Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Жаңа Зеландия тарихшысы (1924–2023)
New Zealand historian (1924–2023)
Джон Гревилл Агард Покок (7 наурыз 1924 – 12 желтоқсан 2023) – Жаңа Зеландияның саяси ой-пікір тарихшысы. Ол ең алдымен ерте заманадағы республикалық идеяларды зерттеуімен (көбінесе Еуропа, Ұлыбритания және Америкада), ағылшын ортақ құқығы тарихы бойынша жұмыстарымен, Эдвард Гиббон және басқа ағартушылық тарихшыларға жасаған талдауымен, сондай-ақ тарихи әдіс-тәсілдерде саяси дискурс тарихына қосқан үлесімен белгілі болды. Англияда дүниеге келген Покок өмірінің көп бөлігін Жаңа Зеландияда өткізді. 1966 жылы ол АҚШ-қа көшті. Сент-Луис қаласындағы Вашингтон университетінде және 1975 жылдан 2011 жылға дейін Балтимордағы Джонс Хопкинс университетінде оқытумен айналысты. Ол Америка өнер және ғылым академиясының және Америка философиялық қоғамының мүшесі болды.
John Greville Agard Pocock ('/p//əʊ//k//ɒ//k/; 7 March 1924 – 12 December 2023) was a New Zealand historian of political thought. He was especially known for his studies of republicanism in the early modern period (mostly in Europe, Britain, and America), his work on the history of English common law, his treatment of Edward Gibbon and other Enlightenment historians, and, in historical method, for his contributions to the history of political discourse. Born in England, Pocock spent most of his early life in New Zealand. He moved to the United States in 1966. He taught at Washington University in St. Louis and from 1975 to 2011 at Johns Hopkins University in Baltimore. He was a member of both the American Academy of Arts and Sciences and the American Philosophical Society.
Ерте өмір және мансап
Покок 1924 жылдың 7 наурызында Лондонда дүниеге келді, бірақ 1927 жылы отбасымен Жаңа Зеландияға көшіп барды, онда оның әкесі Гревилл Покок Кентербери колледжінде классика профессоры болып тағайындалды. Ол Кентербери колледжінде бакалавр және магистр дәрежелерін алғаннан кейін Англияға оқуға қайтып, Кембридж университетінде оқыды және 1952 жылы Герберт Баттерфилдтің жетекшілігімен докторлық диссертациясын қорғады. 1946 жылдан 1948 жылға дейін Кантербери университетінде оқыту үшін Жаңа Зеландияға оралды, ал 1953 жылдан 1955 жылға дейін Отаго университетінде дәріс оқыды.
Pocock was born in London on 7 March 1924, but in 1927 moved with his family to New Zealand where his father, Greville Pocock, was appointed professor of Classics at Canterbury College. He received bachelor's and master's degrees from Canterbury College before returning to England to study at the University of Cambridge, earning his PhD in 1952 under the tutelage of Herbert Butterfield. He returned to New Zealand to teach at Canterbury University College from 1946 to 1948, and to lecture at the University of Otago from 1953 to 1955.
Кейінгі жұмыстар
1970 жылдары Покок өзінің назарын заңгерлердің заң эволюциясын қалай түсінгенінен философтар мен теологтардың қалай түсінгеніне бұрды. "Макиавеллилік сәт" (1975) атты, кеңінен мойындалған еңбек, флоренциялықтардың, ағылшындардың және американдықтардың ерте заманадағы әлемді шарпыған дағдарыстар кезеңінде өз мемлекеттері мен саяси құрылымдарының құлауына қалай жауап бергенін және талдағанын көрсетті. Әрине, барлық тарихшылар Пококтің тұжырымын қабылдамайды, бірақ ерте заманғы республикалық идеологияны зерттейтін жетекші ғалымдар оның ықпалын байқайды, әсіресе саяси теоретик Джеймс Харрингтонды (1611–1677) маңызды тарихи тұлға ретінде сипаттауда. Пококтің кейінгі зерттеулері британдық тарихшы Эдвард Гиббонның (1737–1794) әдеби ортасын зерттеді, сондай-ақ Гиббонның Рим империясының құлдырауын ежелгі ізгілік пен заманауи коммерция арасындағы қақтығыс ретінде қалай түсінгенін ашты. Гиббон, тіпті өзінің ұлы "ағартушылық повесін" жазғанда да, шынайы азаматтық гуманистің барлық белгілерін көрсетеді. Пококтің Гиббон, варварлық және дін тақырыбындағы алты томдық еңбегінің алғашқы екі томы 1999 жылы Американдық философиялық қоғамның мәдени тарих саласындағы Жак Барзун сыйлығына ие болды.
