Агата Кристи: "Өлімнің Иті" және басқа әңгімелер

Кіріспе

Агата Кристидің қысқа әңгімелер жинағы (1933)

"The Hound of Death and Other Stories" – британ жазушысы Агата Кристидің он екі қысқа әңгімесінен тұратын жинақ, алғаш рет 1933 жылдың қазанында Ұлыбританияда жарық көрген. Кристидің әдеттегі баспагерлері Уильям Коллинз және Ұлдары емес, Одхамс Пресс басып шығарғандықтан, бұл жинақты дүкендерден сатып алу мүмкін болмады (кітап жинағының жариялануы туралы төменде қараңыз). Кристидің кітабы алғаш рет Ұлыбританияда, бірақ АҚШ-та жарық көрмегені бұл алғашқы рет болды, алайда жинаққа енген барлық әңгімелер кейін АҚШ жинақтарында жарияланды (әңгімелердің АҚШ кітаптарында пайда болуы туралы төменде қараңыз). Көптеген әңгімелер тағдыр мен мистикалық құбылыстар туралы айтады, детективтік мазмұны салыстырмалы түрде аз. Бұл жинақтың ең маңызды ерекшелігі – Агата Кристидің "Сөзге тартылған куәгер" атты қысқа әңгімесінің кітапта алғаш рет жариялануы. Кейін автор осы әңгімеге негізделген, жүлделі пьеса жазды, ол 1957 жылы фильмге және екі рет телевизияға бейімделді.

Өлімнің құсқышы

Американдық журналист Уильям П. Райан Анструтер есімді досымен түскі ас істеп отырғанда, ол Анструтердің Корнуоллдағы Фолбридж қаласындағы "Трейн" деген үйіне апасына бара жатқанын естиді. Райан бұл жер туралы естіген және Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде Германияның Бельгияны басып алуға тырысқандағы оқиғаны еске алады. Сол кезде ғимарат жарылып, ішіндегілердің бәрі қаза тапты. Әскерилерде жарылғыш заттар табылған жоқ, ал кейін жергілікті тұрғындармен сөйлескенде Райанға бір монахтың керемет күші бар екені айтылды: ол аспаннан найзағай шақырып, монастырды қиратып, немістерді өлтірді. Ғимараттан екі қабырға ғана қалды, олардың бірінде алып иттің бейнесі түсірілген. Бұл оқиға жергілікті шаруаларды қорқытып, олар түнде сол аймақтан қашып жүрді. Монахиня аман қалды және басқа босқындармен бірге Корнуоллдағы "Трейнге" келді, ал Анструтер оның қарындасы сол кезде бельгиялықтарды қабылдағанын растайды. Корнуоллда Анструтер әпкесінен Мари Анжеликаның әлі де сол жерде екенін біледі. Ол үнемі иллюзиялар көреді және жас, жергілікті дәрігер Роуз оны зерттеп, оның жағдайы туралы монография жазуды жоспарлап отыр. Анструтер Роузбен кездесіп, оны жас монахпен таныстыруға көндіреді. Монахиня жергілікті медбикемен бірге тұрады. Ол өзінің түс көргендері туралы айтады, бірақ Анструтер Райаннан естіген оқиғаны айтқанда, ол арман деп ойлаған нәрсенің шындық екенін түсініп, қатты сескенеді – немістер алтарга жақындағанда "Өлім итін" жібергенін. Ол "Шеңбер қаласы" және "Кристалл халқы" туралы сөйлейді. Олар кеткен соң Роуз Анструтерге бұрын монахтың кристалдар туралы айтқанын естігенін, ал бір рет ол кристал көрсетіп, оның реакциясын тексергенін айтады. Монахиня таңданыспен: "Демек, сенім әлі де тірі!" дейді. Ертесі күні жас монах Анструтерге кристал – сенімнің символы, мүмкін екінші Христос, және сенім ғасырлар бойы сақталғанын айтады. Роуз сөздерді байланыстыру тестін жасайды, онда Мари Анжелика белгілерге сілтеме жасайды, ал алтыншы белгі – жойылу. Анструтер Роуздың оқиғаға қызығушылығына алаңдап, оның ниеттерінің таза медициналық емес екеніне күдік көреді. Біраз уақыттан кейін Анструтер монахтан хат алады, онда ол Розадан қорқатынын және дәрігер алтыншы белгіге жетіп, оның күштерін иеленуге тырысатынын жазады. Сол күні ол Роуз бен монахтың екеуінің де қайтыс болғанын естиді. Олар тұрған жартастағы үйді жер сілкінісі құлатқан, ал жағажайдағы қирандылар алып иттің пішінін еске түсіреді. Сондай-ақ, ол Роуздың бай ағасы сол түні найзағай шағып өлгенін естиді, бірақ аймақта дауыл болған жоқ, ал оның денесіндегі күйген із ерекше пішінде. Мари Анжеликаның сөздерін еске түсіріп, Анструтер Роуздың кристалдың ежелгі (немесе болашақ?) күштерін иеленгенін, бірақ оларды бақылай алмағанын және осыдан өліміне себеп болғанын ойлайды. Оның қорқынышы Роуздың жазбаларына қол жеткізген кезде расталады, онда ол "Өлім күшімен" супермен болуға тырысқандығы туралы толыққанды жазылған.

William P. Ryan, an American journalist, is having lunch with a friend called Anstruther when he hears that the latter is about to visit his sister in Folbridge, Cornwall, at her house called "Treane". Ryan has heard of the place, and tells a story from the recent First World War when he heard of a German attempt to take over a convent during the Rape of Belgium. As soon as the soldiers entered the building it blew up, killing them all. It was proven that the soldiers had no high explosives on them, and speaking with the locals afterwards Ryan was told of one of the nuns having miraculous powers: she brought down a lightning bolt from heaven that destroyed the convent and killed the Germans. All that was left of the building were two walls, one of which had a powder mark in the shape of a giant hound. This scared the local peasants who avoided the area after dark. The nun in question survived and went with other refugees to "Treane" in Cornwall, and Anstruther confirms that his sister did take in some Belgians at the time. In Cornwall, Anstruther finds out from his sister that the nun, Marie Angelique, is still in the area. She has constant hallucinations and is being studied by a local, new, young doctor by the name of Rose, who intends to write a monograph on her condition. Anstruther meets Rose and persuades him to let him meet the young nun. She is boarding with the local district nurse. She talks of her dreams, but when Anstruther tells her of the story he heard from Ryan, she is shocked to realise that what she thought was a dream was true – that of unleashing the "Hound of Death" on the Germans as they approached the altar. She rambles on about the "City of Circles" and the "People of the Crystal", and when they have left her, Rose tells Anstruther that he has heard her mention crystals before, and on a previous occasion he produced a crystal and showed it to her to test her reaction. She gasped, "Then the faith still lives!" The next day, the young nun tells Anstruther that she feels that the crystal is a symbol of faith, possibly a second Christ, and the faith has endured for many centuries. Rose tries a word association test in which Marie Angelique makes references to signs – and the sixth sign is destruction. Anstruther starts to feel uneasy about Rose's interest in the case, suspecting something more than purely medical motives. Some time later, Anstruther receives a letter from the nun in which she voices her fears of Rose and says that the doctor is trying to obtain her powers by progressing to the sixth sign. The same day he hears from his sister that both Rose and the nun are dead. A landslide swept away the cliffside cottage they were in, and the debris on the beach is in the shape of a giant hound. He also hears that Rose's rich uncle died the same night, struck by lightning, although there were no storms in the area, and the burn mark on him is in an unusual shape. Remembering comments from Marie Angelique, Anstruther wonders if Rose acquired the ancient (or possibly future?) powers of the crystal but failed to control them properly, resulting in his own death. His fears are confirmed when he comes into possession of Rose's notes which detail his attempts to become a superman with "the Power of Death" in his hands.

Қызыл сигнал

Жақсы, бірақ бұл жерде біздікі дұрыс емес. Олардың үш қонағы - Виолет Эверсли ханым, сэр Эллингтон Уэст (танулы психиатр) және Уэсттің немере інісі Дермот Уэст. Әңгіме алдын ала білу қабілеттері мен болжамдарға айналады, олардың Сэр Эллингтон оларды кездейсоқ оқиғалар мен оқиғадан кейін айтылатын жағдайлар деп санайды. Дермот бұған сенімді емес, ол мұндай сезімдерді қызыл сигнал ретінде сипаттайды "Алдыда қауіп!" және Месопотамияда араб қызметшісі өлтіруден қашып құтқарылған кездегі өлімге жақын оқиға туралы әңгімелейді. Ол топқа айтпағаны - кешкі асқа қатысқанда қызыл сигналға тап болғаны. Ол қауіптің қайнар көзі кім болатынын ойлайды, оның ойы Клэр Трентке деген махаббатына ауысады, ол Джек Трент өзінің ең жақсы досы болғандықтан үнемі бас тартатын сезім. Ойынан шыққан соң, әңгіме ақымақтыққа айналып, алдамшы ойларды басудың қауіптілігін біледі. Сэр Эллингтон бұл әңгіменің көңілін қалдырған Клэр Трентке қарайды. Кештің бір мақсаты - ол жерде отырыс өткізу үшін келген медиуммен кездесу. Ол солай істейді және бөлмедегі адамдардың біреуіне үйіне бармауға ескертеді, өйткені онда қауіп бар. Той үзіліп, сэр Эллингтон Дермоттан Грэфтон галереясындағы достарына қосылар алдында оны Харли көшесіне үйіне ертіп баруын сұрайды. Ол Клэрге деген махаббатын білетінін айтып, оған берілмеуін ескертеді. Ол ажырасуды мақұлдамайды, олардың отбасында есі дұрыс емес жағдайдың болғаны туралы және оның кісі өлтіру маниясына күдікті екендігі туралы айтады. Талқылау эмоционалды болып, Дермот ағасына қарсы қауіп төндіреді, оны құл Джонсон естиді, өйткені ол сусын әкеледі. Графтон галереясына бара жатып, Клэр Дермотқа оның өзіне деген сезімдері өзара байланысты екенін айтады, сондықтан ол оның кетуін қалайды. Ол қызды өзіне қосылуға шақырады, бірақ қыз бас тартады. Үйіне қайтып бара жатқан Дермотты қауіп-қатер тағы да қорқытады. Есікті біреу қағып, Дермот оны полицияға ашады. Қауіп сезіну оны полицияға өзінің Милсон екенін, өзінің жеке қызметшісі екенін айтады, ал полиция оған "шебері" оның немере інісімен айтысып, сол түні атылған сэр Эллингтонды өлтіргені үшін іздестіріліп жатқанын айтады. Полиция пәтерді іздестіріп, револьверді тауып, Уэст "қайта оралған" жағдайда, онда офицер қалдыруға шешім қабылдайды. Дермот ішімдік алып жатқанда ас үйдің терезесі арқылы пәтерден қашып кетеді және оны өз үйіне алып баратын Джек Трентке тез кездеседі. Ол өзін Дермотпен бірге бір бөлмеге кіргізіп, қаруды шығарады, содан кейін ақымақтықпен кісі өлтіргенін мойындайды. Сэр Эллингтон оның жағдайын танып, оның психикалық жағдайын бағалау үшін кешкі асқа қатысты. Дермот оның ағасы Клэр туралы айтып отыр деп ойлады, ол шын мәнінде сэр Эллингтонға диагнозды анықтауға көмектесіп жатты. Қазір ол полицияға үйге және құлыпталған бөлмеге кіруге көмектеседі. Джек оны алып кетуден бұрын өзін өлтіреді.

