Кіріспе
Роберт Бенджамин Сильверс (31 желтоқсан 1929 – 20 наурыз 2017) – 1963 жылдан 2017 жылға дейін «The New York Review of Books» журналының редакторы болған американдық редактор. Нью-Йорк штатының Лонг-Айленд аймағында өскен Сильверс 1947 жылы Чикаго университетін бітірді және Йель құқық мектебінде оқыды, бірақ бітірмей кетіп, 1950 жылы Честер Боулздың баспасөз хатшысы болып жұмыс істеді. 1952 жылы Сорбонна мен Sciences Po-да білімін аяқтаған кезінде АҚШ армиясы оны Парижге сөз жазушы және баспасөз жәрдемшісі ретінде жіберді. Ол көп ұзамай Джордж Плимптонның жетекшілігімен «The Paris Review» журналына редактор болып кірді. 1959 жылдан 1963 жылға дейін Нью-Йорктегі «Harper’s Magazine» журналының редакторы болды. Сильверс 2006 жылы қайтыс болған Барбара Эпштейнмен бірге 43 жыл бойы «The New York Review of Books» журналын редакциялады, ал одан кейін 2017 жылы өзі қайтыс болғанға дейін журналдың жалғыз редакторы болды. Liveright Publishing баспасынан Филип Марино былай деп жазды: «Химик белгілі бір реакцияны тудыру үшін ингредиенттерді жұптастырғандай, Сильверс өзінің мансабын дұрыс автор мен тақырыпты таңдау арқылы салған, осылайша қызықты және ағартушы нәтиже алуға үміттенеді». Сильверс бірнеше эссе жинақтарын редакциялады немесе бірлесіп редакциялады. Ол 2014 жылы «The Review» туралы «The 50 Year Argument» деректі фильмінде маңызды рөлде болды. Сильверстің марапаттары мен құрметті атақтарына Ұлттық кітап қорының әдеби сыйлығы, Америка өнер және әдебиет академиясының «Өнерге көрнекті қызметі үшін» сыйлығы, баспа саласындағы өмірлік жетістіктері үшін Иван Сандроф сыйлығы және Ұлттық гуманитарлық медаль кіреді. Басқа да наградалардың ішінде ол француз Легионының кавалері және француз Ұлттық Еңбек орденінің мүшесі болды.
Robert Benjamin Silvers (December 31, 1929 – March 20, 2017) was an American editor who served as editor of The New York Review of Books from 1963 to 2017. Raised on Long Island, New York, Silvers graduated from the University of Chicago in 1947 and attended Yale Law School, but he left before graduating and worked as press secretary to Chester Bowles in 1950. He was sent by the U. S. Army to Paris in 1952 as a speechwriter and press aide, while finishing his education at the Sorbonne and Sciences Po. He soon joined The Paris Review as an editor under the guidance of George Plimpton. From 1959 to 1963, he was an associate editor of Harper's Magazine in New York. Silvers was co editor of The New York Review of Books with Barbara Epstein for 43 years, until she died in 2006, and was the sole editor of the paper after that until his own death in 2017. Philip Marino of Liveright Publishing wrote of him: "Like a chemist pairing ingredients to induce a specific reaction, Silvers has built his career matching the right author and subject, in hopes of generating an exciting and illuminating result." Silvers edited or co edited several essay anthologies. He appeared prominently in the 2014 documentary film about the Review, The 50 Year Argument. Silvers' awards and honorary degrees include the National Book Foundation's Literarian Award, the American Academy of Arts and Letters' Award for "Distinguished Service to the Arts", the Ivan Sandrof Award for Lifetime Achievement in Publishing and a National Humanities Medal. Among other honors, he was a Chevalier of the French Légion d’honneur and a member of the French Ordre National du Mérite.
Ерте өмір және білім
Силверс Нью-Йорк штатының Минеола қаласында дүниеге келді және Фармингдейлде, содан кейін Нью-Йорк штатының Роквилл-Центр қаласында өсті. Оның әкесі Джеймс Дж. Силверс (1892–1986) – сатушы, кейде фермерлікпен айналысқан және шағын бизнес иесі болса, анасы Роуз Роден Силверс (1895–1979) – «The New York Globe» газетінде музыка және өнер туралы жазған журналист, ресторан иесі және RCA радиосындағы алғашқы әйел жүргізушілердің бірі болды. Оның Эдвин Д. Силверс (1927–2000) деген бір ағасы болған, ол – инженер-құрылысшы. Оның әкесінің ата-бабалары румыниялық еврей иммигранттары, ал анасының ата-бабалары – орыс еврейлері. Силверс 1947 жылы Чикаго университетін екі жылдық үдемелі бағдарламаны аяқтағаннан кейін, 17 жасында бакалавр дәрежесін алды. Содан кейін Йель заң мектебінде үш семестр оқыды, бірақ «заңға көңілі тоймады» деп оқуын тастап кетті.
