Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Бұғы түрлері
Species of deer
Висаяндық дақты бұғысы (Rusa alfredi), сондай-ақ Висаян бұғысы, филиппин дақты бұғысы немесе Принц Альфред бұғысы деп те аталады, Панай және Негрос Висаян аралдарының жаңбырлы ормандарында кездесетін, қорғауға алынған, көбінесе түнгі өмір салған бұғының кішкентай түрі. Бұрын ол Себу, Гимарас, Лейте, Масбате және Самар сияқты басқа да аралдарда кездесетін. Бұл Филиппиндегі үш эндемикалық бұғы түрінің бірі, бірақ ол 1983 жылға дейін жеке түр ретінде танылмаған. Халықаралық табиғатты қорғау одағының (IUCN) мәліметінше, 1996 жылы әлемде шамамен 2500 ересек жеке дарабақ тірі қалған; бүгінгі күні тірі қалған жабайы хайуанаттардың саны белгісіз. Орман ішіндегі әртүрлі шөптер, жапырақтар және бүршіктерден тұратын бұғының тамақтануы, оның мекендеу ортасының негізгі көрсеткіші болып табылады. 1991 жылдан бері бұл түрдің таралу аймағы күрт азайды және қазір Висаян қылқаншақ шошқасының таралу аймағымен шамалас. 2009 жылдың сәуір айында британдық және филиппин альпинистері мен ғалымдарынан құралған экспедиция тобы Солтүстік Негрос табиғи паркінде екі бөлек бұғы тобының бар екенін анықтады. Бұл белгілер (дәрет және тамақтану орындары) 25 жылдан астам уақыттан бері бұғының қызметінің алғашқы ғылыми дәлелі деп саналады. Негрос аралында 300 шамасында хайуанаттың тірі қалғаны есептеледі. Қалған популяцияны сақтау мақсатында консервациялық жұмыстар жүргізілуде, бірақ олар жеткілікті қаржыландырылмаған және қолдау көрсетілмеген. 2012 жылы Негрос ішкі биологиялық әртүрлілігі экспедициясы Солтүстік Негрос табиғи паркінің орталығында камера-тұзақтарды пайдаланып, осы түрдің жабайы табиғаттағы алғашқы суреттерін түсірді.
The Visayan spotted deer (Rusa alfredi), also known as the Visayan deer, the Philippine spotted deer or Prince Alfred's deer, is a small, endangered, primarily nocturnal species of deer found in the rainforests of the Visayan Islands of Panay and Negros. It once was found across other islands, such as Cebu, Guimaras, Leyte, Masbate, and Samar. It is one of three endemic deer species found in the Philippines, although it was not recognized as a separate species until 1983. An estimated 2,500 mature individuals survived worldwide in 1996, according to the IUCN; today’s surviving wild number is uncertain. The diet of the deer, which consists of a variety of different types of grasses, leaves, and buds within the forest, is the primary indicator of its habitat. Since 1991, the range of the species has severely decreased and is now almost co extensive with that of the Visayan warty pig. In April 2009, an expedition team of British and Filipino mountaineers and scientists discovered evidence of two separate groups of deer in the North Negros Natural Park. These signs (scat and feeding sites) were believed to be the first scientific evidence of the deer's activity for over 25 years. It is estimated that 300 animals survive on the island of Negros. Conservation efforts are currently underway, with the intention of preserving the remaining population, but have been poorly funded and supported. In 2012, the Negros Interior Biodiversity Expedition used camera traps in the centre of the North Negros Natural Park to take the first photos of the species in the wild.
Сипаттама
Висаяндық бұғысы кішкентай және аяқтары қысқа, бірақ Филиппин аралдарындағы эндемикалық бұғы түрлерінің ең ірісі. Ересек бұғыстардың басынан құйрық тамырына дейінгі ұзындығы, иық биіктігі және салмағы әртүрлі келеді. Бұл түрді Филиппиндегі басқа бұғылардан арқасы мен бүйіріндегі беже дақтардан құралған ерекше "А" пішінді үлгісімен оңай ажыратуға болады. Басқа да ерекшеліктеріне – ақшыл бауыры мен жамбасының астындағы, сондай-ақ иек және төменгі ерініндегі ақ түк жатады. Жануардың басы мен мойны қоңыр, бірақ денесінен ақшыл, ал көздерінің айналасы ақшыл түкпен оралған. Еркектер ұрғашылардан ірілеу келеді және олардың мүйіздері қысқа, жуан және дөңгелек болып келеді.