A dinner party is taking place in the London home of Jack and Claire Trent. Their three guests are a Mrs Violet Eversleigh, Sir Alington West (a noted psychiatrist), and West's nephew, Dermot West. The talk turns round to precognitive abilities and premonitions, of which Sir Alington is dismissive, believing them to be both coincidences and situations that are talked up after the event. Dermot is not so sure, describing such feelings as having a red signal – "danger ahead!" – and tells one story of near death in Mesopotamia, when he avoided being murdered by an Arab servant. What he does not tell the group is that he is again experiencing the red signal tonight at the dinner party. He ponders who could be the source of danger, his thoughts moving to his love for Claire Trent, a feeling that he constantly suppresses as Jack Trent is his best friend. Coming out of his reverie, he finds the conversation has turned to madness and the dangers of suppressing delusions. Sir Alington looks pointedly at Claire Trent, who is visibly disturbed by this talk. One of the purposes of the evening is to meet a medium who is there to conduct a sitting. She does so and warns one of the people in the room not to go home, as there is danger there. The party breaks up and Sir Alington asks Dermot to accompany him home to Harley Street before going on to join his friends at the Grafton Galleries. Once inside, he tells his nephew that he knows of his infatuation for Claire, and admonishes him not to give in to it. He disapproves of divorce, and speaks of a history of insanity in their family, and his suspicions of homicidal mania. The discussion becomes emotional and Dermot utters a threat against his uncle, one which is overheard by the manservant, Johnson, as he brings in drinks. Going to the Grafton Galleries, Claire tells Dermot that his feelings for her are reciprocated, and because of this she wants him to go away. He asks her to join him, but she refuses. Going back to his flat, Dermot is once again assailed by the feeling of danger and, to his astonishment, finds a revolver hidden in a bedroom drawer. There is a knock on the door and Dermot opens it to the police. The feeling of danger makes him tell the police that he is Milson, his own manservant, and the police tell him that his "master" is wanted for the murder of Sir Alington who was shot dead earlier that night after being overheard arguing with his nephew. The police search the flat, find the revolver, and decide to leave an officer there in case West "comes back". Dermot escapes from the flat through the kitchen window while supposedly getting drinks, and quickly bumps into Jack Trent who gets him away to his own house. He locks himself in a room with Dermot, produces a gun, and then insanely confesses to the murder. Sir Alington recognised his condition and was at the dinner party to assess his true mental state. Dermot assumed that his uncle was speaking of Claire, who was actually assisting Sir Alington in his diagnosis. She now assists the police to gain entry to the house and the locked room. Jack shoots himself before they can take him.

Төртінші адам

Canon Parfitt түнгі сапарға арналған пойызына уақытында үлгереді. Бірінші сынып вагонында ол танымал заңгер сэр Джордж Дюранмен қайта танысады. Вагондағы үшінші адам өзін доктор Кемпбелл Кларк деп таныстырады, ол – психикалық аурулар бойынша сарапшы. Олармен бірге төртінші адам да бар, ол ұйықтап жатқандай көрінеді. Үш ер адам әртүрлі деңгейдегі ұйқысыздықтарын мойындап, саяхат бойы әңгімелеседі. Олардың сөздері бір денеде бірнеше жан болу мүмкіндігін қамтиды, ал доктор Кларк Фелиси Больт есімді француз қызының жағдайын мысалға келтіреді. Ол Бретеньдегі шаруа отбасының қызы еді, бес жасында әкесі мас күйінде анасын өлтірген соң ата-анасынан айырылды, әкесі өмір бойына сотталды. Оны ағылшын әйелі мисс Слейтер тәрбиеледі, ол аймақтағы қайырымдылық жетімдер үйін басқарды. Фелиси ақыл-есі кем және жабайы көрінетін, сондықтан мисс Слейтер оған оқу мен жазудың негіздерін үйретуге көп еңбек жұмсады. Кейінірек, оның ақымақтығы мен жалқаулығынан кейін бірнеше қызметшілік жұмыстарын атқарды. Кенеттен, жиырма екі жасында оның жағдайы өзгерді. Психикалық аурудан кейін ол үш немесе төрт түрлі тұлғаға бөлінді. Біріншісі – оның бұрынғы өзінің жалғасы болды, ал екіншісі – мәдениетті, білімді, фортепианода ойнайтын және екі шет тілін білетін. Үшіншісі екіншісінің білімін алған, сонымен қатар өмірдің қиын жақтарын және Париж қоғамының құдайсыз бөлігін де білген. Төртіншісі арманшыл және діндар болып көрінді, бірақ үшіншісінің алдағы ойын екені күдік тудырды. Тұлғалардың алмасуы қатты бас ауруынан және терең ұйқыдан кейін болды, ол басқа тұлғалар туралы ешқандай естелік қалдырмады. Оқиғаның соңы бір күні таңертең төсегінде өлі күйде табылған кезде келді, ол өзін-өзі қолдарымен тұншықтырып өлтірген. Осы сәтте вагондағы төртінші адам күліп, әңгімеге қосылады. Ол шетелдік акцентпен сөйлейді және Фелисидің жағдайын Аннет Равел есімді тағы бір қыздың жағдайымен тығыз байланысты екенін айтады. Екі қыз бен Рауль Летардо атты жігіт мисс Слейтердің жетімдер үйінде бірге болған. Ол Аннеттің Фелисиге деген қатыгездігін көрді, соның ішінде Аннет Фелисиді есіне түсірмейтін әрекетке итермелеген жағдайға куә болды. Ол сондай-ақ Фелисидің Аннетті қаншалықты жек көретінін көрді. Аннет Парижде атақты биші болуды көздеген амбициялы қыз еді. Рауль жетімдер үйінен жұмыс тауып, бес жылға шетелге кетті. Парижге оралғанда ол Аннеттің сахнада ән салатын плакатын көріп, оны гримерлік бөлмесінде кездестірді. Ол өзінің мақсатына жеткендей көрінді, бірақ Рауль оның денсаулығының нашарлап бара жатқанын байқады, екі жылдан кейін ол Аннет қайтып келген мисс Слейтердің жетімханасына оралды, ол өліп бара жатқандай болды, бірақ оған сенгісі келмеді. Фелиси де сол жерде қызметші болып жұмыс істеді, Аннетті бұрынғыдай жек көреді, бірақ оның қатыгездігі мен қорлауына ұшырады, ол оған қызық әсер ететіндей болды. Аннет көп ұзамай қайтыс болды. Рауль алты айдан кейін оралғанда, мисс Слейтер оған Фелисидің ерекше тұлғалық өзгерістерінің алғашқы белгілері туралы айтты. Ол солардың біріне куә болды және Фелисидің Аннет туралы "сенің киімдеріңді алып, жаныңды денеңнен шығарып тастады" деген сөздерін естіді, ол өлі қызға қатты қорқып қалды. Дегенмен, ол қашып кеткісі келсе, оның күшті қолы бар екенін білді. Қалған үшеуі бұл оқиғаны естіп таң қалды, ал Рауль Аннеттің өмірін қаншалықты аңсағанын баса айтты. Дәрігер бұрын тәннің жанға мекен екенін айтқан еді. Рауль бұл жағдайды үйіңе қарақшы кіргендей деп сипаттады.

Canon Parfitt just manages to catch his train on time for a night journey. In his first class carriage he is reacquainted with Sir George Durand, a famous lawyer. A third man in the carriage introduces himself as Dr Campbell Clark, an eminent physician who is an expert on conditions of the mind. There is a fourth man with them who appears to be asleep. The three other men, confessing to various degrees of insomnia, talk throughout the journey. Their conversation covers the idea that a body can house more than one soul and Dr Clark cites the case of a French girl called Felicie Bault. She was a Brittany peasant who, at the age of five, lost her parents when her father in a drunken rage strangled her mother, and he was then transported for life. She was taken into the care of a Miss Slater, an English woman, who ran a charity orphanage in the area. Felicie was slightly backward and brutish looking and Miss Slater had an uphill task to teach her the rudiments of reading and writing. In later years she had one maid's job after another due to her perceived stupidity and laziness. Suddenly, at the age of twenty two, a change came over her. Following a mental illness she split into three or four distinct personalities. The first was the continuation of her known self but the second was cultured and educated, able to play the piano and speak two foreign languages. The third had the second's education but also knew of the coarser side of life and the less respectable side of Parisian society. The fourth seemed dreamy and pious but was suspected to be the third putting on an act. The change from one personality to another occurred after a severe headache and a deep sleep, and left her with no recollection of the other personalities. The end of the story came when she was discovered dead in bed one morning, somehow having strangled herself with her own hands. At this point, the fourth man in the carriage laughs and joins in the conversation. He speaks with a foreign accent and tells them that Felicie's case is inextricably bound up with that of another girl called Annette Ravel. The two girls and the man himself – Raoul Letardeau – were together at Miss Slater's orphanage. He was a witness to the bullying hold that Annette had over Felicie, that included an incident when Annette seems to have successfully hypnotised Felicie into carrying out an act of which she had no memory. He also saw how much Felicie hated Annette. The latter was an ambitious girl who was determined to become a famous dancer in Paris. Raoul left the orphanage when work was found for him that took him abroad for five years. Returning to Paris he saw by chance a poster advertising Annette as singing on the stage and met her in her dressing room. She seemed to have achieved her ambitions but Raoul witnessed the unmistakable signs of consumption, and two years later he returned to Miss Slater's orphanage where Annette had retreated, plainly dying but refusing to believe so. Felicie was also there, serving as a maid, as hateful of Annette as ever but still bullied and humiliated by the ruthless woman who seemed to have a strange hold on her. Annette died soon afterwards. When Raoul returned six months later he was told by an amazed Miss Slater of the first symptoms of Felicie's abnormal personality changes. He witnessed one of these and also heard Felicie speak of Annette, "taking the clothes from your back, the soul from your body" and she was plainly in some terror of the dead girl. Nevertheless, she knew that she had strong hands – should she wish to escape The other three are amazed to hear the story and Raoul emphasises how much Annette longed for her life. The doctor had previously said that the body was a residence for the soul. Raoul compares the situation to finding a burglar in one's home.

