Канада сайлау заңдарында үшінші тараптардың қаржылық шектеулері және бостандық құқығы
Harper v Canada (AG)
Канада сайлау заңындағы үшінші тараптардың сайлау үгіт-насихатына қатысты шектеулер Канада Конституциялық Хартиясымен қайта қарастырылды. Шешімнің толық мәліметі.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Харпер Канадаға қарсы (AG), [2004] 1 S. C. R. 827, 2004 SCC 33, – Канада Жоғарғы Сотының маңызды шешімі. Аталған шешімде Сот Канаданың сайлау заңындағы үшінші тараптардың сайлау науқанына жұмсалатын қаржылық шығындарға қойылған шектеулер Канаданың құқықтары мен бостандықтары туралы Хартиясының 2-бабын бұзатынын, бірақ аталған Хартияның 1-бабына сәйкес заңмен негізделгенін растады.
Harper v Canada (AG), [2004] 1 S. C. R. 827, 2004 SCC 33, is a leading decision of the Supreme Court of Canada wherein the Court ruled that Canada Elections Act's spending limits on third party election advertising did violate section 2(b) of the Canadian Charter of Rights and Freedoms but was justified under Section One of the Canadian Charter of Rights and Freedoms.
Өмірбаян
1974 жылғы сайлау шығыстары туралы заң кандидат немесе тіркелген саяси партия емес, кез келген жеке тұлға немесе топтан құралған үшінші тарап мүдделік топтарына кандидаттар мен партияларды қолдау немесе оларға қарсы әрекет ету мақсатында ақша жұмсауға тыйым салды. 1997 жылы Жоғарғы Сот Либманның Квебек Бас прокурорына қарсы ісінде үшінші тарап шығындарын шектеудің «кейбір ұстанымдардың басқаларымен көміліп қалмауын қамтамасыз ету арқылы хабардар таңдау жасауға мүмкіндік беру» деген заңды мақсаты бар екенін айтты. Канаданың Либералдық партиясы үкіметі 2002 жылы жаңа Канада сайлау заңы болған C-2 заң жобасын енгізді. C-2 заң жобасы үшінші тараптың сайлау жарнамасына жұмсалатын ең жоғары шығынды бүкіл ел бойынша 150 000 долларға дейін шектеді, оның ішінде белгілі бір сайлау округінде жұмсалатын сома 3 000 доллардан аспауы тиіс. Стивен Харпер, сол кезде Ұлттық азаматтар коалициясының президенті (2006 жылы премьер-министр болды), 2000 жылдың маусым айында Эдмонтон қаласындағы Альберта Королевасының сотына конституциялық шағымдануды бастады. Сот Канада сайлау заңының 350 және 351-баптарының конституцияға қайшы екенін анықтады. Алберта апелляциялық соты 2002 жылғы 16 желтоқсандағы 2:1 дауыспен үшінші тараптың қызметіне қатысты барлық ережелердің, 358-баптан басқа, Құқықтар мен бостандықтар хартасын бұзады деген шешім шығарды.
The 1974 Election Expenses Act prohibited third party interest groups, defined as any individual or group other than a candidate or a registered political party, from spending money in promoting or opposing candidates and parties. In 1997, the Supreme Court ruled in Libman v. Attorney General of Quebec that restricting third party spending has a valid object "to permit an informed choice to be made by ensuring that some positions are not buried by others." The Liberal Party of Canada's government introduced Bill C 2 which became the new Canada Elections Act in 2002. Bill C 2 limited third party election advertising maximum spending to $150,000 nationwide, of which a maximum of $3,000 can be spent on a given electoral district. Stephen Harper, then president of the National Citizens Coalition (he became Prime Minister in 2006), launched a constitutional challenge in June 2000 to Court of Queen's Bench of Alberta in Edmonton. The court held that sections 350 and 351 of the Canada Elections Act were unconstitutional. The Alberta Court of Appeal, in a 2 1 decision, ruled on December 16, 2002, that all provisions on third party activities, except for section 358, violate the Charter of Rights and Freedoms.