Еңбек жолын бастауы: 1950-1962
1950 жылы Силверс Коннектикут штатының губернаторы Честер Боулздың баспасөз хатшысы болып жұмыс істеді, ол қайта сайлану науқаны жүргізіп жатқан еді. Корея соғысы кезінде ол АҚШ армиясында қызмет етті, ол оны 1952 жылы Париждегі Біріккен Ұлттардың Еуропа штаб-пәтеріне сөз жазушы және баспасөз жөніндегі көмекші ретінде жіберді. Парижде жүргенде ол Сорбонна мен Париж саяси ғылымдары институтында (Sciences Po деп белгілі) оқыды және ақырында оның диплом сертификатын алды. 1954 жылы Noonday баспасында жұмыс істегенде ол жаңа журналдың редакторы Джордж Плимптонмен танысып, дос болды. Бірнеше айдан кейін Силверс армиядан босатылғаннан кейін Плимптон оны бас редакторлық қызметке шақырды. Кейіннен Плимптон Силверстің "The Paris Review" журналын қалыптастырғанын айтты. Ол оқуын да жалғастырды. 1958 жылы Силверс Нью-Йоркке оралды, ол «Нью-Йорк кітаптарына шолу» (NYRB) журналын құруға түрткі болды.
Нью-Йорк ревюі
1962–63 жылдары Нью-Йорк қаласындағы газеттер ереуілі кезінде, «The New York Times» және тағы алты газет басылымды тоқтатқанда, Хардвик, оның күйеуі Роберт Лоуэлл, Джейсон және Барбара Эпштейндер Хардвиктің армандаған күшті кітап шолуларын ұсынуға мүмкіндік тапты. Джейсон Эпштейн кітап баспаларының жаңа басылымда өз кітаптарын жарнамалайтынын білген, себебі жаңа кітаптарды насихаттау үшін басқа мүмкіндіктері болмады. Топ әлі де «Harper’s» журналында жұмыс істейтін Сильверске осы мәселені редакциялауды сұрады, ал Сильверс Барбара Эпштейннен онымен бірге редакциялауды өтінді. Сильверс пен Эпштейн «ажырамас жұпқа айналды», келесі 43 жыл бойы, 2006 жылы қайтыс болғанға дейін бірге «The New York Review of Books» журналын редакциялады. Сильверс 2017 жылдың наурызында қайтыс болғанға дейін жеке редактор ретінде қызмет етті. Сильверс сонымен қатар бірнеше эссе жинақтарын редакциялады немесе редакциялауға қатысты, олардың ішінде: «Writing in America» (1960); «A Middle East Reader: Selected Essays on the Middle East» (1991); «The First Anthology: Thirty Years of the New York Review» (1993); «Hidden Histories of Science» (1995); «India: A Mosaic» (2000); «Doing It: Five Performing Arts» (2001) – сахна өнері туралы эсселер жинағы; «The Legacy of Isaiah Berlin» (2001); «Striking Terror» (2002); «The Company They Kept» (1-том, 2006; 2-том, 2011); «Келесі салдарлары: Буштан кейінгі американдық билік» (2008); және «Шет елдегі «New York Review»: Халықаралық репортаждың елу жылы» (2013). 2009 жылы ол «Dilemmas eines Herausgebers» («Редактордың қиындықтары») атты мақаласын жазды, ол Австрияның «Transit – Europäische Revue» журналында жарияланды. Сондай-ақ, ол 2010 жылы жабылғанға дейін «La Rivista dei Libri» журналының итальян тіліндегі басылымының редакциялық кеңесінде жұмыс істеді.
Жеке өмір және өлім
Сильверс ешқашан үйленбеген және балалары болған емес. 1975 жылдан өмірінің соңына дейін, қырық жылдан астам уақыт бойы ол Грейс, Дэдли графинясымен (1923–2016), 3-ші Дэдли графының жесірімен бірге өмір сүрді, олар операға деген ортақ құмарлықтарымен байланысты болды. 2017 жылдың сәуір айында Нью-Йорк қалалық кітапханасы оның естелігіне арналған қызмет өткізді. Сильверс пен Грейс Дэдли Швейцарияда бірге жерленген.