Циган

Дикки Карпентер Эстер Лоуеспен соңғы келісімін бұзады және себепті Эстердің кіші қарындасы Рейчел Лоуестің қалыңдығы болған Макфарлейнге сендіреді. Дикки, бұрынғы әскери адам, бала кезінен бастап сиғандардан жиренішті болды, ол белгілі бір жағдайда болатынын және кенеттен олардың бар екенін сезінетін қайталанатын армандар көре бастады. Ол қарап тұрғанда, бір сиған әйел оған қарап тұрды. Бұл әйелдің кенеттен пайда болуы оны әрқашан алаңдатады, бірақ бұл түстер басталғаннан кейін бірнеше жыл өткенде ғана ол нағыз цыганмен кездесті. Бұл оқиға Жаңа Орманға серуендеп бара жатқанда болды. Ол әйелге көңіл бөлмеді, ал ол өтіп бара жатқан ағаш көпір оның салмағы астында сынды, оны төмендегі жылдам ағып жатқан өзенге лақтырып жіберді және оны құшақтап қалды. Англияға оралғанда, ол осы оқиғаларды еске алды. Бір кешкі ас табынында ол Алистер Хаворт есімді әйелді көрді, оны өзінің көздерімен көргендей болды, ол қызыл шарф киіп, түсіне қарады, дәл оның армандарының сиған сияқты. Ол кешкі астан кейін онымен террасада жүрді, ал ол оған үйге қайтып кірмеуін ескертті. Ол солай істеді де, Эстер Лоуеске ғашық болды. Бір аптадан кейін олар қыз-жігіт болып, екі аптадан кейін ол Хаворт ханымды тағы да көріп, оны тағы да ескертті. Ол тағы да Естерге көңіл бөлмеді, ал сол түні Естер оған өзін сүймейтінін айтты. Қазір ол Макфарлейнге сенім білдіруінің себебі - ол әдеттегі операцияға барады, және ол ауруханадағы медбикелердің бірінде миссис Хаворттың бейнесін көрді деп ойлады, ол оны операциядан бас тартуға ескертті. Дикки операция кезінде қайтыс болады және қандай да бір импульс Макфарленді миссис Хавортты оның үйіне баруға мәжбүр етеді. Сол жерде ол күйеуінің мұндай таңғажайып әйелге шынымен сәйкес келмейтінін көріп, таңғалады. Екеуі бау-бақшада жүріп, Хаворт ханым Макфарленге оның да көзінің көру қабілеті бар екенін айтады. Дәлел ретінде ол одан бір тасқа қарауын сұрайды, ал ол қанға толы қуысты көреді деп ойлайды. Ол оған бұл ежелгі заманнан қалған құрбандық тасы екенін және оның өз көруі болғанын айтады. Ол күйеуіне некеге тұрғанын, өйткені оның үстінен бір белгі асылып, оны болдырмақшы болғанын айтады. Сондай-ақ, ол Макфарленге олар енді кездеспейтінін айтады. Тағдырға қарсы шығуға бел буған Макфарлен келесі күні қонақ үйінен Хаворттардың үйіне барады да, әйелдің өлгенін көреді. Ол өзінің тонигі деп ойлай отырып, улы затты ішті. Күйеуі қайғыдан аң-таң болып жатыр. Қонақ үйге оралғанда үй иесі оған базда бұрыннан кеткен арбалар туралы әңгімелейді, оның ішінде теңізші мен сиған бар. Макфарлен олардың қайтадан жүре ала ма екеніне қызығады.

Dickie Carpenter breaks off his recent engagement to Esther Lawes and confides the reason to Mcfarlane, a dour Scot who is the fiancée of Rachel Lawes, Esther's younger sister. Dickie, a former naval man, has had an aversion to gypsies since his childhood, when he started to have recurring dreams in which he would be in a given situation and suddenly feel a presence. When he looked up, a gypsy woman stood there looking at him. The sudden appearance of this woman always unnerved him, although it was not until some years after these dreams started that he encountered a real gypsy. This happened on a walk in the New Forest, and she warned him not to take a certain path. He ignored her and the wooden bridge he was crossing broke beneath his weight, casting him into the fast running stream below and nearly drowning him. These occurrences came back to him when he returned to England and started to see the Lawes family. At one dinner party he saw a woman called Alistair Haworth whom he seemed to see in his own eyes as wearing a red scarf on her head, just like the gypsy of his dreams. He walked on the terrace with her after dinner and she warned him not to go back into the house. He did so and found himself falling for Esther Lawes. They became engaged a week later and two weeks after that he again caught sight of Mrs Haworth who once more warned him. He again ignored her and that very night Esther stated that, after all, she did not love him. The reason he is now confiding in Macfarlane is that he is due for a routine operation, and he thought he saw in one of the nurses in the hospital the image of Mrs Haworth, who warned him not to go ahead with the surgery. Dickie subsequently dies during the operation and some impulse makes Macfarlane go to see Mrs Haworth at her moorland home. There he is surprised to find that her husband is not really suited to such a striking woman as her. The two walk on the moors and Mrs Haworth tells Macfarlane that he too has second sight. For proof, she asks him to look at a rock and he fancies he sees a hollow filled with blood. She tells him it is a sacrificial stone from olden times and he has had his own vision. She confides that she married her husband because she saw some portent hanging over him and wanted to prevent it. She also tells Macfarlane that they won't meet again. Determined to challenge the fates, Macfarlane drives back from his inn to the Haworth's cottage the next day and finds that the lady is dead. She drank something poisonous thinking it was her tonic and her husband is beside himself with grief. Back at his inn, the landlady tells him stories of long gone ghosts seen on the moor, including a sailor and a gypsy. Macfarlane wonders if they will walk again.

Шам

Жас жесір әйел Ланкастер ескі соборлы қаладағы алаңға орналасқан бос үйді жалға алады. Өте төменгі жалға күдікпен қараған ол үйді арбаған деп дұрыс болжайды және агентті егжей-тегжейлі сұрауға мәжбүрлейді. Ол оған Уильямс есімді адам туралы естіген оқиғаның нұсқасын ұйқымен айтады. Ол сол жерде отыз жыл бұрын өзінің жас ұлымен бірге өмір сүрген. Уильямс Лондонға бір күнге барып, қашып жүрген іздеуде болған адам ретінде полицияға қамалып, түрмеге жабылды. Оның жас ұлы үйде жалғыз қалды, бірақ аштықтан қайтыс болды. Әңгімеде кейде баланың әкесі қайтып келгенше күтіп жылағаны айтылады. Көп ұзамай Ланкастер ханым қарт әкесі Винберн мен жас, тіршілікке толы ұлы Джеффримен бірге үйге қоныс аударады. Мистер Винберн үйдің қиналған екенін біледі және баспалдақта немересінен төмен қарай келе жатқан қадамдарды естиді. Сондай-ақ, ол қалада ешкім тұрмайды, бірақ балалар оны "желтеп әкелгенін" білуге жалбарынады. Сондай-ақ, ол қызметшілердің бала жылап жатқанын естігендерін естіп тұр. Осыны біраз ұмытып кеткен Джеффри, абыржыған анасынан кейде оны бақылап отырған кішкентай баламен ойнауға бола ма деп сұрайды, бірақ миссис Ланкастер мұндай әңгімені қатаң тоқтатады. Бір айдан кейін Джеффри ауырып, тіпті анасы да үйде бірге тұратын басқа кішкентай баланың жылағанын ести бастайды. Дәрігер Джеффридің өкпелері ешқашан күшті болмағандықтан, олар көп нәрсе істей алмайтынын мойындайды. Бір күні түнде Джеффри қайтыс болады. Оның анасы мен ата-бабасы кенеттен басқа баланың қуанышты күлгенін және екі жұп қадамның артқа шегінгенін естиді. Кішкентай балада ақыры ойынға шығатын досы бар.

