land. Selected items of resupply were delivered by air. The guerrilla force operated from mobile bases, and the troops were capable of remaining and operating in a particular area for thirty to sixty days. The guerrilla force required complete freedom of action within a specified area of operations in order to achieve success. For this reason, once an area was designated for the conduct of an operation, the mobile guerrilla force "owned" that area—including control of air support.
Артықшылықтар
Партизандық күштердің қасиеттері мобильді соққы күштерінің қасиеттерімен шамалас болды, келесі айырмашылықтарды қоспағанда: мобильді партизандық күштер әскерлері төрт корпустың тактикалық аймақтарындағы арнайы күштер роталарының қажеттіліктеріне жоғары сезімталдық танытты, себебі осы аймақтағы мобильді партизандық күштерге операциялық басқару сол рота командирінің қарауында болды; әрбір мобильді партизандық күштер бөлімі арнайы күштердің А жасағымен толық басқарылып, бақыланды (мобильді соққы күштері 1966 жылдың желтоқсанында бірлескен АҚШ-Вьетнам арнайы күштерінің басқаруына өтті); және әрбір мобильді партизандық күштер бөлімі күштерді нығайту немесе өзара қолдаусыз дербес жұмыс істеуге дайындалды.
The guerrilla forces had essentially the same desirable characteristics as the mobile strike forces with the following exceptions: the mobile guerrilla force troops were highly responsive to the needs of the Special Forces companies in each of the four corps tactical zones in that operational control rested with the Special Forces company commander for the mobile guerrilla force located in his corps tactical zone; each mobile guerrilla force unit was wholly commanded and controlled by a Special Forces A detachment (the mobile strike forces went under joint U. S. Vietnamese Special Forces command in December 1966); and each mobile guerrilla force unit was trained to operate as an independent unit with no reinforcement or mutual support.
Ұйым
Мобильдік партизандық күштердің негізгі ұйымы мобильді соққы күштерінің құрылымымен бірдей болды, бірақ 34 адамнан тұратын жауынгерлік барлау взводы штаттық бөлімше ретінде қосылды. Мобильдік партизандық күш бөлімі қару-жарақ взводысыз ұйымдастырылды, алайда компания штабында М60 пулеметінен жасақ болды. Жауынгерлік барлау взводы мобильдік партизандық күштер алдында барлау жүргізу, алғашқы жабдықтау пунктін құру және ақпарат жинау үшін қолданылуы мүмкін. Жауынгерлік барлау взводы қарауылдық базаны қамтамасыз етіп, күштің қалған бөлігі келгенше бірінші жабдықтауды қабылдады. Өз орналасқан жерін жасыру үшін мобильдік партизандық күштердің әскерлері көптеген жағдайларда A1E типіндегі ұшақтармен жеткізілген, алдын ала дайындалған, кодталған жиынтықтары бар 500 фунттық напалм контейнерлерін пайдалану арқылы толықтай жабдықталды, бұл әдеттегі әуе шабуылы сияқты көрінді.
The basic organization of the mobile guerrilla forces was the same as that of the mobile strike forces, with a 34 man combat reconnaissance platoon added as an organic unit. The mobile guerrilla force unit was organized without a weapons platoon, but an M60 machine gun squad was included in the company headquarters. The combat reconnaissance platoon could be employed in advance of the mobile guerrilla force to provide reconnaissance, establish an initial resupply point, and gather intelligence. The combat reconnaissance platoon secured the patrol base and received the first resupply pending the arrival of the rest of the force. To avoid disclosing their position, mobile guerrilla force troops on many occasions were resupplied entirely through the use of modified, 500 pound napalm containers of prepackaged, code identified bundles delivered by A1E type aircraft in what seemed to be a normal air strike.