Беделі
Джон Ричардсон 2007 жылы Vanity Fair журналында "Джейсон Эпштейннің Сильверсті "осы елде жұмыс істеген журналдың ең ұлы редакторы" деп бағалағаны, Роберт Сильверс арқылы жарияланған баршамызбен бөлісілді" деп жазды. Британдық "The Guardian" газеті Сильверсті "қазірге дейін болған ең ұлы әдеби редактор" деп атады, ал Library of America оны "Нью-Йорк пен Американың әдеби және интеллектуалдық мәдениетін анықтауға және дамытуға көмектескен, теңдесі жоқ редактор" деп еске алды. "The New York Times" газетінде ол "білімі мол, көптеген нәрсені білетін, мінсіздікке ұмтылатын, үлкен дерекқорлары мен сәл британдықше айтылуы бар жұмысқа берілген адам" деп сипатталды. "Бобтың түзетулері мұқият, толық және нақты. Олар көбінесе рецензенттің беделін сақтауға бағытталған". Review журналына көп еңбек сіңірген және Сильверстің жақын досы Сьюзан Сонтаг оны "тамаша, фанатикалық, ұлы" редактор деп атады. 2012 жылы "The New York Times" газетінде Сильверс туралы былай делінген: "Оның ең үлкен қуанышы – жақсы жазу, оны басқалар жақсы шарап немесе дәмді тағам туралы сөйлейтіндей сөйлейді. Өзіне ұнаған жазушылар туралы айтқанда, ол кейде ынтасымен жанып кетеді. "Мен ұлы жазушыларды, керемет және әдемі ойлы адамдарды құрметтеймін және олар біз үшін ерекше және жаңа нәрсе жасайды деп үміттенемін". Филип Марино "The University of Chicago Magazine" журналында: "Химиягер ингредиенттерді белгілі бір реакцияны тудыру үшін біріктіргендей, Сильверс мансабын дұрыс автор мен тақырыпты сәйкестендіру арқылы, қызықты және жарық нәтиже алу үмітімен құрды. "Ол жазушыны оның өзі де лайықты деп ойламаған материалмен қосады", – дейді Дэниел Мендельсон. "The Nation" журналында Гарвард профессоры Стэнли Хоффман, Вьетнам және Ирак соғыстарына қатысты алғашқы сын-пікірлерді жариялағанда, Сильверс басқа комментаторлардың байқамаған нәрсесін түсінгенін айтты: "Екі жағдайда да Боб Сильверс, әдейі болсын болмасын, көбірек орнықты БАҚ-тың кемшіліктерін толықтырды. Журналдың "Review" беделі болғандықтан, ол осы кемшіліктерді толтырып, орнықты БАҚ-қа енгізу қиын болған көзқарастарды ұсынды". "The Nation" Ирак соғысы кезінде былай қосты: "Бір күні [Review редакторы] олардың әдеттегі баспалық әдебиетіне – философия, өнер, классикалық музыка, фотография, неміс және орыс тарихы, Шығыс Еуропа саясаты, көркем әдебиет – қайта оралуды аңсап, қарсы немесе келіспеушілік міндеттерінен босатылған күнді күтеді. Ол күн әлі келген жоқ. Егер келсе, редакторлар 9/11-ден кейінгі дәуірдің қиындықтарына көптеген жетекші американдық басылымдардан гөрі жақсы төтеп берді және "The New York Review of Books" бізге ең қажет болған кезде бізбен болды деп айтуға болады". Адам Гопник Сильверс "американдық сынның ғана емес, сонымен қатар американдық зиялы өмірдің де қатаңдық, аргумент және кеңдік элементтерін көтерді, олар бүгінгі күнге дейін қорқынышты болып қалуда" деп жазды. Сильверс кейін журналистика, академия және әдебиет саласында танымал болған көмекшілерді іздеу және дамытумен белгілі болды. 2010 жылы "New York" журналында олардың бірнешеуі, соның ішінде Жан Строуз, Дебора Айзенберг, Марк Даннер және А.О. Скотт жарияланды. Оның екі бұрынғы көмекшісі, Габриэль Уинслоу Йост және Эмили Гринхаус 2019 жылы Review журналының редакторлары болып тағайындалды. 2011 жылы Оливер Сакс Сильверсті өзінің "тірі немесе өлі, нақты немесе ойдан шығарылған сүйікті нью-йоркшысы" деп атады, Review журналын "осы жерде немесе кез келген жерде интеллектуалдық өмірдің ұлы институттарының бірі" деп атады. "Politico" журналындағы Тимоти Ноа Сильверс "New York Review журналын елдің ең жақсы және ықпалды әдеби журналына айналдырды" деген қорытындыға келді.
