Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Америкалық азаматтық инженерлік жоба
American civil engineering project
Туннель және су қоймалары жоспары (қысқартылып TARP деп, көбінесе Deep Tunnel Project немесе Chicago Deep Tunnel деп аталады) – Чикаго аймағындағы су тасқындарын азайтуға, сондай-ақ дауылдық су мен канализацияны уақытша сақтау резервуарларына бағыттап, Мичиган көліне шикі канализация құюдың зиянды әсерін азайтуға бағытталған ірі азаматтық инженерлік жоба. Бұл мегажоба көлемі, құны және уақыты бойынша жасалған ең ірі инженерлік жобалардың бірі болып табылады. 1970 жылдардың ортасында бастау алған жобаны Үлкен Чикаго Метрополитендік суды қайта қалпына келтіру округі басқарады. Жүйенің толық аяқталуы 2029 жылға дейін күтілуде, бірақ жүйенің маңызды бөліктері құрылып, қазіргі уақытта пайдалануда. 30 жылдық құрылыс кезеңінде жобаға 3 миллиард доллардан астам қаржы жұмсалды.
The Tunnel and Reservoir Plan (abbreviated TARP and more commonly known as the Deep Tunnel Project or the Chicago Deep Tunnel) is a large civil engineering project that aims to reduce flooding in the metropolitan Chicago area, and to reduce the harmful effects of flushing raw sewage into Lake Michigan by diverting storm water and sewage into temporary holding reservoirs. The megaproject is one of the largest civil engineering projects ever undertaken in terms of scope, cost and timeframe. Commissioned in the mid 1970s, the project is managed by the Metropolitan Water Reclamation District of Greater Chicago. Completion of the system is not anticipated until 2029, but substantial portions of the system have already opened and are currently operational. Across 30 years of construction, over $3 billion has been spent on the project.
19 ғасыр
Терең туннель жобасы – 1834 жылдан бері жалғасып келе жатқан азаматтық құрылыс жобаларының ең соңғысы. Чикаго қаласының көптеген мәселелері тікелей оның төменгі жатқан жер бедерімен және қаланың көбінесе батпақ немесе ылғалды далаға салынғандығымен байланысты. Бұл, қоңыржай ылғалды климат пен ашық жерлерді игерумен бірге, судың көп мөлшерде ағып кетуіне себеп болады. Мичиган көлі қаладан канализация суын шығаруда тиімді болған жоқ, ал жаңбыр кезінде Чикаго тұрғындарына ауыз су жеткізетін су сорғылары канализация суымен ластанатын. Бұл жүйеде эпидемиялар болмаса да (Чикагодағы 1885 жылғы холера эпидемиясы туралы мифті қараңыз), канализация жүйесін Мичиган көлінен алыс бағытқа бұру қажеттігі бұдан кейін анық болды, бұл өсіп келе жатқан халықтың санитарлық қажеттіліктерін қанағаттандыруға мүмкіндік береді. 1864 және 1867 жылдар аралығында Эллис С. Чесброу басшылығымен қала екі мильдік Чикаго көлі туннелін жағалаудан алыс жатқан жаңа су қабылдау орнына салды. Жұмысшылар су жиналатын жерден және жағалаудан күніне екі сменада туннель қазуды бастады. Саз және топырақ қайыс бағытталған вагонмен шығарылды. Төбешілер бес фут диаметрлі туннельдің ішін екі қабат кірпішпен қаптады. Көл және жағалаудағы бригадалар 1866 жылдың қараша айында кездесті, олардың арасында жеті дюймтен аспайтын айырмашылық болды. 1874 жылы тағы бір туннель салынды. 1871 жылы Иллинойс және Мичиган каналын тереңдету жұмысы аяқталды, бұл Чикаго өзенінің ағысын өзгертіп, Мичиган көлінен алыс бағытта суды тазартуға мүмкіндік берді. Алайда, канал құрғақ ауа райында ғана Деплэйнс өзеніне су жіберуге қабілетті болды; қатты жаңбыр кезінде Деплэйнс тасып, каналға кері ағып, ағысын көлге қайтаратын. 1900 жылы жалпы денсаулық сақтау стандарттарын жақсарту мақсатында Чикаго өзенінің негізгі саласының ағысы Чикаго санитарлық және кеме каналын салу арқылы тұрақты түрде өзгертілді. Бұл Мичиган көлінің санитариясын одан әрі жақсартты және су арқылы таралатын эпидемиялардың алдын алуға көмектесті.