By the 1970s, Pocock had changed his focus from how lawyers understood the evolution of law to how philosophers and theologians did. The Machiavellian Moment (1975), a widely acclaimed volume, showed how Florentines, Englishmen, and Americans had responded to and analysed the destruction of their states and political orders in a succession of crises sweeping through the early modern world. Again, not all historians accept Pocock's account, but leading scholars of early modern republicanism show its influence – especially in their characterisation of political theorist James Harrington (1611–1677) as a salient historical actor. Subsequent research by Pocock explored the literary world inhabited by the British historian Edward Gibbon (1737–1794), and how Gibbon understood the cataclysm of decline and fall within the Roman Empire as an inevitable conflict between ancient virtue and modern commerce. Gibbon, it turns out, evinces all the hallmarks of a bona fide civic humanist, even while composing his great "enlightened narrative". The first two volumes of Pocock's six volume magnum opus on Gibbon, Barbarism and Religion, won the American Philosophical Society's Jacques Barzun Prize in Cultural History for the year 1999.
Кембридж мектебі
Покок тарихшы ретінде ғана емес, сонымен қатар тарихи әдістемелердің жаңа түрінің – контекстуализмнің, яғни «мәтіндерді контексте» зерттеудің пионері ретінде даңққа ие. 1960 және 70-жылдардың басында ол (саяси ойдың «тілдерін» енгізе отырып), Квентин Скиннермен (авторлық ниетке назар аудара отырып) және Джон Даннмен (биографиялық деректерге баса мән бере отырып) бірлесіп, бұл тәсілді саяси ой тарихының «Кембридж мектебі» ретінде жүзеге асырды. Содан кейін Кембридж мектебі мен оның жақтастары үшін, бұрынғыдан келе жатқан «маңызды» саяси еңбектердің «канонын» әдеттегідей анахронистік және үзілістік тәсілмен зерттеудің бұрынғы әдісі енді қолданылмайтын болды. Пококтің «саяси тілдері» осы тарихи қайта қарастырудың аса маңызды түйіні болып табылады. «Идиомалар, риторика, мамандандырылған сөздіктер және грамматика» ретінде анықталған тілдер «бір, бірақ көпқырлы дискурс қауымдастығы» ретінде қарастырылады және тарихшылар оларды мәтіндерде «ашады» (немесе табады), содан кейін оларды тиісінше «үйренеді». Осыдан туындайтын таныс болу саяси ойдың тарихи тұрғыдан анықталған «тілдік әлемдерде» қалай айтылатыны туралы білімді қамтамасыз етеді және мәтіннің барлық немесе бір бөлігі қалай білдірілуі мүмкін екенін көрсетеді. Мысал ретінде Покок он жетінші және он сегізінші ғасырлардағы «жалпы құқық», «азаматтық юриспруденция» және «классикалық республикалықтық» саяси тілдерін келтірді, олар арқылы Джеймс Харрингтон, Томас Гоббс және Джон Локк сияқты саяси жазушылар өздерінің риторикалық мақсаттарына жетті. 2019 жылдың қаңтар айында жарияланған жаңа мақаласында Покок «Кембридж мектебінің» контекстуализміне қарсы айтылған сынның бір бөлігіне жауап берді: ««Глобалды» сынның бастауы жақсы белгілі және ортақ негіз ретінде қабылдануы мүмкін. Олар бұл саладағы «Кембриджтік» зерттеулер «Еуроцентрикалық» екенін айғақтайды [ ]. Бұл анық және реформа талап етеді».
Pocock is celebrated not merely as an historian, but as a pioneer of a new type of historical methodology: contextualism, i. e., the study of "texts in context". In the 1960s and early '70s, he, (introducing "languages" of political thought) along with Quentin Skinner (focusing on authorial intention), and John Dunn (stressing biography), united informally to undertake this approach as the "Cambridge School" of the history of political thought. Hereafter for the Cambridge School and its adherents, the then reigning method of textual study, that of engaging a vaunted 'canon' of previously pronounced "major" political works in a typically anachronistic and disjointed fashion, simply would not do. Pocock's "political languages" is the indispensable keystone of this historical revision. Defined as "idioms, rhetorics, specialised vocabularies and grammars" considered as "a single though multiplex community of discourse", languages are uncovered (or discovered) in texts by historians who subsequently "learn" them in due course. The resultant familiarity produces a knowledge of how political thought can be stated in historically discovered "linguistic universes", and in exactly what manner all or parts of a text can be expressed. As examples, Pocock has cited the seventeenth and eighteenth century political languages of the "common law", "civil jurisprudence" and "classical republicanism", through which political writers such as James Harrington, Thomas Hobbes and John Locke reached their rhetorical goals. In a new article in January 2019, Pocock answered parts of the criticism against the contextualism of the "Cambridge School": "The beginnings of the ‘global’ critique are well known and may as well be accepted as common ground. They reduce to the assertion that ‘Cambridge’ scholarship in this field is ‘Eurocentric’ [ ] This is obviously true, and calls for reformation."
