Америкалық құлдықтан азат етуші газеттерінің тарихы

Кіріспе

Америкалық аболиционистік газет «The Genius of Universal Emancipation» 1821 жылы Бенджамин Ланди тарапынан Огайо штатының Маунт-Плезант қаласында құрылған.

Тарих

Газет 1820 жылы Элиху Эмбридің «Емансипатор» газеті ретінде жарық көрді, содан кейін Ланди оны келесі жылы сатып алды. Ландидің еңбектері оның квакерлік көзқарастарын көрсететін, құлдықты моральдық және діни тұрғыдан айыптайтын, біртіндеп азат етуді және босатылған құлдарды Гаити, Канада және Либерия сияқты басқа елдерге қоныстандыруды жақтады. Газет Огайо штатында аз оқырмандарға ие болғандықтан, Ланди өз идеяларын құлдар бар штатқа тарату мақсатымен штаб-пәтерін Гринвиллге (Теннесси штаты) көшірді. Газет жиырма бір штат бойынша таралғанымен, Теннессидегі құл иелері Ландидің басылымдарын жақсы қабылдамады, сондықтан ол газеттің Шығыс жағалауда үлкен әсер ете алатынын түсінді. Гаррисонның баспагер және газет редакторы ретіндегі тәжірибесі газеттің макетін жаңартуға және Ландиге құлдыққа қарсы спикер ретінде көбірек саяхаттауға мүмкіндік берді. Екеуі алғаш рет Бостонда Ландидің лекциялық сапарында кездесті; бұл кездесу Гаррисонның аболиционизмдегі мансабының басталуын белгіледі. Бастапқыда Гаррисон Ландидің біртіндеп азат етуге бағытталған көзқарастарымен келісті, бірақ ол ақырында дереу және толық азат етуді талап ету қажеттігіне көнді. Ланди мен Гаррисон өздерінің әртүрлі пікірлеріне қарамастан, газетте бірлесіп жұмыс істеуді жалғастырды, тек редакциялық мақалалардың авторын көрсету үшін оларға қол қоюға келісті. Гаррисонның «Genius» газетінде жұмыс істеген кезінде енгізген тұрақты рубрикаларының бірі – «Қара тізім» болды, ол «құлдықтан туындаған зұлматтар – ұрлау, қамшылау, кісі өлтіру» туралы қысқаша хабарларды жариялауға арналған. Гаррисонның «Қара тізім» рубрикаларының бірінде Гаррисонның туған қаласы Ньюберипорттан (Массачусетс штаты) шыққан Франсис Тодд атты адамның құл саудасына қатысқаны және жақында оның құлдарын Балтимордан Нью-Орлеанға «Франсис» кемесімен жібергені туралы хабарланды. Тодд Гаррисон мен Ландиге қарсы ар-намысқа тигізді деген айыппен сотқа шағымданып, құлдыққа жаулы соттардың қолдауын алу үшін Мэриленд штатындағы сотқа жүгінді. Мэриленд штаты да Гаррисонға қарсы қылмыстық іс қозғады, оны тез арада кінәлі деп танып, 50 доллар айыппұл төлеуге және сот шығындарын өтеуге міндеттеді. (Ландиге қарсы айыптаулар алынып тасталды, өйткені ол сапарда болғандықтан және оқиға басылған кезде газеттің бақылауында болмаған). Гаррисон айыппұлды төлей алмады және алты айға түрмеге кесілді. Ол құлдыққа қарсы қайырымдастық қызметкер Артур Таппан айыппұл төлегеннен кейін жеті аптадан соң босатылды, бірақ Гаррисон Балтимордан кетуге шешім қабылдады және ол Ландимен өзара келісіммен жолдарымен кетті. Гаррисон Жаңа Англияға оралып, көп ұзамай өзінің аболиционистік газетін, «The Liberator» газетін шығарды. Гаррисон Азат ету жарияланғанға дейін азат ету қозғалысын жетекшілік етті. Гаррисон мен Ланди тұтқындалғаннан кейін жолдары айырылғанмен, Ланди қайтыс болғанда Гаррисон: «Менің құлға деген достығымның барлығы Бенджамин Ландиге тиесілі» деді.

The newspaper was originally Elihu Embree's The Emancipator in 1820, before Lundy purchased it the following year. Lundy's contributions reflected his Quaker views, condemning slavery on moral and religious grounds and advocating for gradual emancipation and the resettlement of freed slaves in other countries, including Haiti, Canada, and Liberia. The paper attracted few readers in Ohio, so Lundy moved his base of operations to Greeneville, Tennessee, in an attempt to spread his ideas in a slave state. Although the paper gained national circulation through twenty one states, Tennessee slave owners were not very receptive to Lundy's publications, and he realized the newspaper could have greater impact on the East Coast. Garrison's experience as a printer and newspaper editor allowed him to revamp the layout of the paper and free Lundy to spend more time traveling as an antislavery speaker. The two first met in Boston on one of Lundy's speaking tours; this meeting marked the start of Garrison's career in abolitionism. Initially, Garrison shared Lundy's gradualist views, but he eventually became convinced of the need to demand immediate and complete emancipation. Lundy and Garrison continued to work together on the paper in spite of their differing views, agreeing simply to sign their editorials to indicate who had written it. One of the regular features that Garrison introduced during his time at the Genius was "the Black List," a column devoted to printing short reports of "the barbarities of slavery—kidnappings, whippings, murders." One of Garrison's "Black List" columns reported that a shipper from Garrison's hometown of Newburyport, Massachusetts—one Francis Todd—was involved in the slave trade, and that he had recently had slaves shipped from Baltimore to New Orleans on his ship Francis. Todd filed a suit for libel against both Garrison and Lundy, filing in Maryland in order to secure the favor of pro slavery courts. The state of Maryland also brought criminal charges against Garrison, quickly finding him guilty and ordering him to pay a fine of $50 and court costs. (Charges against Lundy were dropped on the grounds that he had been traveling and not in control of the newspaper when the story was printed.) Garrison was unable to pay the fine and was sentenced to a jail term of six months. He was released after seven weeks when the antislavery philanthropist Arthur Tappan donated the money for the fine, but Garrison had decided to leave Baltimore and he and Lundy mutually agreed to part ways. Garrison returned to New England, and soon began his own abolitionist newspaper, The Liberator. Garrison would go on to lead the abolitionist movement right up until the Emancipation Proclamation. Even though Garrison and Lundy parted ways after his arrest, when Lundy died, Garrison said, "It is to Benjamin Lundy that I owe all that I am as a friend of the slave."