Қаулы
Көпшілігін судья Бастараше жазды, ал судьялар Якобуччи, Арбур, Лебел, Дешамп және Фиш қолдады. Сот, шығындар шегі Хартияның 2b-бабын бұзғанын мойындаса да, заңның орынды екенін және 1-бабқа сәйкес негізделгенін анықтады. Көпшілік шығындар шегінің мақсаты сайлаудың әділдігін қамтамасыз ету екеніне келді. Заң "сайлау талқылысына қатысқысы келетіндер үшін тең мүмкіндіктер жасайды, сайлаушылардың толыққанды ақпарат алуына көмектеседі". Бұдан өзге, Хартияның 3-бабы бұзылмайды, себебі сайлау процесіне мағыналы қатысу құқығы, хабардар болу арқылы қатысу құқығын да қамтиды. Егер шығындар шегі болмаса, жеке адамдар немесе топтар пікір алмасуға басымдық бере алады және қарсы пікірлердің естілуіне кедергі келтіруі мүмкін.
The majority was written by Justice Bastarache with Justices Iacobucci, Arbour, LeBel, Deschamps and Fish concurring. The court found that, though the spending limits infringe upon section 2b of the Charter, the law is reasonable and is justified in light of section 1. The majority concluded that the objective of the spending limits is electoral fairness. The law has an effect in creating "a level playing field for those who wish to engage in the electoral discourse, enabling voters to be better informed". In addition, section 3 of the Charter is not infringed because the right of meaningful participation in electoral process includes the right to participate in an informed manner. Without spending limits, individuals or groups can dominate the discussion and prevent opposing views from being heard.
Келіспеушіліктер
Бас судья МакЛачлин және судья Майор қарсы пікірді (бір бөліктерінде) жазды, ал судья Бинни келісті. Қарсы пікір білдірген судьялар Канада сайлау заңының 350-бабында белгіленген шығындар шегінің, Құқықтар мен бостандықтар хартасының 2b-бабына қайшы келетінін, себебі үшінші тараптарға қойылған шектеулер тым қатаң болды деп мәлімдеді. 3000 долларлық лимит Канаданың ірі газеттерінде толық беттік жарнама беруге немесе Канада Поштасы арқылы бір сайлау округінде жаппай пошталық науқан жүргізуге жеткіліксіз болды. Осылайша, радио және теледидар байланысы "тіркелген саяси партиялар мен олардың үміткерлерінің эксклюзивті құқығына" айналады. 351-бапты да жою қажет, өйткені "ол 350-баптағы шығындар шегіне толығымен байланысты". Судьялар сайлау заңының қалған бөліктері 2(b) бабына қайшы келеді, бірақ 1-баппен құтқарылды деп шешті.
Chief Justice McLachlin and Justice Major wrote for the dissent (in parts), with Justice Binnie concurring. The dissenting justices argued that the spending limit set out in section 350 of the Canada Elections Act is inconsistent with section 2b of the Charter of Rights and Freedoms as the third party limits were too restrictive. The limit of $3000 was insufficient to purchase a full page advertisement in a major Canadian newspaper or to initiate a bulk mailing campaign within a single riding with Canada Post. Thus, radio and television communication becomes the "exclusive right of registered political parties and their candidates". Section 351 should also be invalidated because "it is keyed exclusively to the spending limits in s. 350". The justices held that the remaining sections of the Elections Act were in violation of s 2(b) but saved by s 1.
Салдары
Стивен Харпер кейін премьер-министр болып, осы лауазымды шамамен он жылдай атқарды. Осы кезеңде оның консервативті үкіметі Канада сайлау заңына және оған байланысты сайлау заңдарына көптеген маңызды өзгерістер енгізді. Бұған қарамастан, Харпер үкіметі 350 және 351-баптарға ұсақ-түйек өзгерістер ғана жасады, олар 2016 жылға дейін күшінде қалды (2000 жылы бастапқыда белгіленген, инфляцияға байланысты түзетілмеген және индекстелмеген шектеулермен бірге).
Stephen Harper later became Prime Minister and held that office for almost a decade, during which time his Conservative government enacted several far reaching changes elsewhere to the Canada Elections Act and related electoral laws. Despite this, the Harper government only made minor changes to Sections 350 and 351, which remain in force (complete with limits originally prescribed in 2000 that are neither adjusted for nor indexed to inflation) as of 2016.