Сымсыз

Жеті он жылдыққа толған Мэри Хартер дәрігерге қарауға келеді. Дәрігер оған жүрегінің әлсіз екенін және ұзақ өмір сүру үшін артық еңбектен сақтану керектігін айтады. Доктор Мейнелл сондай-ақ, Хартер ханымның жақын туысы Чарльз Риджвейге берген кеңесін жеткізеді, сонымен қатар, Хартер ханымның көңілі көтеріңкі болуы және ренжімейтіндей болуы керек екенін қосады. Осы мақсатта Чарльз әпкесін радио орнатуға көндіреді. Басында ол қарсылық білдіргенімен, кейін радиодағы бағдарламаларды ұната бастайды. Бір күні кешке Чарльз достарымен бірге болғанда, радиодан оның қайтыс болған күйеуі Патриктің дауысы естіледі. Табиғи түрде қорқып, әңгімеге шок болған Хартер сабырлы, бірақ ойлы болып қалады. Бірнеше күннен кейін радиода осындай хабар естіледі, сонда қарт әйел өз ісін ретке келтіруге шешім қабылдайды. Ол Елизаветаға, қызметшісіне, өсиеті қайда сақталғанын білдіреді және өсиетінде қалдырған соманы елуден жүз фунтқа дейін арттыруға шешім қабылдайды. Осы үшін ол заңгеріне хат жазып, оның қолындағы өсиетті жіберуін сұрайды. Миссис Хартер түскі ас ішкенде, Чарльз алдыңғы күні үйге келгенде жоғарғы қабаттағы терезеде бір шалдың бетін көргенін айтқанда таңғалады. Кейін ол бұл шалдың Патрик Хартер екенін, ол бұрын пайдаланылмаған бөлмедегі портретке ұқсайтынын біледі. Жесір бұл оқиғаны өлімі жақындағанын білдіретін тағы бір белгі деп қабылдайды. Сол күні кешке миссис Хартер радиодан Патриктің дауысын тағы да естіп, ол жұма күні сағат тоғыз жарымда оны алып кетуге келеді деп естіген. Егер ол сол уақытта қайтыс болса, өмірден кейінгі әлемнен хабар алу мүмкін екенін дәлелдеу үшін, ол естігендерін жазып алады. Бұл қағазды Елизаветаға береді, егер ол қайтыс болса, дәрігерге жеткізу үшін. Сол жұма күні түнде ол радиосы қосылған және қолындағы өсиетін оқып отырады. Елизаветаға мұра қалдырған соманы арттыру үшін банктен елу фунт ақша шығарады. Бөлмесінің сыртынан қадам дыбысын естіп, аяғына тұрады, есік ашылып, өлі күйеуінің сақалы бар бейнесін көреді. Ол құлап түседі және бір сағаттан кейін Елизавета оны табады. Екі күннен кейін қызметші дәрігерге хатты береді, ол бәрін көрулер деп жоққа шығарады. Чарльз келіседі, өйткені жоспарының орындалып жатқанын көріп, жағдайды нашарлатуды қаламайды. Радиодан бөлмесіне келген сымды ажыратып, әпкесінің қайтыс болған түні киген жалған сақалын өртеді. Ол өсиетті оқып, әпкесінен мұраға алған ақшаны күтеді – бұл оның іскерлік қиындықтарынан туған түрмеге түсу қаупін болдырмау үшін қажетті сома. Бірақ ол әпкесінің адвокатынан қоңырау алғанда тағы да қорқынышқа ұшырайды. Адвокат оның өтініші бойынша өсиетті қайтыс болған әйелге жібергенін айтады. Ол енді оның қағаздарынан табылмайды, сонда Чарльз әпкесі құлап түскенде, саусақтарынан шығып кеткен өсиет отқа түсіп кеткенін түсінеді. Басқа көшірмесі жоқ, сондықтан бұрынғы өсиет күшіне енеді. Бұл өсиет Хартердің байлығын туысы Мириамға қалдырады (Чарльздің туысы), ол әпкесіне оның әпкесі ұнатпаған адамға үйленгені үшін қанағаттандыра алмаған. Чарльз дәрігерден қоңырау алғанда тағы да қорқынышқа ұшырайды. Дәрігер оның әпкесінің жүрегі ойлағаннан да нашар екенін және оның екі айдан артық өмір сүруі мүмкін емес екенін айтады. Чарльз ашуланып, өзінің күрделі әрекетін жасаудың қажеті болмағанын түсінеді.

Mary Harter, an old lady in her seventies, has a consultation with her doctor. He advises her that she has something of a weak heart and should avoid undue exertion to ensure many more years of life. Dr Meynall also tells Mrs Harter's beloved resident nephew, Charles Ridgeway, of the advice he has given, adding that Mrs Harter should be cheerfully distracted and avoid brooding. To this end, Charles persuades his aunt to have a radio installed. She resists at first, but quickly comes to enjoy the programmes that are broadcast. One evening, when Charles is out with friends, the radio suddenly emits the voice of her dead husband, Patrick, who tells her that he is coming for her soon. Although naturally shocked, Mrs Harter remains composed but thoughtful. Some days later the radio set emits a similar message, and the old lady decides to ensure that her affairs are in order. She makes sure that Elizabeth, her maid, knows where her burial requests are kept, and decides to increase the amount she has left her in her will from fifty to one hundred pounds. To accomplish this, she writes to her lawyer and asks him to send her the will that he has in his possession. Mrs Harter is somewhat startled that day at lunch when Charles comments that, when he was coming up the drive of the house the previous evening, he thought he saw a face at an upstairs window, and realised afterwards that it resembled a portrait in a little used room that he has since found out is that of Patrick Harter. The latter's widow looks on this as further proof that her time is near. That evening, Mrs Harter again hears a message through the radio from Patrick, telling her that will be coming for her at half past nine on Friday night. She writes a note detailing what she has heard as proof, should she die at that time, that it is possible to receive messages from the afterlife. She gives this to Elizabeth to pass on to the doctor in the event of her death. On the Friday night in question, she sits in her room with the radio switched on and the will in her hand as she peruses its contents, having had fifty pounds in cash withdrawn from the bank to supplement the amount bequeathed to Elizabeth. She hears the noise of a step outside her room and staggers to her feet, dropping something from her fingers as the door swings open and she sees her dead husband's bewhiskered figure standing before her. She collapses and is found an hour later by Elizabeth. Two days later the maid passes the note to the doctor, who dismisses it all as hallucinations. Charles agrees, not wanting to spoil things now that his plan appears to be reaching fruition. Having safely disconnected the wire from the radio set to his bedroom, and burnt the false whiskers he wore on the night of his aunt's death, he looks forward to the reading of the will and inheriting his aunt's money – a sum desperately needed to stave off possible imprisonment as a result of his business misdeeds. He receives a shock when his aunt's lawyer calls and tells him that he posted the will on to the dead lady at her request. It can no longer be found among her papers, and Charles realises that, as she fell dying, the will she was holding in her fingers dropped into the fire. No other copy exists, and therefore a former will comes into effect. This one left Harter's fortune to a niece (Charles's cousin) Miriam, who had proved unsatisfactory to her aunt for marrying a man of whom her aunt did not approve. Charles receives a second shock when the doctor telephones him to say that the results of the autopsy prove that his aunt's heart was in a worse condition than he thought, and there is no way she could have lived more than two months at the outside. Charles angrily realises he need never have set up his elaborate stunt.

Қылмыскердің куәсі

Адвокат, Мистер Мейхерн өзінің соңғы клиентімен сұхбаттасады: Леонард Воул - жас жігіт, ол қарт ханым, мисс Эмили Френчті өлтіргені үшін тұтқындалды. Воул Мисс Френчпен Оксфорд көшесінде тастап кеткен бірнеше посылканы алуға көмектескенде қалай танысқанын және кездейсоқ түрде сол түні оны Криклвудтағы бір кеште қайтадан кездестіргенін айтады. Ол үйіне шақырды және ол достарымен, ол бай, жалғыз қарт әйелді жаулап алды деп әзіл-сықақ болды. Ол Мисс Френчпен достық қарым-қатынас орнатып, онымен көптеген басқа жағдайларда кездесе бастады, ол өзі қаржы жағынан төмен болған кезде. Вольдің айтуынша, мисс Френч одан қаржылық кеңес сұрады, оның қызметші қыздары, Джанет Маккензи және мисс Френч банкирлерінің куәліктеріне қарамастан, қарт ханымның өзі осы мәселелерде жеткілікті ақылды екендігі туралы. Ол әйелді бірде-бір теңгеден алдамағанын, ал егер алдаса, оның өлімі оның жоспарларын бұзатынын айтады. Воль кейін Майернге Мисс Френчтің өсиетінің негізгі бенефициары екенін және Джанет Маккензи оның қожайыны оған Вольдің тағдырының өзгергені туралы хабардар болғанын айтқан деп ант береді. Қылмыстың фактілері мынада: Джанет Маккензи демалыс күнінде сағат 9.30-да Френч мырзаның үйіне келіп, қонақ бөлмесінен дауыстар естіген. Бірі - френч мырзаға, екіншісі - еркекке тиесілі. Келесі күні таңертең Френч мырзаның денесі табылды, ол қоян-қолтықпен өлтірілген, үйден бірнеше заттары да ұрланған. Бастапқыда ұрлық жасалғаны күтілді, бірақ Мисс Маккензидің Вольге деген күдіктері полицияны оның бағытына бағыттады және ақырында оны тұтқындауға әкелді. Алайда, Воул Мисс Маккензидің сағат тоғыз жарымдағы қонақ туралы куәлігін естіп, қуанады, өйткені ол сол кезде әйелі Роменмен бірге болған, және ол оған алиби бере алады. Мейерн миссис Вольге Шотландияға барып, онымен кездесуге шақырды, ол онымен сұхбатқа барады. Ол оның шетелдік екенін білгенде таң қалады және ол Волеге деген жеккөрушілігін айқайлағанда және ол оның күйеуі емес екенін білгенде, ол таңғалады. Ол Венада актриса болған, ал оның шынайы күйеуі әлі де сонда тұрады, бірақ психикалық ауруханада. Ол Воулдың Мисс Френчтің үйінен ол айтқаннан бір сағат кешірек келгенін айтады және ол оның заңды күйеуі болмағандықтан, ол оған қарсы сот алдында куәлік ете алады. Ромен Хейлгер сотқа қатысуға шақыру отырысында айыптаудың куәгері ретінде шынымен де пайда болады, ал Воль сотқа жіберіледі. Осы аралықта Мейхерн Ромейнді жамандайтын дәлелдер табуға тырысады, бірақ ол Степнидегі мекен-жайға хабарласып, "суреттелген шетелдік қызға" қарсы дәлелдер алғысы келсе, мисс Могсонды сұрауға бағытталған, қақырықталған және нашар жазылған хатты алғанға дейін табысты бола алмайды. Ол солай істейді, және иіскейді пәтерлі ығы-зығыда кездеседі, бүктелген, орта жастағы қарт әйелдің бетінде күкірт қышқылының лақтырылуынан болған қорқынышты жаралар бар. Бұл шабуылды Макс есімді адам жасады, Роман Хейлгер онымен қарым-қатынаста. Мисс Могсонның өзі Макспен бірнеше жыл бұрын байланыста болған, бірақ Ромен оны одан алып кеткен. Мейерн Ромейннің Максқа жазған хаттар сериясын береді, олардың барлығы даталанған, олар Вольдің кінәсіз екенін және Ромейн одан құтылу үшін өтірік айтып жатқанын дәлелдейді. Мейхерн қартқа хат үшін жиырма фунт төлейді, содан кейін олар сот кезінде оқылады. Вольге қарсы іс жойылып, ол "күнсіз" деп танылды. Мейхерн өзінің табысына қуанады, бірақ ол күдіктілердің қолында Ромейннің куәлік алаңында оң қолын қысып, оны шешкенін еске алғанда, кенеттен тоқтатылады. Бұл әдетті Степнидегі Мисс Могсон бөлісті. Біраз уақыттан кейін ол Ромейнді бұрынғы актриса Мисс Могсон екендігі және хаттар жалған екендігі туралы айыптаумен кездестіреді. Роман мойындады: ол Вольді қатты жақсы көреді және оның дәлелдемесі оны құтқару үшін жеткіліксіз болатынын біледі. Ол сотта айыпталушының пайдасына эмоционалды реакция туғызуы керек еді. Мейерн бақытсыз, ол кінәсіз адамды дәстүрлі тәсілдермен құтқара алар еді деп наразылық білдіреді, бірақ Ромейн оған тәуекелге бармайтынын айтады. Мейерн бұл оның Вольдің кінәсіз екенін білгендіктен екенін айтады деп болжайды; алайда, әңгіме Ромейннің адвокатқа тәуекелге бара алмайтынын айтуымен аяқталады, өйткені Воль шын мәнінде кінәлі болды. Ол жалған куәлік үшін түрмеге түсуге дайын, бірақ Воль бостандықта.