The Deep Tunnel Project is the latest in a series of civil engineering projects dating back to 1834. Many of the problems experienced by the city of Chicago are directly related to its low level topography and the fact that the city is largely built upon marsh or wet prairie. This combined with a temperate wet climate and the human development of open land, leads to substantial water runoff. Lake Michigan was ineffective in carrying sewage away from the city, and in the event of a rainstorm, the water pumps that provided drinking water to Chicagoans became contaminated with sewage. Though no epidemics were caused by this system (see Chicago 1885 cholera epidemic myth), it soon became clear that the sewage system needed to be diverted to flow away from Lake Michigan in order to handle an increasing population's sanitation needs. Between 1864 and 1867, under the leadership of Ellis S. Chesbrough, the city built the two mile Chicago lake tunnel to a new water intake location farther from the shore. Crews began from the intake location and the shore, tunneling in two shifts a day. Clay and earth were drawn away by mule drawn railcars. Masons lined the five foot diameter tunnel with two layers of brick. The lake and shore crews met in November 1866, less than seven inches out of alignment. A second tunnel was added in 1874. In 1871, the deepening of the Illinois and Michigan Canal was completed to reverse the flow of the Chicago River to drain diluted sewage southwest away from Lake Michigan. However, the canal only had the capacity to drain to the Des Plaines River during dry weather; during heavy rains, the Des Plaines would flood and overflow into the canal, reversing its flow back into the lake. In 1900, to improve general health standards, the flow of the main branch of the Chicago River was permanently reversed with the construction of the Chicago Sanitary and Ship Canal. This further improved the sanitation of Lake Michigan and helped to prevent further waterborne epidemic scares.
20 ғасыр
Санитарлық және кемелік каналдың (1892–1900), Солтүстік жағалау арнасының (1907–1910) кеңейтілуі, Кал Саг арнасының (1911–1922) құрылысы және Чикаго өзенінің сағасындағы шлюздердің (1933–1938) құрылысы сол кездегі санитариялық мәселелерді одан әрі жақсартты. Бұл жобалар Мичиган көліне ағызылатын канализацияның көлемін тоқтатты. Сонымен қатар, жобалар су жолдарындағы канализацияны сұйыту үшін көл суын ішкі су жолдарына жеткізді. Айналасындағы шаруашылықтар да су тасқынына қарсы шараларға қатысты. 1879 жылғы Иллинойс штатының шаруашылық суару заңы арналарды құруға негіз салды. Бұл арналар әдетте құрғататын алаптарының атымен аталатын, мысалы, Фокс өзені арнасы. Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін, қала маңындағы қауымдастықтар жауын суын канализация суынан бөлудің артықшылықтарын түсініп, жеке кәріз және жауын су ағызу желілерін салуға кірісті. Қалдық ағындарын бөлудің басты артықшылығы – жауын суын қоршаған ортаға қайтару үшін канализация суына қарағанда аз тазарту қажеттігі. 1938 жылдан кейін, айналасындағы табиғи суару аймақтары даму мен адам қызметі салдарынан жоғалғаннан кейін су тасқынының зияны күрт өсті. Чикаго агломерациясында 1849, 1855, 1885, 1938, 1952, 1954, 1957, 1961, 1973, 1979, 1986, 1987, 1996, 2007 және 2008 жылдары ауыр су тасқыны болды, бірақ рекордтық деңгейлердің көпшілігі 1948 жылдан кейін тіркелді. 1960 жылдары «Терең туннель» концепциясы зерттелді және су тасқыны мәселелерін шешу үшін ұсынылды.
