Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық үнсіз кино актрисасы (қайтыс болды 1982 ж.)
American silent film actress (d. 1982)
Беверли Бэйн (туған аты Перл Беверли Бэйн немесе Бэйн; 11 қараша 1894 – 18 тамыз 1982) – 1910 жылы Чикаго, Иллинойс штатында Essanay Studios үшін жұмыс істеген американдық актриса, үнсіз фильмдерде ойнаған. Бэйн алты жасында Чикагоға көшіп келді. Ол біраз уақыт сонда және Филадельфия, Пенсильванияда тұрды, содан кейін Чикагоға қоныстанды. Ол 16 жасында жай ғана қызығушылықтан Essanay Studios-қа барыпты. Оған «камераға түсетін беті бар» деді. Ол аптасына 35 доллар жалақымен жұмыс істей бастады. Жақында ғана жалақысы аптасына 75 долларға дейін өсті (1911 жылы 75 доллар бүгінгі күнгі шамамен <есептелген сомаға> тең). Бірнеше жылдан кейін актриса аптасына 350 доллар таба бастады.
Beverly Bayne (born Pearl Beverly Bayne or Bain; November 11, 1894 – August 18, 1982) was an American actress who appeared in silent films beginning in 1910 in Chicago, Illinois, where she worked for Essanay Studios. Bayne moved to Chicago when she was six. She stayed there for a time, and in Philadelphia, Pennsylvania, before she settled in Chicago. She was sixteen when by curiosity she happened by the Essanay Studios. She was told she had a camera face. She began working there at a salary of $35/week. It was soon increased to $75 a week ($75.0 in 1911 is equivalent to about <calculated amount> in recent years today). In a few years the actress was earning $350 weekly.
Кино мансабы
Оның алғашқы фильмдері 1912 жылы түсірілген «Бәсекелестер» және «Қаржылық акула» болды. Ол соңғысында әйел басты рөлін ойнады. Осы кезде Эссанаймен келісімшартта Глория Свонсон да болды. Свонсонның көзі көк болғандықтан, ал Бэйннің көзі қоңыр болғандықтан, ол жылаған деген әңгіме бар. Ол кезде фотосуретке түсу үшін қоңыр көзді жақсырақ санайтын. Франсис X. Бушман Бейнді өзінің әйел басты рөліне талап етті, осылайша олар 24 фильмде бірге ойнаған романтикалық жұпқа айналды. 1916 жылы олар «Ромео мен Джульетта» фильмін түсіріп, үлкен пайда тапты. Бушман мен Бэйн 1918 жылы үйленді, алайда бұл фильм қазір жоғалып кеткен. Бірақ, уақыт өте келе Бэйн мен Бушман арасы суытылып, 1925 жылы ажырасып кетті, содан кейін оның мансабы төмендеп кетті. Көп ұзамай олар екеуі де кинодан кетуге мәжбүр болды. Кейін Бушман олардың кинодағы жолының аяқталуына Луис Б. Майерді сырттай қарамай кеткен жаңа шақырушының себепкер болғанына сенді. Кино магнаты жеке тур кезінде оған соққан. Ал басқалар Голливудтың басшылары Бушманның әйелінен ажырасып, одан жас Бэйнге үйленгеніне наразы болды дейді. Бэйн кейін Чарльз Т. Хвасске үйленді және олар Нью-Джерси штатының Пискатауэй қаласындағы фермада тұрды. Оның соңғы нұсқаусыз фильмі – 1925 жылы түсірілген «Шығар шабыт». Қайта оралуға мүмкіндік таппағандықтан, ол 1930-1940 жылдары сахнада және Бродвейде жұмыс істеді. 1940 жылдардың басында Мисс Бэйн радиода өнер көрсетіп, кейде спектакльдерде ойнады. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде оның басты жұмысы британдық соғысқа көмектесуге қатысты болды. Оның жалғыз дыбысты фильмі – Барри Фицджеральд пен Говард Даффпен бірге түсірілген «Жылаңаш қала» (1948) болды, бірақ оның есімі титрлерде көрсетілмеген. Бұл оның соңғы фильмі болды. 1960 жылы Бэйн Голливудтың Даңқ аллеясында 1752 Вайн-стрит мекенжайында кино жұлдызына ие болды.
Her first films were The Rivals and The Loan Shark, both in 1912. She played the feminine lead in the latter. Under contract to Essanay at this time was Gloria Swanson. It is said that Swanson wept because her eyes were blue and not brown as were Bayne's. Brown eyes were considered preferable for photography then. Francis X. Bushman. demanded Bayne as his female lead, and soon they were a romantic duo, appearing in 24 films. In 1916 the couple made Romeo and Juliet, which generated a sizeable profit. Bushman and Bayne were married in 1918, This film is now lost. Eventually Bayne and Bushman drifted apart. Bayne and Bushman divorced in 1925, and her career went into decline after that. Soon both she and Bushman were out of motion pictures. On reflecting, Bushman believed their demise in films was caused by a new valet who inadvertently snubbed Louis B. Mayer. The movie mogul had called on him during a personal appearance tour. Others contend that the Hollywood establishment disapproved of Bushman divorcing his wife and marrying the much younger Bayne. Bayne later married Charles T. Hvass, and they lived on a farm in Piscataway, New Jersey. Her final silent film was Passionate Youth in 1925. Unable to make a comeback, she worked on stage productions and on Broadway throughout the 1930s and 1940s. During the early 1940s, Miss Bayne performed in radio and did an occasional play. During World War II her serious work involved British War Relief. Her only sound film was The Naked City (1948) with Barry Fitzgerald and Howard Duff, although her name does not appear in the credits. It was her last film. In 1960, Bayne received a motion pictures star on the Hollywood Walk of Fame at 1752 Vine Street.
Кейінгі жылдар
Ол 1950 жылы сахнадағы өнерден толыққанды зейнеткерлікке шығып, Аризона штатындағы Скоттсдейл қаласына қоныс аударды. 1982 жылы 87 жасында жүрек талмасынан қайтыс болды. Ол Скоттсдейлдегі Парадайс Мемориалдық бағында жерленді.
She retired from performing completely in 1950 and settled in Scottsdale, Arizona, where she died from a heart attack in 1982 at the age of 87. She was buried in Scottsdale's Paradise Memorial Gardens.