A solicitor, Mr Mayherne, interviews his latest client in his office: Leonard Vole is a young man who has been arrested on the capital charge of the murder of an old lady, Miss Emily French. Vole tells how he met Miss French when he helped her to pick up some parcels she dropped in Oxford Street and, by coincidence, he met her again that night at a party in Cricklewood. She asked him to call at her house and he was ribbed by his friends, who joked that he had made a conquest of a rich, lonely old lady. He did call and struck up a friendship with Miss French, and started to see her on many other occasions at a time when he himself was in low water financially. Vole's story is that Miss French asked him for financial advice, despite the testimony of both her maid, Janet Mackenzie, and Miss French's bankers that the old lady was astute enough herself on these matters. He protests that he never swindled her of a single penny and, if he had been doing so, surely her death would have frustrated his plans? Vole is then staggered when Mayherne tells him that he is the principal beneficiary of Miss French's will, and that Janet Mackenzie swears that her mistress told her that Vole was informed of this change in his fortunes. The facts of the murder are that Janet Mackenzie, on her night off, returned to Miss French's house briefly at half past nine and heard voices in the sitting room. One was Miss French and the other was a man's. The next morning, the body of Miss French was found, killed with a crowbar, and several items had been taken from the house. Burglary was at first suspected, but Miss Mackenzie's suspicions of Vole pointed the police in his direction and led eventually to his arrest. Vole, though, is delighted to hear of Miss Mackenzie's testimony about the visitor at nine thirty, as he was with his wife, Romaine, at the time, and she can provide him with an alibi. Mayherne has already wired Mrs Vole to return from a trip to Scotland to see him, and he goes to her house to interview her. He is surprised to find that she is foreign and is staggered when she cries out her hatred of Vole and that he is not her husband – she was an actress in Vienna, and her real husband is still living there, but in an asylum. She alleges that Vole returned from Miss French's an hour later than he claims and, as he is not her lawful husband, she can testify against him in court. Romaine Heilger does indeed appear as a witness for the prosecution at the committal hearing, and Vole is sent for trial. In the intervening period, Mayherne tries to find evidence that will discredit Romaine, but he is unsuccessful until he receives a scrawled and badly spelt letter which directs him to call at an address in Stepney and ask for Miss Mogson if he wants evidence against the "painted foreign hussy". He does so, and in a reeking tenement slum meets a bent, middle aged crone of a woman with terrible scars on her face caused by the throwing of sulphuric acid. This attack was carried out by a man by the name of Max with whom Romaine Heilger is now having an affair. Miss Mogson herself was involved with Max many years before, but Romaine took him away from her. Meyherne is passed a series of letters written by Romaine to Max, all dated, which prove that Vole is innocent and that Romaine is lying to be rid of him. Mayherne pays the crone twenty pounds for the letters, which are then read out at the trial. The case against Vole collapses and he is declared "Not Guilty". Mayherne is delighted at his success, but is suddenly stopped in his tracks when he remembers a curious habit of Romaine's in the witness box when she clenched and unclenched her right hand – a habit shared by Miss Mogson in Stepney. Some time later he confronts Romaine with the accusation that she, a former actress, was Miss Mogson, and that the letters were fakes. Romaine confesses: she loves Vole passionately and knew that her evidence would not have been enough to save him – she had to provoke an emotional reaction in the court in favour of the accused man. Mayherne is unhappy, protesting that he could have saved the innocent man by more conventional means but Romaine tells him she couldn't have risked it. Mayherne presumes she means that was because she knew Vole was innocent; however, the story ends with Romaine telling the lawyer that she couldn't risk it because Vole was actually guilty all along. She is willing to go to gaol for perjury, but Vole is free.

Көк ыдыстың құпиясы

Джек Хартингтон, жиырма төрт жастағы жас жігіт, гольфке құмар және осы себепті Стауртон Хит байланыстарына жақын қонақ үйде бөлме алды, соның арқасында әр таңертең жұмысына бармас бұрын бір сағат жаттығуға мүмкіндік алады. Бір күні таңертең ол әйелдің "Қиянат! Көмектесіңіз! Қанішерлік!" деген дауысын естип, ойсырап қалады. Дауыс келген бағытқа жүгіріп, сыртында тыныш бақша жұмыстарымен айналысып жатқан жас қыз тұрған ескі үйге тап болады. Сұрақ қолығанда, ол көмек шақыруды естімегенін айтады және Джек айтқан оқиғаға таңғалып, оны "Монсье" деп атап, қызығушылық танытады. Сансыз ойға батып, ол айналасын қарап, дауыстың қайдан келгенін табуға тырысады, бірақ соңында таба алмайды. Кешкісін ол газеттерде қандай да бір қылмыс жайлы хабар бар ма екенін қарап шығады, келесі күні де осы әрекетті қайталап, жаңбырдың салдарынан жаттығуын тоқтатуға мәжбүр болады, бірақ ештеңе таба алмайды. Келесі күні екі күн бұрын болған оқиға дәл сол жерде және дәл сол уақытта қайталанады. Сонымен қатар, үйдің сыртындағы қыз ешқандай дыбыс естімегенін айтады және Джек бұрын шоктан зардап шеккен бе деп сұрайды. Үшінші күні ол дауысты тағы естиді, бірақ бұл жолы үйден өткен кезде қызға осы туралы ештеңе айтпайды, оның орнына олар бақша жұмыстары туралы әңгімелеседі. Дегенмен, ол осы оқиғалардан қатты алаңдайды және қонақ үйдің таңғы ас үстелінде сақалды, Доктор Лавингтон есімді бір адамның өзін бақылап отырғанын байқайды. Ақыл-есіне күдік туғандықтан, Джек Лавингтонды келесі күні таңертең бірнеше ойын ойнауға шақырады, ал дәрігер келіседі. Дауыс қайталанғанда Лавингтон ештеңе естімегенін мәлімдейді. Дәрігер Джекке мүмкін болатын қате көрінулер туралы айтады және олар қандай да бір психикалық құбылыстардың болуы мүмкін екені туралы сөйлеседі. Ол Джекке әдеттегідей жұмысына баруын ұсынады, ал ол үйдің тарихын зерттейді. Сол түні қонақ үйге оралғанда дәрігер оған білгендерін айтады. Қазіргі тұрғындары, он күн бұрын келген, тұтыну ауруымен ауырған қарт француз профессоры мен оның қызы. Алайда, бір жыл бұрын, бұрынғы тұрғындары Тернер деген есімді ерекше жұп болған, олар бір нәрседен қорқыған сияқты. Олар бір күні таңертең кенеттен үйді тастап кеткен. Тернер мырза содан бері көрінбеген, бірақ оның әйеліне ешкім көз жеткізбеген. Дәрігер, асығыс қорытынды жасауға қарсы болса да, Джек әйелден қандай да бір хабар алып жатыр деп болжайды. Бірнеше күннен кейін Джекке үйден Фелизе Маршо есімді қыз келіп, өзін таныстырады. Ол жергілікті әңгімелерден үйдің құрдымға батып бара жатқанын білгендіктен, қорқып, көк құтыны ұстап тұрған қиын жағдайдағы әйел туралы қайта-қайта түс көре бастайды. Соңғы екі түсі Джек естіген дауыспен аяқталды. Джек Лавингтонды осы әңгімеге тартады, ал Фелизе оларға үйден тапқан суретті көрсетеді, онда түсіндегідей көк құтыны ұстап тұрған әйел бейнеленген. Джек оны екі ай бұрын оның ағасы сатып алған қытайлық құтыға ұқсас екенін таниды, бұл бұрынғы тұрғындардың бірі үйден кеткен күнімен сәйкес келеді. Лавингтон құтыны үйге әкелуді ұсынады, онда олар үшеуі түнде онымен бірге отырып, не болатынын көреді. Джек ағасы жолда болғандықтан, құтыны алып келіп, сұралғандай әкеледі, ал Фелизе оны түсіндегідей таниды. Лавингтон отырып алатын бөлмедегі шамды сөндіреді, ал үшеуі құты қойылған үстелдің жанында қараңғыда отырады. Біраз уақыт күткеннен кейін Джек кенеттен жұтынып, есінен танып қалады. Ол үйдің жанындағы тоғайда, күндіз оянады, қалта сағатынан сағаттың 12:30 екенін біледі. Үйден жауап алмай, ол қонақ үйге қайтады, онда ол құрлықтық сапардан жаңа келген ағасын табады. Джек оған оқиғаны айтады, бұл қарттың ашуын туғызады: көк қытай құмырасы баға жетпес Мин туындысы және әлемдегі жалғыз данасы. Джек қонақ үй кеңсесіне жүгіріп, Лавингтонның шығып кеткенін, бірақ өзі, Фелизе және оның ауру әкесі Джекке келекелеп хат қалдырғанын біледі, олардың он екі сағаттық бастамасы жеткілікті болуы керек екенін айтады.