Жұмыс әдеттері мен редакциялық тәсіл
Джонатан Миллер Сильверстің жұмыс істеу әдеттері туралы былай деді: "Ол міндетін ғана емес, одан да артық адал. Ол міндеттің мәнін анықтайды. Оны кеңседе таңғы екіге дейін жұмыс істеп жатқанда көруіңіз мүмкін, ал оның жанында Гарвардтан келген шәкірттері болады. Ол ешқашан тоқтамайды. Ұдайы адамдармен кездесіп, сөйлесіп тұрады". Клэр Мессуд 2012 жылы «Review» журналына берген романдар туралы пікірлерінде Сильверстің «оқыған романдарын, кейде тіпті менің ойымнан да терең сезініп, цитатаны дұрыс емес кейіпкерге жатқызғанымды, ал бірде оқиғаны бұрмалап баяндағанымды нақты айтқанын» атап өтті, [бірақ] Боб әрқашан жомарт және мейірімді, өзгертуді бұйырудың орнына мұқият ұсыныс жасайды. Ол керемет редактор, себебі ол өте кішкентай үлесі бар жазушыға да, ең қарапайым пікірге де құрметпен қарады. Чарльз Розен былай түсіндірді: «Боб жеке өмірін кәсібіне бағындырмады, керісінше, кәсібін адам болудың өмірлік жолына айналдырудың жолын тапты. Ол үшін жазушылардан пікір алу – тек кәсіп емес, тіпті өмір салты да емес, өзін-өзі танудың шынайы түрі. Ол оны қадір-қасиетпен, сыпайылықпен және кейде артық шешімділікпен жасайды. Ол жазушыларға оның үшін мақала жазу – бұл коммерциялық мәміле емес, тіпті қарым-қатынас процесі де емес, тек өзара достық сезім екенін сезіндіреді». Тимоти Ноа былай деп жазды: «Сильверс әр мақаланы үш рет қарап шығып, аргументті күшейтіп, қосымша дәлелдерді талап етіп, мақтан тудыратын сөздер мен сәнді фразаларды алып тастады». Оның кітап шығару операциясы және «елдегі ең жақсы және ықпалды әдеби журнал» деген беделі бар. Хардвик бүгін кітап сынға алудың тым сыпайы екеніне шағымданар еді деп ойлау қиын. Оның редакторы Роберт Сильверс «ескі әлемнің сүйкімділігімен» бекітілген. Сильверс басқа да деректі фильмдерде де түсті: «Плимптон! Жорж Плимптонның өзі» (2013), «Джоан Дидион: Орталық тұрақсыз» (2017) және «Оливер Сакс: Өзінің өмірі» (2019). 2019 жылы Сильверстің мұрагерлері Роберт Б. Сильверс қорын құрды, ол саяси, әлеуметтік, экономикалық және ғылыми талдаулар, терең әдеби сын және интеллектуалды эссе жазатын жазушыларды қолдайды. Дэниел Мендельсон – қорының директоры, ал Реа Хедерман – президенті. Ол жыл сайын «Сильверс Дадли» сыйлықтарын табыстайды, олар ең үздік жазушыларды марапаттайды, соның ішінде «Роберт Б. Сильверс» журналистика сыйлығы, «Роберт Б. Сильверс» сын сыйлығы және «Грейс Дадли» еуропалық мәдениет туралы жазу сыйлығы. 40 жастан асқан жазушыларға 30 000 АҚШ долларынан, ал 40 жасқа толмағандарға 15 000 АҚШ долларынан сыйлық беріледі. Алғашқы сыйлықтар 2022 жылы табысталды. Нью-Йорк қалалық кітапханасының сенімдісі болудан басқа, Сильверс «Нью-Йорктің ең кедей аудандарындағы аудандық кітапханаларды сақтап қалу үшін жеке және өте сыпайы түрде күреске қатысты». Іс-шараға Джоан Дидион, Дж. М. Кутзе, Иан Бурума, Майкл Киммелман, Дэниел Мендельсон, Николас Кристоф, Зади Смит, Оливер Сакс, Дерек Уолкотт, Мэри Бирд, Даррил Пинкни, Джойс Кэрол Оутс, Хелен Вендлер, Пол Кругман, Маша Гессен, Альма Гильермоприето, Марк Даннер, Шеррилин Ифилл және судья Стивен Брейер лекция оқыды.