Ұлыбритания тарихы
1975 жылдан бастап Покок "Британ тарихы" деп аталатын жаңа пәннің дамуын қолдауға кірісті (сонымен қатар "Жаңа британ тарихы" деп аталды, бұл атаудан Покок өзінің арылуын қалайтынын айтты). Покок Британ аралдарының орнына "Атлантикалық архипелаг" терминін ұсынды: "Біз мен атаған Атлантикалық архипелагтан бастауымыз керек, себебі ирландтар "Британ аралдары" терминін қабылдамайды, ал ағылшыздар оны толыққанды маңызды деп санамайды". Ол сондай-ақ әріптес тарихшыларын британ тарихының болашағымен байланысты екі мәселені қайта қарауға шақырды. Біріншіден, ол Британ аралдарының тарихшыларын Шотландия, Ирландия және Англия сияқты үш патшалықтың жеке тарихын зерттеуден аулақ болуға үндіді, сонымен қатар ұлттық баяндамаларды біріктіретін немесе тоғыстыратын, шынайы интеграцияланған зерттеулерді қажет етті. Содан бері тарихшылар британ тарихын осылай қарастыруды қалыпты жағдайға жеткізді. Екіншіден, ол саясаткерлерді Ұлыбританияның Еуропалық Одаққа қосылу арқылы жүріп жатқан еуропалық интеграцияны қайта қарауға шақырды. Тек экономикалық мүдделер үшін ұлттық егемендіктің үлкен бөлігінен бас тарту, бұл шешім британдық егемендіктің мәнін күмәндандырды. Покок сұрақ қояды: ұлттық өзін-өзі анықтау қабілеті мен оны іске асыру мүмкіндігі ең жоғары баға бергенге сатылса, елдер қалай болады (және болуы керек)?
From 1975, Pocock began advocating the development of a new subject which he called "British History" (also labelled "New British History", a title that Pocock has expressed his wish to shake off). Pocock coined the term Atlantic archipelago as a replacement for British Isles: "We should start with what I have called the Atlantic archipelagosince the term "British Isles" is one which Irishmen reject and Englishmen decline to take quite seriously". He also pressed his fellow historians to reconsider two issues linked to the future of British history. First, he urged historians of the British Isles to move away from histories of the Three Kingdoms (Scotland, Ireland, England) as separate entities, and he called for studies implementing a bringing together or conflation of the national narratives into truly integrated enterprises. It has since become the commonplace preference of historians to treat British history in just that fashion. Second, he prodded policymakers to reconsider the Europeanisation of the UK still underway, via its entry into the European Union. In its abandonment of a major portion of national sovereignty purely from economic motives, that decision threw into question the entire matter of British sovereignty itself. What, Pocock asks, will (and must) nations look like if the capacity for and exercise of national self determination is put up for sale to the highest bidder?
Жаңа Зеландия
Гиббон туралы жұмысымен қатар, оның азаматтығы болған Жаңа Зеландияға қайта жаңарған назар аударылды. 1991 жылдан бері жарияланған эсселер сериясында Покок 1840 жылғы Уайтанги шартының (Британ тәжі мен жергілікті маори халқы арасындағы) тарихи негіздерін және маорилер мен 19 ғасырдағы еуропалық (бірақ көбінесе британдық) қоныс жайлаушылардың ұрпақтары, Pākehā деп аталатындар үшін оның қылымдарын зерттеді. Екі тараптың да ұлттық егемендікке қатысты заңды талаптары бар. Покок Жаңа Зеландияның егемендігі мәселесі – бұл үнемі жалғасатын ортақ тәжірибе болуы керек, қажет болған жағдайда бірнеше жеке келісімдерге әкелетін мәңгілік пікірталас, және маори мен Pākehā оған тұрақты түрде бейімделуі керек деп қорытындылайды. Балама жол – 19 ғасырлық Жаңа Зеландия соғыстарының зорлық-зомбылығы мен қан төгілуінің қайта оянуы, ол болмайды және оған жол беруге болмайды. 2002 жылы Королеваның туған күні мен Алтын юбилейлік марапаттарында Покок саяси ой тарихына қосқан қызметі үшін Жаңа Зеландияның Еңбегінің офицері атағымен марапатталды.
Alongside his work on Gibbon came a renewed attention to his nation of citizenship, New Zealand. In a progression of essays published since 1991, Pocock explored the historical mandates and implications of the 1840 Treaty of Waitangi (between the British Crown and the indigenous Māori people) for Māori and the descendants of the original 19th century European (but mainly British) settlers, known as Pākehā. Both parties have legitimate claims to portions of their national sovereignty. Pocock concludes that the issue of New Zealand's sovereignty must be an ongoing shared experience, a perpetual debate leading to several ad hoc agreements if necessary, to which the Māori and Pākehā need to accustom themselves permanently. The alternative, an eventual rebirth of the violence and bloodshed of the 19th century New Zealand Wars, cannot and must not be entertained. In the 2002 Queen's Birthday and Golden Jubilee Honours, Pocock was appointed an Officer of the New Zealand Order of Merit, for services to the history of political thought.
Жеке өмір
1958 жылы Покок Фелисити Уиллис Флемингке үйленді; олардың екі ұлы болды және ол 2014 жылы қайтыс болғанға дейін олар некеде тұрды. Покок 2023 жылғы 12 желтоқсанда Балтимордағы күтім үйінде 99 жасында жүрек жеткіліксіздігінен қайтыс болды.
In 1958, Pocock married Felicity Willis Fleming; they had two sons and were married until her death in 2014. Pocock died from heart failure at a care home in Baltimore on 12 December 2023, at the age of 99.