The Visayan deer is small and short legged, but it is the largest endemic species of deer among the Philippine islands. Adults range from long from the head to the base of the tail, in shoulder height and in weight. This species is easily distinguished from other species of deer in the Philippines by the distinctive "A" pattern of beige spots on its deep brown back and sides. Other distinctive features include its cream underparts and white fur on the chin and lower lip. The animal's head and neck are brown, but lighter than the body, and the eyes are ringed with paler fur. Males are larger than females and have short, thick, bumpy antlers.
Тіршілік ету ортасы
Бұрын бұл түрдің таралу аймағы теңіз деңгейінен кемінде 2000 метр биіктікке дейін жағалау бойын қамтыған. Оның мекен ету ортасы тығыз когон шөптесін далаларында, біріншілік және екіншілік орманды жерлерде орналасқан. Оның мекен ету ортасының көп бөлігі, когон шөбінің жас өршіттері, жас, төмен бойлы жапырақтары мен бүршіктерінің көптеп кездесетін аймақтарынан тұрады. Тығыз өсімдік жамылғысы бар жерлерден басқа, ол жайылымдық жерлерде де жақсы өркендей алады. Олар күл іздеу үшін өрт сөнген ормандық алаңдарға да келеді. Бұл еленнің қазіргі шектеулі таралу аймағына байланысты, түрдің таңдаған мекенін анықтау мүмкін емес. Кейіннен бұл жануар 2009 жылғы 24 мамырда «Филиппин Daily Inquirer» газетінің бірінші бетінде «Әлемдегі ең сирек бұғы әлі де Негрос аймағында кездеседі» деген мақаласында жарияланды. Мақалада британдық елші бұл жаңалықты «құнды жаңалық» деп атады. Экспедиция тобы өздерінің зерттеулерін Корольдік географиялық қоғамға ұсынуға дайын екені хабарланды. Экспедицияға қатысқан зерттеушілер паркте бұл бұғы мен басқа да жойылу қаупі төнген түрлерді «олардың өмір сүруін қамтамасыз ету үшін көбірек қорғау қажет» екенін айтты. Олар сондай-ақ «Филиппин ормандары әлі де әлемнің басқа ешбір жерінде табылмайтын сирек және ерекше түрлерге толы» деді. Экспедицияны бірнеше экологиялық институттар мен қорлар демеушілік етті, олар Біріккен Корольдікте де, Филиппиндегі Висайя аймағында да, мысалы, Негрос ормандары мен Экологиялық қоры, Силлиман университеті, Коралл Кей консервациясы және Лондон зоологиялық қоғамы сияқты биологиялық әртүрлілікті насихаттау және қорғауға мүдделі. 2013 жылы Оңтүстік Кандони аймағында Силлиманның Басайдағы шығарылымдарының сәтті түрде солтүстікке қарай кеңейгенін көрсететін байқаулар туралы хабарлар пайда болды.
The species' range once covered the shoreline up to at least 2,000 m above sea level. Its habitat is in dense cogon grassland, and primary and secondary forest. Most of its habitat consists of areas where its diet of young shoots of cogon grass and young low growing leaves and buds are plentiful. Besides areas that are dense in vegetation, it may also thrive in places where it can graze. They may also visit burnt out forest clearings for the floral ash. Due to the now restricted range of the deer, it is not possible to ascertain the preferred habitat of the species. The animal was later featured in a front page story in the Philippine Daily Inquirer on 24 May 2009 in the story "The World's Rarest Deer Still Roam Negros". In the story, the British Ambassador declared the find "an exciting discovery". The expedition team is reportedly set to present their findings to the Royal Geographical Society. Researchers involved in the expedition commented that "more protection" of the deer and similar endangered species in the park [is needed] "in order to assure their survival". They also said in the statement that "Philippine forests still harbor many rare and unique species, found nowhere else in the world". The expedition was sponsored by several environmental institutions and foundations, which are interested in promoting and protecting the biodiversity, present within the United Kingdom as well as in the Visayas in the Philippines, such as the Negros Forests and Ecological Foundation Inc., Silliman University, Coral Cay Conservation, and the Zoological Society of London. In 2013, there were reports of sightings in the Southern Candoni region, indicating Silliman's releases in Basay have successfully expanded north.