The construction of the Sanitary and Ship Canal (1892–1900), enlargements to the North Shore Channel (1907–1910), the construction of the Cal Sag Channel (1911–1922), and the construction of locks at the mouth of the Chicago River (1933–1938) brought further improvements to the sanitary issues of the time. These projects blocked further amounts of sewage from draining into Lake Michigan. The projects also brought fresh lake water to inland waterways to further dilute sewage that was already in the waterways. Surrounding farmland also engaged in flood control projects. The Illinois Farm Drainage Act of 1879 established drainage districts. These districts were generally named for the basin they drained—for example, the Fox River Drainage District. After World War II, suburban communities began to realize the benefits of separating stormwater from sewage water and began to construct separate sewer and storm drainage lines. The primary benefit of wastestream separation is that storm water requires less treatment than sewage before being returned to the environment. Flood damage grew markedly after 1938, when surrounding natural drainage areas were lost to development and human activity. Serious flooding has occurred in the Chicago metropolitan area in 1849, 1855, 1885, 1938, 1952, 1954, 1957, 1961, 1973, 1979, 1986, 1987, 1996, 2007, and 2008—but most record setting crests occurred after 1948. In the 1960s, the concept of Deep Tunnel was studied and recommended as a solution to continuing flooding issues.
Мәртебе
1-ші кезеңде диаметрі түрлі, жер астында 106,68 метрге дейінгі су ағызу туннельдерін құру 1972 жылы қабылданды, 1975 жылы басталды және 2006 жылға дейін аяқталып, пайдалануға берілді. Су тасқынын бақылауға бағытталған су қоймаларын салудың 2-ші кезеңі әлі де жүріп жатыр, аяқталу мерзімі 2029 жылға жоспарланған. Қазіргі уақытта, канализациялық судың белгілі бір көлемі туннельдерде сақталып, канализациялық суды тазарту станцияларында өңделуін күтеді, олар тазартылған суды Калумет және Де Плейн өзендеріне жібереді. Қосымша канализациялық су Торнтон күрделі су қоймасында және О'Хара халықаралық әуежайының жанындағы Глория Алито Маевски су қоймасында сақталады. МакКук су қоймасы 2017 жылы аяқталды және 2029 жылға дейін кеңейтіледі. Су қоймалары бұрынғы карьерлер болғандықтан, карьерден алынған құм-қиыршық тасқа деген сұраныс төмендеуіне байланысты құрылыс кешіктірілді. Аяқталғаннан кейін TARP жүйесінің сақтау сыйымдылығы болады.
Phase 1, the creation of of drainage tunnels ranging from in diameter, up to 106.68 m underground, was adopted in 1972, commenced in 1975, and completed and operational by 2006. Phase 2, creation of reservoirs primarily intended for flood control, remains underway with an expected completion date of 2029. Currently, up to of sewage can be stored and held in the tunnels themselves while awaiting processing at sewage treatment plants, which release treated water into the Calumet and Des Plaines rivers. Additional sewage is stored at the Thornton Composite Reservoir, and the Gloria Alitto Majewski Reservoir near O'Hare International Airport. The McCook Reservoir was completed in 2017 and will be expanded to by 2029. Because the reservoirs are decommissioned quarries, construction has been delayed by decreased demand for the quarried gravel. Upon completion, the TARP system will have a storage capacity of .
Су қоймалары
Атауы Орналасуы Координаттары Максималды сыйымдылығы (галлон) Қалып-күйі Ескермелер Gloria Alitto Majewski су қоймасы Elk Grove Village, IL 350,000,000 1998 жылы аяқталды. МакКук су қоймасы МакКук, ИЛ 3,500,000,000 Бірінші кезең 2017 жылы аяқталды. Екінші кезең 2029 жылға қарай су қоймасының сыйымдылығын 10 миллиард галлонға дейін арттырады. Торнтон композиттік су қоймасы Торнтон, ИЛ 7,900,000,000 2015 жылы аяқталды. Бұрынғы Торнтон карьерінің бөлігі.