Jack Hartington, a young man of twenty four years of age, is something of a golf addict and consequently has taken a room at a hotel near to Stourton Heath links, so that he can practise for an hour each morning before having to take the train to his dull city job. One morning he is disturbed in mid swing when he hears a female voice crying out "Murder! Help! Murder!". Running in the direction of the cry he comes across a quaint cottage, outside of which is a young girl quietly gardening. When questioned, she denies hearing the call for help and seems surprised at Jack's story, referring to him as "Monsieur". Confused, he leaves her and hunts in the surrounding area for the source of the cry, but in the end gives up. That evening, he looks through the papers to see if any crime has been reported, and repeats this action the next morning – a day of heavy rain which cancels his practise routine – but still finds nothing. The next day, the strange occurrence of two days earlier is repeated at the same spot and the exact time. Also, once more the girl outside the cottage denies hearing any such sound, and sympathetically enquires if Jack has suffered from shellshock in the past. The third day, he hears the cry again but this time doesn't let on to the girl that this is the case when he passes the cottage, and instead they discuss her gardening. Nevertheless, he is intensely troubled by these occurrences and notices that at the hotel breakfast table he is being watched by a bearded man whom he knows to be called Dr Lavington. Concerned that his sanity is under attack, Jack invites Lavington to join him for a few holes the next morning and the doctor agrees. When the cry is repeated Lavington denies hearing anything. The doctor discusses Jack's possible delusions and they talk of the possibility of some sort of psychic phenomena. He suggests that Jack go off to work as usual while he investigates the history of the cottage. Back at the hotel that night, the doctor tells him what he has learnt. The present occupants, who have been in situ for just ten days, are an elderly French professor with consumption and his daughter. However, a year ago, and several tenants back, the occupants were a strange couple called Turner who seemed to be afraid of something. They suddenly vacated the premises early one morning. Mr Turner has been seen since then, but no one seems to have laid eyes on his wife. The doctor, although arguing against jumping to conclusions, theorises that Jack is receiving some sort of message from the woman. A few days later, Jack receives a visit from the girl at the cottage who introduces herself as Felise Marchaud. She is in terror as, knowing of local gossip that the cottage is haunted, she has started to have a recurring dream of a distressed woman holding a blue jar. The last two night's dreams ended with a voice crying out in the same way as Jack heard on the links. Jack brings Lavington into the discussion and Felise shows them both a rough watercolour she found in the house of a woman holding a blue jar, as in her dream. Jack recognises it as similar to a Chinese one bought by his uncle two months ago, which coincides with the date on which one of the previous tenants left the cottage. Lavington suggests bringing the jar to the cottage, where the three of them will sit with it for the night and see what happens. As Jack's uncle is away he is able to obtain the jar and bring it as requested, and Felise recognises it as the one from the dream. Lavington switches off the lights in the sitting room and the three of them sit in the darkness at a table on which the jar is placed. After waiting for some time, Jack suddenly starts to choke and falls unconscious. He wakes up in a copse near the cottage, in daylight, to find out from his pocket watch that it is half past twelve in the afternoon. He gets no answer at the cottage and goes back to the hotel, where he finds his uncle, newly arrived back from a continental trip. Jack tells him of the events, prompting a cry of outrage from the old man: the blue Chinese jar was a priceless Ming piece and the only one of its kind in the world. Jack rushes to the hotel office and finds that Lavington has checked out, but has left a mocking note for Jack from himself, Felise, and her invalid father, saying that their twelve hours start ought to be ample.

Сэр Артур Кармайклдің таңғажайып оқиғасы

Эдвард Карстерс, белгілі психолог, сэр Артур Кармайклдың ісін зерттеу үшін шақырылады. Ол жиырма үш жастағы жас жігіт, бұрынғы күні таңертең Херефордширдегі өз поместьесінде оянғанда, тұлғасы толығымен өзгерген еді. Карстерс доктор Сеттл атты әріптесімен бірге сапар шегеді, ол үйдің көшпелі рухтармен байланысты болуы мүмкін екенін және бұл құбылыстың іске қатысы бар екенін айтады. Үйде сэр Артур, оның әкесінен туған әйелі, леди Кармайкл, сегіз жасар жартылай інісі және Артурдың үйленуге келісім берген Филис Паттерсон ханым тұрады. Олардың ат арбасы жолмен көтерілгенде, Мисс Паттерсонның газон арқылы келе жатқанын көреді. Карстерс оның аяғындағы мысыққа назар аударды, бұл Сетлдің қатты сескенуіне себеп болды. Үйге кіргенде, олар леди Кармайкл мен Мисс Паттерсонмен танысады, және Карстерс мысықты көргенін айтқанда, тағы да сескену тудырады. Олар науқасты көріп, оның ерекше мінез-құлқын бақылайды – ол сөйлемей, иіліп отырады, содан кейін созылып, зеңдеп, қолымен сүт ішпейді. Сол түні кешкі астан кейін Карстерс мысықтың мявқалағанын естиді, бұл дыбыс түнде оның жатын бөлмесінің есігінің сыртында қайталанады, бірақ ол үйде жануарды таба алмайды. Келесі күні таңертең ол жатын бөлмесінің терезесінен мысықты көреді, ол көгалдан өтіп, оның бар екеніне мән бермейтін құстардың үйірінің арасынан тікелей өтеді. Ол леди Кармайкл үйінде мысық жоқ деп қатты сенгеніне таңғалады. Карстерс үй қызметшісімен сөйлесіп, бұрын мысық болғанын, бірақ ол бір апта бұрын өлтіріліп, үйдің аумағына жерленгенін біледі. Бұл көрініс тағы да пайда болады, және олар оның леди Кармайклға бағытталғанын түсінеді. Карстерс тіпті келесі түні мысықты армандайды: арманында ол кітапханаға кіреді, ал мысық кітап сөресіндегі кітаптардың арасындағы бос орынды көрсетеді. Келесі күні таңертең Карстерс пен Сетл сол жерден кітаптың жоғалып кеткенін байқайды, ал Карстерс күнінің соңында сэр Артур мысықты көріп, креслодан секіріп түсіп, оның пайда болуын күтіп, еден тақтасының жанында отырады. Сол түні леди Кармайклге оның төсегіндегі көшпелі рухтар шабуыл жасайды, бұл Карстерді өлген мысықтың денесін қазуға мәжбүр етеді. Ол, және ол ол бірнеше рет байқаған тірі жандығын көреді, ал иісі ол прус қышқылымен өлтірілгенін көрсетеді. Бірнеше күн өтіп, леди Кармайкл жазыла бастайды, бір күні сэр Артур көлдің суына құлайды. Ол жағаға шығарылады, алдымен өлген деп ойлады, бірақ ол оянады және оның жеке басы қалпына келеді, бірақ ол аралық күндерді еске алмайды. Оның көрінісі леди Кармайклға қатты соққы береді, ол сол жерде қайтыс болады, ал кітапханадан жоғалған кітап табылады – адамдардың жануарларға айналуы туралы том. Бұл кітап арқылы леди Кармайкл сэр Артурдың жанын мысыққа салып, оны өз ұлының мұрагерлік атағын алуы үшін өлтірген дегенге меңзейді. Кейіннен Карстерс қайтыс болады, ал оның оқиғаның егжей-тегжейін жазған жазбалары табылады.

Dr Edward Carstairs, a noted psychologist, is called in to investigate the case of Sir Arthur Carmichael, a young man of twenty three who woke up the previous morning at his estate in Herefordshire with a totally changed personality. Carstairs travels down there with a colleague called Dr Settle, who tells him that he feels that the house could be haunted, and that this phenomenon has connections with the case. The household consists of Sir Arthur, his stepmother, Lady Carmichael, his half brother of eight years of age, and a Miss Phyllis Patterson to whom Arthur is engaged to be married. As their horse carriage comes up the drive, they see Miss Patterson walking across the lawn. Carstairs remarks on the cat at her feet, which provokes a startled reaction from Settle. Going into the house, they make the acquaintance of Lady Carmichael and Miss Patterson, and again Carstairs causes a reaction when he mentions seeing the cat. They then see their patient and observe his strange behaviour – sitting hunched, without speaking, then stretching and yawning and drinking a cup of milk without using his hands. After dinner that night, Carstairs hears a cat meowing, and this sound is repeated during the night outside his bedroom door, but he is unable to find the animal in the house. The next morning he does spy the cat from the bedroom window as it walks across the lawn and straight through a flock of birds which seem oblivious to its presence. He is further puzzled when Lady Carmichael insists that there is no cat in their home. Talking to a footman, Carstairs is informed that there used to be a cat, but it was destroyed a week ago and buried in the grounds. There are further appearances of this apparition, and they realise that it is targeting Lady Carmichael. Carstairs even dreams of the cat the following night: in the dream, he follows it into the library and it shows him to a gap in the volumes on the bookshelf. The next morning, Carstairs and Settle find that there is a book missing from that very spot in the room, and Carstairs glimpses the truth later on in the day when Sir Arthur jumps off his chair when he spots a mouse, and crouches near the wainscoting, waiting for it to appear. That night, Lady Carmichael is badly attacked in her bed by the ghostly creature, and this prompts Carstairs to insist that the body of the dead cat be dug up. It is, and he sees that it is the very creature that he has spotted several times, and a smell shows that it was killed by prussic acid. Several days pass, as Lady Carmichael starts to recover, until one day Sir Arthur falls into the water of the lake. Pulled out onto the bank, he is at first thought to be dead, but he comes round and he has also recovered his personality, but he has no recollection of the intervening days. The sight of him gives Lady Carmichael such a shock that she dies on the spot, and the missing book from the library is found – a volume on the subject of the transformation of people into animals. The inference is that lady Carmichael used the book to put Sir Arthur's soul into the cat, then killed it to ensure that her own son would inherit the title and estate. As stated at the beginning of the story, Carstairs later died, and his notes containing the details of the case were subsequently found.

Қанат шақыру

Миллионер Сайлас Хамер мен Ист-Энд пасторы Дик Борроу, досы Бертранд Селдонмен кешкі ас ішкеннен кейін, бір-біріне мүлдем қарама-қарсы болса да, екеуінің де қанағатты бақытты екендігін талқылайды. Хамер кедейлікте өсіп, байлық құрғандықтан экономикалық жағынан бақытты, ал Борроу кедейлерге көмектесетіндіктен рухани жағынан бақытты. Екеуі де өз үйлеріне жеке-жеке жолға шығады. Жолда Сайлас автобус шауып өлтірген үйсіз адамды көреді. Оны құтқара алғанын ойлап, Сайлас ой-санасы бұзылған күйде үйіне қайтады. Есігіне жеткенде, аяғы жоқ домбырашының әнін естиді. Көп күндер бойы осы әнді естіп, ұйықтағанда, бөлмесінде қуанышпен жүзіп, қызыл құм мен «Қанатты түс» деп атаған, мүлдем жаңа түсті көреді. Бірақ әрқашан бір нәрсе оны жерге тартады, соның салдарынан денесі ауырады. Бұл туралы досы Селдонмен сөйлеседі, ол невролог ретінде домбырашымен сөйлесіп, музыка туралы сұрауын кеңес береді. Сайлас домбырашымен кездесіп, кім екенін білуді талап етеді. Домбырашы оған тас үстінде домбырасын ойнап отырған, қой аяқтары бар фавн құдайы Панның суретін салып, «Олар жаман болды» дейді, яғни домбырашы – адам кейпінде болу үшін аяқтары кесілген Пан құдайы. Енді музыкаға тәуелді болған Сайлас, оның байлығы ғана нағыз бақытқа жетуіне кедергі келтіріп тұрғанын сезінеді. Осыған байланысты ол барлық ақшасын Дик Борроуға сыйға береді, осылайша ол бүкіл Шығыс Лондондағы кедейлерге көмектесе алады. Сайлас үйге пойызбен қайтуды шешіп, платформада үйсіз адаммен бірге күтеді. Мас күйдегі адам платформа жиегіне жақындап, пойыз келгенде қазақстандыққа құлайды. Автобус шауып өлтірген адамды есіне алып, Сайлас оны рельстен тартып, платформаға лақтырады, өзі де рельске құлайды. Өлімінен бұрын ол қысқа ғана уақытқа домбырашының әнін естиді.

