Макларенге қарсы Калдвелл ісі: Канада федерализмінің қалыптасуына әсер еткен сот шешімі
McLaren v Caldwell
Канадский правовой прецедент McLaren v Caldwell: Подтверждение провинциальной юрисдикции в местных делах, имуществе и гражданских правах. Важное решение Совета Тайных Присоветников.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Тайлық кеңестің сот шешімі
Privy Council judicial decision
Макларенге қарсы Колдуэлл ісі – Тайлық кеңестің сот комитетінің жергілікті немесе жеке сипаттағы мәселелерде, сондай-ақ мүлік және азаматтық құқықтарда провинциялық юрисдикцияны бекіткен маңызды шешімі болды. Бұл шешім "құрылымдық емес құқықтық жағдайда қабылданған, бірақ терең конституциялық салдарларға ие болған" деп сипатталады.
McLaren v Caldwell was a landmark decision of the Judicial Committee of the Privy Council that upheld provincial jurisdiction in matters of a local or private nature, as well as over property and civil rights. It has been described as "a decision in a non constitutional legal context that had indirect non legal, but profound, constitutional consequences."
Таза кеңеске шағымдану
Тайлық кеңес Калдвеллдің пайдасына шешім шығарды, Онтарио апелляциялық сотының шешімі дұрыс деп танылды (Боэль Диксонға қарсы істе Жоғарғы Канада заңының әсері дұрыс түсіндірілмегенін айтқан). 1828 жылға дейін қабылданған Жоғарғы Канада заңдарын қарастырғаннан кейін, Тайлық кеңес былай деп мәлімдеді:
The Privy Council held in favour of Caldwell, ruling that the decision of the Ontario Court of Appeal (stating that the Upper Canada Act had been misconstrued as to its effect in Boale v. Dickson) was correct. After reviewing Upper Canada's laws in the matter that had been enacted as early as 1828, it further declared:
Салдары
Таза кеңестің шешімінің нәтижесінде Онтарионың заң шығару жиналысы 1884 жылғы Өзендер мен ағыстар заңын қабылдады, оны федералды үкімет қабылдаудан бас тартты. Өзінің құзыретін бекіту үшін Канада Парламенті кейіннен Теңіз суларының қорғалуы туралы заңды қабылдады. Бұл мәселе бойынша келесі заңнама әртүрлі нәтижелер берді. Макларен мен Колдуэлл арасындағы сот ісі Канада заң жүйесінде су жолдарының барлығына ашық екендігін және жеке меншік иелері жасаған жақсартулар үшін қолайлы төлем алуға құқылы болғанымен, ешкімге өтуге тыйым сала алмайтындығын бекітті. Бұл жеңіс көбінесе саяси сипатта болды. Моваттың Макдональдтың қатал ұстанымына мойын бұрмаудан бас тартуы федералды үкіметке провинциялық құзыретке жататын заңдарды қабылдаудан бас тартуды қиындатты және Макдональдты мәселелерді сотқа жіберуге итермеледі. Қабылдамау, заң үстемдігімен үйлеспейтін және Канада федерализмінің саяси түсінігіне қайшы келетін нәрсе деп есептелді. Ал, Таза кеңестің сот комитеті провинциялардың пайдасына шешім шығаруды жиіледі, жергілікті мәселелерді кеңінен түсіндіре отырып. Осыған байланысты, Сот комитеті тарихында Канаданың Жоғарғы сотынан түскен шағымдардың шамамен жартысын, ал басқа Канада соттарынан түскен шағымдардың шамамен төрттен бірін кері қайырды деп есептеледі.
As a result of the Privy Council's ruling, the Legislative Assembly of Ontario passed the Rivers and Streams Act, 1884, which the federal government decided not to disallow. In order to assert its own jurisdiction, the Parliament of Canada subsequently passed the Navigable Waters Protection Act. Subsequent legislation on the issue had mixed results. McLaren v Caldwell established the principle in Canadian law that waterways are open to all, and that while private interests can charge a reasonable amount for the use of any improvements they have made, they cannot refuse passage to anyone. The victory was essentially a political one Mowat's refusal to back down in the face of Macdonald’s intransigence made it more difficult for the federal government to disallow legislation that clearly fell under provincial jurisdiction, and led Macdonald increasingly to send matters to the courts. Essentially, disallowance was considered to be inconsistent with the rule of law, as well as being incompatible with the political conception of Canadian federalism. The Judicial Committee of the Privy Council, in turn, increasingly ruled in favour of the provinces, with a broad interpretation of what constituted local matters. In that regard, it has been estimated that, in its history, the Judicial Committee overturned about half of all appeals from the Supreme Court of Canada, while only overturning about a quarter of all appeals from other Canadian courts.