Name Location Coordinates Maximum Capacity(gallons) Status Notes Gloria Alitto Majewski Reservoir Elk Grove Village, IL 350,000,000 Completed in 1998. McCook Reservoir McCook, IL 3,500,000,000 First phase completed in 2017. Second phase will expand the reservoir's capacity to 10 billion gallons by 2029. Thornton Composite Reservoir Thornton, IL 7,900,000,000 Completed in 2015. Formerly part of Thornton Quarry.
Әсерлер
Ауа райының күрт нашарлауы су тасқынын болдырмау үшін су шаруашылығы мекемелерін артық сарқынды суды көлге және өзенге құюға мәжбүр етті. Осы оқиғалардың жиілігі азайды, өйткені терең туннель жүйесінің көбірек бөлігі пайдалануға берілді. Ұзақ жылдар бойы ашық канализация ретінде қарастырылған Чикаго өзенінде қазір 60-тан астам балық түрі және жағалау бойында жануарлар дүниесінің молынан кездесуге болады. Өзен жағалауының көптеген бөліктерінде қарқынды құрылыс жұмыстары жүргізілуде. Су жолында қайықпен жүруге рұқсат қайтадан берілді, бірақ судың жоғары ластану деңгейіне байланысты жүзуге әлі де тыйым салынған. 1986 жылдың 3 қазанында қатты дауыл терең туннель аймағының оңтүстік бөлігіне қысқа мерзім ішінде бірнеше дюйм жаңбыр жаудырды. Терең туннель жүйесі артық суды сіңіру бойынша қанағаттанарлық жұмыс істесе де, жүйе ішіндегі су Чикагоның солтүстік жағымен және Уилметтедегі Бахаи ғибадатханасының жанынан өтіп кетті. Екі жерде де 19,81 метрден астам биіктіктегі гейзерлер бір сағатқа дейін байқалды, себебі су жүйе арқылы тегіс таратылды. Қала орталығында, Джефферсон және Монро көшелерінің қиылысында 9,14 метрлік гейзер атқылап, суға толып қалған көлігінде әйел адам тұтқындалып қалды. Осы оқиғаның қайталануын болдырмау үшін герметикалық бөліктерден тұратын жүйе орнатылды. 1992 жылғы Чикаго су тасқыны кезінде Чикаго өзенінен ұзақ уақыт пайдаланылмаған жер асты жүк туннельдеріне ағып кірген су ақырында терең туннель желісіне құйылды, ол сол кезде әлі де салынып жатқан еді. Туннельдер пайдалануға берілгеннен бері, канализация ағыны жылына орташа есеппен 100 күннен 50 күнге дейін азайды. 2015 жылы Торнтон суқоймасы пайдалануға берілгеннен кейін канализация ағыны дерлік толығымен жойылды.
Severe weather events have forced water management agencies to pump excess wastewater into the lake and river in order to prevent flooding. These incidents have decreased in frequency as more of the Deep Tunnel system has become operational. Long considered an open sewer, the Chicago River now hosts more than 60 fish species and increased wildlife along its shores. Substantial development is occurring along many portions of the riverfront. Canoeing is once again allowed on the waterway, but swimming is still prohibited due to high pollution levels. On October 3, 1986, a heavy thunderstorm drenched the southern portion of the Deep Tunnel area with several inches of rain in a short period of time. While the Deep Tunnel system performed satisfactorily by absorbing excess water, water within the system itself rushed past the north side of Chicago and near the Bahá'í Temple in Wilmette. Geysers of over 19.81 m were reported in both locations for up to an hour as the water was redistributed more evenly through the system. A 9.14 m geyser erupted downtown at the corner of Jefferson and Monroe, trapping a woman inside her car as it filled with water. A system of watertight bulkheads has since been installed to prevent the event from occurring again. During the Chicago Flood of 1992, the water from the Chicago River that leaked into the long disused underground freight tunnel system was eventually drained into the Deep Tunnel network, which itself was still under construction. Since the tunnels became operational, combined sewer overflows have been reduced from an average of 100 days per year to 50. Since Thornton
Reservoir came online in 2015 combined sewer overflows have been nearly eliminated.