<blockquote>Bob [has not] sunk his personality into his profession; rather he has found a means of transforming his profession into a fundamental way of being human. Extracting reviews from writers is not, in his case, a métier, or even a way of life, but a genuine form of self expression, and he exercises it with dignity, tact and what sometimes feels like excessive sympathy. He has made writers feel that producing articles for him is not a business transaction or even process of communication, but simply a reciprocal act of friendship. Timothy Noah wrote: "Silvers edited three successive galleys for every piece, sharpening the argument, requesting additional evidence, removing pompous jargon and infelicitous phrases." its book publishing operations, and a reputation as "the country’s best and most influential literary journal It's hard to imagine that Hardwick would complain today that book reviewing is too polite." is "'[a]nchored by the old world charm' of its editor, Robert Silvers". Silvers appeared in other documentary films: Plimpton! Starring George Plimpton as Himself (2013), Joan Didion: The Center Will Not Hold (2017) and Oliver Sacks: His Own Life (2019). In 2019, Silvers' estate created the Robert B. Silvers Foundation to support writers of in depth political, social, economic, and scientific commentary, long form arts and literary criticism, and intellectual essays. Daniel Mendelsohn is the foundation's director, and Rea Hederman is its president. It awards annual prizes, called the Silvers Dudley Prizes, recognizing outstanding writing, including the Robert B. Silvers Prize for Journalism; the Robert B. Silvers Prize for Criticism; and the Grace Dudley Prize for Writing on European Culture. Prizes are in the amounts of $30,000 each for writers over 40, and $15,000 each for those under 40. The first prizes were awarded in 2022. Besides serving as a trustee of the New York Public Library, Silvers was "personally, and very discreetly, involved in the struggle to keep neighbourhood libraries open in the poorest precincts of New York." The event has included lectures given by Joan Didion, J. M. Coetzee, Ian Buruma, Michael Kimmelman, Daniel Mendelsohn, Nicholas Kristof, Zadie Smith, Oliver Sacks, Derek Walcott, Mary Beard, Darryl Pinckney, Joyce Carol Oates, Helen Vendler, Paul Krugman, Masha Gessen, Alma Guillermoprieto, Mark Danner, Sherrilyn Ifill, and Justice Stephen Breyer.
Құрмет пен марапаттар
2006 жылдың 15 қарашасында Сильверс Эпштейнмен бірге Америка әдеби қауымдастығына көрнекті қызмет көрсеткені үшін Ұлттық кітап қорының әдеби сыйлығын алды. Эпштейнмен бірге ол 2006 жылы Америка өнер және әдебиет академиясынан «Өнерге ерекше үлес қосу» сыйлығын алды. Ұлттық кітап сыншыларының үйірмесі Сильверсті 2011 жылы баспа ісіндегі өмірлік жетістіктері үшін Иван Сандроф сыйлығымен марапаттады, ал 2012 жылы «Париж шолуынан» Хадада сыйлығын және Нью-Йорк қаласының «әдеби өмірге қосқан үлесі» үшін Нью-Йорк әдеби сыйлығын алды. Нью-Йорк қаласындағы әдеби сыйлықтар салтанатында оқылымдар ұйымдастырылды, және «мүмкін, ең әсерлі оқылымда [Сильверс] сәулет сыншысы Мартин Филлердің жас сәулетші Майкл Арад салған 11 қыркүйек ескерткіші туралы жұмбақтай шолуының бір бөлігін оқыды, ол өткен жылы NYRB-де жарияланған еді». 2013 жылы Француз-американдық қоры оны Vergennes жетістіктері сыйлығымен марапаттады. Сондай-ақ 2013 жылы президент Барак Обама оған 2012 жылғы Ұлттық гуманитарлық медальді «жазу туралы сындық көзқарастар ұсынғаны үшін – [ол] мәдени және саяси түсіндірмелермен әдебиетімізді жандандырды және кітап шолуын әдеби өнер деңгейіне көтерді» деп табынды. Басқа да наградалардың ішінде Сильверс ПЕН Америка орталығының, Америка Дичли қорының және Римдегі Америка академиясының басқару кеңесінің мүшесі болды; ол 1997 жылдан бері Нью-Йорк қалалық кітапханасы мен «Париж шолуы» қорының сенімдісі қызметін атқарды. Ол сондай-ақ француздық «Құрмет легионының» кавалері және француздық «Ұлттық құрмет» орденінің мүшесі болды. 1996 жылы Америка өнер және ғылым академиясының мүшесі болып сайланды. 2007 жылы Гарвард университеті оған әдебиет докторының құрметті дәрежесін берді, ал 2013 жылы Британ академиясының құрметті мүшесі болып сайланды. 2014 жылы Оксфорд және Колумбия университеттерінен әдебиет докторының құрметті дәрежесін алды. Сильверс Сыртқы қатынастар жөніндегі кеңес пен Century қауымдастығының мүшесі болды.