Кіріспе
Корейдің дәстүрлі барабаны – джангу (장구, сондай-ақ джанго немесе чангго деп транслитерацияланады) немесе кейде сейого (жіңішке белді барабан) деп аталады – дәстүрлі корей музыкасындағы ең көрнекті барабан. Ол жануар терісінен жасалған екі қапталғы бөлігі бар құмсағат пішіндес корпустан тұрады. Екі қапталғы бөлік әртүрлі дыбыс пен тембр шығарады, ал олар бірге ойналғанда Ым мен Янның үйлесімді бірігуін бейнелейді деп саналады. Джангу – бук (북), джин (징) және ккваенггвари (꽹과리) сияқты самул норидің (사물놀이) төрт құрауының бірі.
The janggu (장구, also transliterated as janggo or changgo) or sometimes called seyogo (slim waist drum) is the most representative drum in traditional Korean music. It consists of an hourglass shaped body with two heads made from animal skin. The two heads produce sounds of different pitch and timbre, which when played together are believed to represent the harmonious joining of Um and Yang. The janggu is one of the four components of samul nori (사물놀이), alongside the buk (북), jing (징) and kkwaenggwari (꽹과리).
Тарих
Құралдың ең алғашқы бейнелері Силла дәуіріне (б.з.д. 57–935 ж.) жататын қоңырауға және Гогурё (б.з.д. 37–668 ж.) қабіріндегі сол дәуірге тән қабырға суретіне жазылған. Құм сағаты пішіндес барабан туралы ең көне жазбалар Горёо королі Мунжонның (1047–1084 ж.) билік кезінен бастап далалық аспап ретінде кездеседі. 1451 жылы жарық көрген «Горёо са» немесе «Горёо тарихы» атты еңбектің 70-тарауында 1114 жылы Сун әулеті императоры Хуйцзунның Гэсонгтағы Горёо сарайына келген кезінде өткен тойға 20 джангу аспабы сыйға берілгені жазылған. Осы кітапта жанггу сөзі корей тілінде алғаш рет қолданылғаны да көрсетілген. Кейінірек 80-тарауда, 1076 жылға арналған бөлімде, джангу опса (джангу ойнайтын немесе үйрететін адам) термині пайда болады. Джанггу – жаңбырдың табиғи дыбысын бейнелейтін музыкалық құрал.
Құрылымы
Джанггу, мүмкін, йогодан (요고; сөзбе-сөз "бел барабаны") дамыған болуы мүмкін, ол одан ұқсас, бірақ кішірек корей барабаны, ол бүгінге дейін қолданылып келеді. Йоганың Идаккадан, Үндістаннан Силла дәуірінде (б.з.д. 57 – 935 ж.) Кореяға әкелінген үнді аспабынан пайда болғаны айтылады. Йоганың бар екенін Гогурёның Джипанхён қабіріндегі қабырға суреттері, сондай-ақ Бірлік Силла дәуірінде (682 ж.) Мун патшасының екінші жылында қоладан жасалған Будда реликвияларының Геймун ғибадатханасындағы суреттері көрсетеді. Джанггудің қазіргі көлеміне Гогорё дәуірінде жеткен. Жоронгмок – құм сағаты пішіндес корпустың оң және сол жақтарын байланыстыратын ортадағы дөңгелек түтік. Жоронгмок мөлшері дыбыстың сапасын анықтайды: түтік кең болса, дыбыс терең және қарқынды болады, ал тар болса, қаттырақ және айқын болады. Екі барабанның беттері металл шеңберге жабыстырылып, дененің ашық ұштарына бекітіледі және арқанмен тартылады. Сол жақ бет (кітап жағы), гунгпьон деп аталады, терең және төмен дыбыстарды шығару үшін қалың сиыр, жылқы немесе бұғы терісімен қапталған. Оң жақ бет (chae жағы), chaepyeon деп аталады, жоғары дыбыстарды шығару үшін иттің немесе жеңіл аттың терісімен қапталған. Соғу таяқтарының екі түрі бар: гунгчаэ және йолчаэ. Гунгчаэ дөңгелек басы бар соқа тәрізді. Сабы қайнатылып, түзелінген бамбук түбірінен жасалған, ал басы қайың немесе мүйіз сияқты қатты ағаштан жасалған. Қазіргі заманғы гунгча пластиктен де жасалуы мүмкін, мұндай түрді көбінесе жаңа бастаған музыканттар қолданады. Йолчаэ әрқашан бамбуктан жасалады.
Ойнау
Джангудың қосымшасындағы және Самулнори джангудың дыбыстарын салыстыру нәтижесінде, екі джангудың да негізгі дыбыстары «деонг» дыбысын пайдаланады, бірақ чаэпьон ойнау әдісінің негізгі дыбыстары «деок» және «та» болып бөлінеді. Гунпьон техникасы да «кунг» және «гунг» деп екіге бөлінеді. Жанггу корейдің дәстүрлі аспаптық музыкасында, мысалы, сарай музыкасында (궁중음악), жел музыкасында (풍류음악), халық музыкасында (민속음악) және шамандық музыкада (무속음악) қолданылады, сондай-ақ вокалдық музыка, би және Йонхуи (연희) сияқты дәстүрлі өнер салаларында да қолданылады. Тек соққы аспаптарын ойнайтын Нонгак (Pungmul) бірнеше соққы аспаптарының үйлесімді ноталарының жіңішке ырғақтарын ойнау арқылы соққы музыкасының ырғақтарын әртараптандыруға көмектеседі. Дәстүрлі түрде джангу оң қолмен жоғары жиілікті аймақта йолхэ, ал төменгі жиілікті аймақта жалаңаш қолмен ойналады. Мұндай мысалдарды халық әндері мен шамандық рәсімдерде пунгмул ойнаушыларында көруге болады. Бірақ бүгінде гунгчае мен йолчаенің бірге қолданылуы жиі кездеседі. «Гунчхае» төменгі жиілікті дыбыстарды ойнау үшін қолданылады. Йолчае арқылы «тта(따)» дыбысын, ал гунгчае арқылы «гунг(궁)» дыбысын шығаруға болады. Екеуін бір уақытта қолданғанда «деонг(덩)» дыбысын шығаруға болады. Жанггуды санджо музыкасы сияқты еденде ойнауға болады немесе иыққа таңып алып жүруге болады. Орындаушылардың джангуды алып жүру әдісі әр адамға, аймаққа және олардың талғамына байланысты әртүрлі болады. Жанггу икемділігі мен күрделі ырғақтармен ойнау шеберлігіне байланысты көбінесе қосымша аспап ретінде жіктеледі. Орындаушы қолдарымен қатар таяқтарды да пайдалана алатындықтан, көрермендердің көңіл-күйіне сәйкес әртүрлі дыбыстар мен тембрлер, терең және толық, жұмсақ және нәзік, қатты дыбыстар, жылдам және баяу ырғақтар жасауға болады. Осы қабілетін пайдаланып, шебер орындаушы иығын жоғары-төмен қозғалтып, ырғаққа қарай билей алады.