Millionaire Silas Hamer and East End Parson Dick Borrow, after having dinner with their friend Bertrand Seldon, discuss how they are completely opposite in nature, yet both contentedly happy. Hamer is economically happy because he has risen from his poverty ridden background and built up a fortune, whereas Borrow is spiritually happy because he aids the poor. The two go their separate ways home, and on his way Silas witnesses a homeless man being hit by a bus and killed. Thinking he could have saved the man, Silas goes home mentally troubled. Before he goes through his front door, he hears a legless piper playing a tune that he feels lifts him off the ground in joy. Having heard this tune for several days before falling asleep, he thinks that he floats around his bedroom with joy, witnessing amazing scenes of red sand, and a completely new colour that he nicknames Wing Colour. However, every time something pulls him back to the ground, causing him physical pain. He talks to his friend Seldon about it, to which the nerve specialist replies he should talk to the piper and ask about the music. Silas confronts the piper, and demands to know who he is. In response, the piper draws a picture of the faun god Pan (who has goat's legs) playing his pipes on a rock, and saying "They were evil", implying that the piper is the god Pan, who had his legs cut off to appear human. Now addicted to the music, Silas feels that his wealth is the only thing stopping him from reaching true happiness. In response, he donates all of his money to Dick Borrow, so that he can help the whole of East London. Deciding to get the train home, Silas waits on the platform with a homeless man. The man, in a drunken stupor, walks to the edge and accidentally falls off as the train is about to arrive. Remembering the man hit by a bus, Silas pulls the man off the tracks and throws him onto the platform, himself falling onto the tracks in the process. Before he is killed, he briefly hears a piper playing.

Соңғы сеанс

Рауль Добрейль - Францияда тұратын, Симонға ғашық болған адам. Симон - жылдар бойы сеанстардан шаршап келген медиум. Олар қызметшісі Элиспен бірге пәтерде тұрады. Барлық сеанстардан ең қызығы, қызы Амелиден айырылған Экс ханым үшін жасалды. Осы сеанстарда Амелидің материализациясы өте анық және дәл болды. Алайда, бүгін ол өзінің соңғы сеансын өткізеді, ол да Экс-ханым үшін. Рауль олардың пәтеріне келіп, Симонды жұбатады және оның бастапқы бас тартуына қарамастан, ол оны сеансты орындауға көндіреді. Ол тағы да сенімді болады, өйткені мадам Эксе келеді және оған уәдесін еске салады. Сеанс өтетін бөлмеге келген соң, мадам Эксе соңғы сеанстың қалжың емес екеніне көз жеткізуді қалайтынын айтады және Раулды креслоға байлап қоюды сұрайды. Ол келіседі, бірақ Симонға зиян келтірілмесе, материализацияға мүлдем тиісуге болмайды деп Мадам Эксеге айтады. Ежелгі ханым келіседі. Симон сеанс үшін перде артына жасырынып, Амелидің материализациясы тұманнан пайда бола бастайды. Бұл материализация олардың ішіндегі ең көрнектісі болып табылады, Рауль мен мадам Экзеге үлкен таңғалдырады. Алайда, мадам Эксе материализацияға қарай жүгіріп келеді және оны құшақтап, Симонды ауырсынудан айқайлауға мәжбүр етеді. Рауль мадам Эксеге материализацияға тиісуді тоқтатуды айқайлайды, бірақ оның орнына ол Амелидің арбақты түрін алып, онымен бірге қашып кетеді, Амелидің мәңгі өзінде болғанын қалайды. Рауль оның байлауларын шешуге тырысқанда, Симон құлап, қайтыс болады. Рауль өзін-өзі байлап алғаннан кейін, трагедия Елизе мен Раульдің Симонның қанды мәйіті үшін жылағанымен аяқталады.

Шұғыл көмек

Динсмидтер отбасы, анасы Мэгги, әкесі, ұлы Джонни және қыздары Шарлотта мен Магдален, шай іше отырып кешкі ас ішуге дайындалып жатыр, сол кезде есіктің қағылған дыбысын естиді. Психикалық ғылым саласындағы сарапшы Мортимер Кливленд, он минут ішінде екінші рет машина дөңгелегі тесілгеннен кейін, қатты жаңбыр астында Уилтшир төңіректерінде қалып қояды. Ол алыстан жарық көрді де, Динсмидтер отбасының үйіне бет түзеді. Оларды үйге кіргізіп, жаңа пісірілген шай мен тағам ұсынады. Отбасы қонақжай көрінеді, бірақ Кливленд бірдеңе дұрыс емес деп сезінеді. Мэгги қорқынышпен жүргендей. Екі қызы да әдемі, бірақ бір-біріне мүлдем ұқсамайды. Қыздарды Кливленд үшін бөлмені дайындауға жоғары қабатқа жібереді; ол бөлмесіне келгенде, төсегінің жанындағы үстелдің шаңға батқанын байқайды. Шаңға үш анық әріп – "SOS" жазылған, бұл оның күдіктерін растайды. Ертесі күні Кливленд Шарлоттадан бөлмесіндегі "SOS" жазуын кім жазғанын сұрайды. Ол жазбағанын жоққа шығарады, бірақ үйден қорқады. Оның ата-анасы мен Магдаленаның мінез-құлқы өзгергендей. Кливленд оның келуі отбасының көңілін қалдырып, жағдайды шиеленістірді деп санайды. Шарлоттаның психикалық байланысы бар екендігіне байланысты оның алаңдауын түсінеді, бірақ басқаларының алаңдауын түсінбейді. Джонни саусақтарында дақпен үйге кіріп, таңғы асқа отырады. Кливленд оның дақты қолдарына қарайды. Джонни әрқашан химиялық заттармен айналысатынын, бұл оның әкесінің наразылығын тудыратынын түсіндіреді. Әкесі оның құрылыс саласына баруын қалайды. Мистер Динсмид күлімсірейді, бірақ Кливлендтің әкеге деген сенімсіздігі артады. Мэгги қайтадан күйеуінен қорқады. Кливленд жақсы ұйықтағанын айтқанда, Магдалена көңілі қалады. Кливленд кеткісі келмейді, бірақ қалуына себеп жоқ. Ол ас үй терезесінен өтіп бара жатып, Мистер Динсмидтің "Бұл үлкен сома ақша" деген сөзін естиді. Мэггидің жауабын естімейді. Мистер Динсмид қосады: "Адвокат шамамен 60 мың фунт стерлинг айтты". Тыңдағысы келмей, Кливленд үйге қайта кіреді. Осы сома ақша жағдайды түсінікті және жағымсыз етеді. Мистер Динсмид Кливлендпен кету туралы әңгімелеседі. Кливленд екі қыздың бір-біріне мүлдем ұқсамайтынын айтады. Бір сәтте Кливленд олардың екеуі де Динсмидтің туған қыздары емес екенін түсінеді. Динсмид біреуінің табылған бала екенін мойындайды. Ол бұл туралы білмейді, бірақ жақын уақытта білуі керек. Кливленд мұрагерлік мәселесі болуы мүмкін деп болжайды. Мистер Динсмид анасына көмектесу үшін баласын алғанын айтады. Жақында ол Магдалена деп ойлаған бала туралы жарнаманы көріп қалды. Келесі аптада ол Магдаленаны Лондонға алып барады. Магдаленаның әкесі бай адам болған, ол қайтыс болғанға дейін қызының бар екенін білген. Оның ақшасы оған қалдырылды. Кливленд Динсмидке сенеді, бірақ оқиғаның артында тағы да бір нәрсе бар деп санайды. Кливленд миссис Динсмидке меймандостығы үшін алғыс айтады. Ол 25 жыл бұрын жасалған Шарлоттаның миниатюралық суретін көрсетеді. Кливленд оның қорқынышпен қарағанын байқайды. Ол қыздар туралы сұрамайды. Ол үйден шығып кетеді. Шамамен 1,6 шақырым (1 км) жол жүріп, Магдалена пайда болады. Ол Кливлендпен сөйлескісі келеді. Ол үйде өзін ыңғайсыз сезініп, шаңға "SOS" деп жазды. Мистер және миссис Динсмид пен Шарлотта басқаша. Джонниге бұл ештеңе әсер етпейді. Магдаленаның айтуынша, бәрі неге қорқатынын білмей, қорқады. Ол практикалық адам болғандықтан, әруақтарға сенбейді. Кливленд не дұрыс емес екенін анықтай алады деп санайды, бірақ оны ойлауға уақыт керек. Ол Магдаленаны үйіне жібереді. Оның ойы Джонниге оралады. Кливленд Джоннидің химияға қызығушылығын айтқан кезде, Мэггидің таңғы ас кезінде тостағанды құлатып алғанын еске алады. Мистер Динсмид шайын ішпеді. Шарлотта кеше кешке тостағанын ұстады. Чай ыстық болғанмен, Мистер Динсмид тостағандарды босатып, суық екенін айтты. Кливленд бір жігіттің абайсызда бүкіл отбасыны улап кеткені туралы газетте оқығанын еске алады. Аспапқа тасталған арсеннің бір пакетигі төмендегі нанға тамған. Мүмкін, Мистер Динсмид та сол газетті оқыған шығар. Кливленд орнынан тұрып, шатырға қарай бет түзеді. Динсмидтер отбасы кешкі асқа консервіленген ет пен шай ішуге жиналды. Кливленд Мэгги шай құйып жатқанда кіреді. Кливленд қалтасынан бірден сынама түтік алып, оған бір стакан шай құяды. Мистер Динсмид Кливлендтің не істеп жатқанын білгісі келеді. Кливленд бұл жай ғана бір адамның ауруынан айығбайтын, кездейсоқ болып көрінуі тиіс улану жағдайы екеніне сенімді. Джонниді абайсыздық үшін кінәлайтын болар еді. Кливленд екінші сынама түтікке екінші стақан шай құяды, әрқайсысын белгілейді: Шарлоттаның стаканы үшін қызыл, Магдаленаның стаканы үшін көк. Кливленд Шарлоттаның стаканында Магдаленаның стаканынан 4-5 есе көп у бар екенін болжайды. Кливленд Магдаленаның олардың қызы екенін, ал Шарлоттаның асырап алынған бала екенін түсінеді. Әкесі Магдаленаның мұрагер болуын жоспарлаған. Шарлоттаның шайындағы арсен оны өлтіру үшін қосылған. Мэгги күліп: "Чай, ол лимонад емес деп айтты". Магдалена Кливлендті басқалар естімейтіндей жерге шақырып, бұл құпияны жарияламауын өтінеді. Кливленд Шарлоттаны қауіпсіздікке алу үшін сынамаларды сақтап алатынын айтады.

The Dinsmead family, mother Maggie, father, son Johnnie and daughters Charlotte and Magdalen, are about to eat supper with cups of tea, when they hear a rap the door. Mortimer Cleveland, an authority in mental science, finds himself stranded in the bare Wiltshire downs in the driving rain after a second car tyre puncture within ten minutes of each other. He spots a light in the distance and makes his way to the house of the Dinsmead family. They invite him in, offering freshly made tea and viands. The family seem hospitable but Cleveland feels something is not right. Maggie seems afraid. The two daughters are both pretty, but look nothing alike. The daughters are sent upstairs to prepare the room for Cleveland; when he retires he notices the table by his bed is smothered in dust. Written in the dust are three clearly visible letters “SOS”, confirming his suspicions. The next day Cleveland asks Charlotte if she wrote the SOS in his room. She did not, though she feels frightened of the house. Her parents and Magdalen all seem different. Cleveland believes his arriving has upset the family and caused tension. He can understand Charlotte's unease due to her psychic connection, but not that of the others. Johnnie comes into the house, fingers stained, and sits down to breakfast. Cleveland glances at the stained hands. Johnnie explains that he is always messing about with chemicals, much to his father’s dismay. His father wants him to go in to building. Mr Dinsmead smiles, yet Cleveland’s distrust of the father grows. Again Maggie appears afraid of her husband. Magdalen seems disappointed when Cleveland says that he slept well. Cleveland does not want to leave but has no reason to prolong his stay. As he walks past the kitchen window, he hears Mr Dinsmead say “it's a fair lump of money, it is”. He cannot hear Maggie's reply. Mr Dinsmead adds, “nigh on £60,000, the lawyer said”. Not wanting to eavesdrop, Cleveland makes his way back into the house. That amount of money makes things clearer and uglier. Mr Dinsmead chats with Cleveland about leaving. Cleveland mentions how the two daughters look nothing alike. In a flash of intuition, Cleveland remarks that they are not both Dinsmead’s daughters by birth. Dinsmead admits that one is a foundling. She is unaware of this, but will soon have to know. Cleveland surmises that it must be due to an inheritance. Mr Dinsmead says that they took the child in to help the mother for a consideration. Recently he noticed an advertisement regarding a child whom he strongly believed was Magdalen. He will take Magdalen to London next week. Magdalen’s father was a wealthy man who had learned of his daughter shortly prior to his death. His money was left to her. Cleveland believes Dinsmead, yet thinks that there is more to the tale. Cleveland thanks Mrs Dinsmead for her hospitality. She drops a miniature of Charlotte made in the style of 25 years earlier. Cleveland notices her look of fear. He does not ask her about the girls. He leaves the house. At about 0.5 mile (1 km) down the road, Magdalen appears. She wants to speak with Cleveland. She wrote SOS in the dust, feeling uneasy about the house. Mr and Mrs Dinsmead and Charlotte are different. Johnny is untouched by it all. Magdalen knew everyone was afraid without knowing why. Being a practical person, she does not believe in spirits. Cleveland believes that he can figure out what is wrong, but needs time to think it through. He sends Magdalen home. His thoughts come back to Johnny. Cleveland remembers Maggie dropping her cup at breakfast, when Johnnie mentioned his interest in chemistry. Mr Dinsmead did not sip his tea. Charlotte arrested her cup the previous evening. Though the tea was hot, Mr Dinsmead emptied the cups and claimed that it was cold. Cleveland recalls reading a paper about a whole family being poisoned by a lad’s carelessness. A packet of arsenic left in the larder had dripped through on the bread below. It is possible that Mr Dinsmead read the same paper. Cleveland rises to his feet and heads for the cottage. The Dinsmead family are again sitting down for supper of tinned of brawn and tea. Cleveland enters as Maggie pours the tea. Cleveland swiftly takes a test tube from his pocket and pours some tea from a cup into it. Mr Dinsmead demands to know what Cleveland is doing. Cleveland is certain that this is a case of poisoning meant to look accidental, with just one person not recovering. Johnnie would be blamed for carelessness. Cleveland puts tea from a second cup in a second test tube, labelling each: red for Charlotte's cup and blue from Magdalen’s cup. Cleveland prophesies that Charlotte’s cup will contain 4 5 times more poison than Magdalen’s. Cleveland realises that Magdalen is their daughter and that Charlotte is the adopted child. The father planned for Magdalen to inherit. Arsenic in Charlotte's tea was meant to kill her. Maggie cackles “tea, that's what he said not lemonade”. Magdalen implores Cleveland out of earshot of the others not to divulge this secret. Cleveland says he will keep the phials to safeguard Charlotte now and in the future.

Әдеби мәні және қабылдануы

Бұл кітап 1936 жылға дейін қалыпты жолмен жарияланбағандықтан және дүкендерде сатуға қол жетімді болмағандықтан, түпнұсқа басылымына ешқандай сын-пікір жазылмаған. Роберт Барнард: "Көбінесе жартылай мистикалық әңгімелер. Осы тұрғыда "Сотта куәгер" аса құнды жұлдызша сияқты көзге түседі: оның жазған ең тапқыр әңгімесі осы деп сенімді айтуға болады. Қалғандарының арасындағы ең жақсысы, мүмкін, "Қанаттардың шақыруы", бірақ бұл, аяныштысы, оның жазған алғашқы туындыларының бірі еді (Бірінші дүниежүзілік соғыстан бұрын). Ол осы стильде одан жақсы жаза алмады."

Басты басылымдар

Ұлыбританиядағы барлық әңгімелердің алғаш рет жариялануы толыққанды құжатталмаған. Ішінара тізімі төмендегідей:

"Қызыл сигнал" алғаш рет 1924 жылғы маусымда "The Grand Magazine" журналының 232-ші санында жарияланды. "Төртінші адам" 1925 жылғы желтоқсанда "The Grand Magazine" журналының 250-ші санында алғаш рет жарияланды. "Сымсыз" 1926 жылғы желтоқсанда "Sunday Chronicle Annual" журналында алғаш рет жарияланды. "Көк құмыраның құпиясы" алғаш рет 1924 жылғы шілдеде "The Grand Magazine" журналының 233-ші санында жарық көрді. "Соңғы сеанс" алғаш рет 1927 жылғы наурызда "The Sovereign Magazine" журналының 87-ші санында "Ұрланған рух" деген атпен жарық көрді. Әңгіменің суретшісінің аты көрсетілмеген. "SOS" алғаш рет 1926 жылғы ақпанда "The Grand Magazine" журналының 252-ші санында жарық көрді.

Жоғарыда айтылғандардан өзге, АҚШ-та "Ізгілік куәсі" 1925 жылғы 31 қаңтарда "Флинннің апталығы" журналының (IV том, №2) "Сатқынның қолы" деген атаумен, авторсыз суретпен жарияланды; ал "Соңғы сеанс" әңгімесінің алғашқы толық басылымы АҚШ-та 1926 жылғы қарашада "Рухтар туралы әңгімелер" журналында "Рух ұрлаған әйел" деген атаумен жарияланды. 1933 жылға дейін қалған әңгімелердің журналдарда жарияланғаны анықталған жоқ.

Кітап жинағын шығару

Кітап дүкендерде сатуға қолжетімді болмады, тек Odhams баспасының апталық журналы The Passing Show-дан жиналған купондар арқылы ғана алуға болады еді. Купондар журналдың жаңадан іске қосылуының бөлігі ретінде 1933 жылдың 7-21 қазаны аралығында 81-83 нөмірлерде жарияланды. Купондар мен жеті шиллинг (7/) төлеу арқылы клиенттер алты кітаптың біреуін таңдап алуға мүмкіндік алды. Таңдау үшін басқа бес кітап бар еді: Эдгар Райс Берроуздың «Жангел қызы», Мэй Эдгинтонның «Күн шашырады», Марджори Боуэннің «Жасырылған қуаныш», Джон Роудтың «Веннер қылмысы» және Джордж Гудчайлдтың «Q33». Бұл акция сәтті болған сияқты, себебі «Өлімнің иті» соғысқа дейінгі Ұлыбританиядағы Кристи кітабының алғашқы басылымын табу ең оңайы болып табылады, оның қорғағыш мұқабасымен бірге. 1936 жылдың ақпан айында дүкендерде сатуға арналған басылым Collins Crime Club баспасынан шықты.

Қылмыскердің куәсі

"Айыптаушының куәсі" әңгімесі кеңінен бейімделген, оның ішінде толық метражды фильм, алты телефильм және көптеген сахналық қойылымдар бар.

Қызыл сигнал

CBS телеарнасының "Саспенс" телесериалының эпизоды. Ол 1952 жылдың 22 қаңтарында көрсетілді. "The Agatha Christie Hour" (1982) телесериалының 8-ші эпизоды, онда жазушының қысқа әңгімелері негізінде жасалған он бір жеке қойылым көрсетілді (серияның басқа эпизодтары үшін "Listerdale Mystery" және "Parker Pyne Investigates" көріңіз).

Төртінші адам

"The Agatha Christie Hour" (1982) телесериалының 4-ші бөлімі, онда жазушының қысқа әңгімелері негізінде жасалған он бір жеке қойылым көрсетілді (сериалдың басқа эпизодтары үшін "Listerdale Mystery" және "Parker Pyne Investigates" көріңіз).

Көк ыдыстың құпиясы

"The Agatha Christie Hour" (1982) телесериалының 7-ші бөлімі, онда жазушының қысқа әңгімелері негізінде жасалған он бір бөлек қойылым көрсетілді (сериалдың басқа эпизодтары үшін "Listerdale Mystery" және "Parker Pyne Investigates" көріңіз).