Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Оңтүстік Кореяның музыкасы мен музыкалық дәстүрлері
Music and musical traditions of South Korea
Оңтүстік Корея музыкасы Корея соғысы аяқталғаннан бергі ондаған жылдар бойы дамып келеді және оның тамыры мың жылдан астам уақыттан бері Корея түбегінде қоныстанған корей халқының музыкасына тікелей байланысты. Қазіргі Оңтүстік Корея музыкасын үш негізгі санатқа бөлуге болады: дәстүрлі корей халық музыкасы, танымал музыка немесе K-поп, және батыс әсеріне тап болған, бірақ танымал емес музыка.
The music of South Korea has evolved over the course of the decades since the end of the Korean War, and has its roots in the music of the Korean people, who have inhabited the Korean peninsula for over a millennium. Contemporary South Korean music can be divided into three different main categories: Traditional Korean folk music, popular music, or K pop, and Western influenced non popular music.
Дәстүрлі музыка
Кореялық дәстүрлі музыканы гугак (ұлттық музыка) деп те атайды. Корей музыкасының алғашқы дәлелі 1145 жылы «Самгук саги» (Үш патшалықтың тарихы) мәтінінде кездеседі, онда екі ішекті аспап – Гаягеум және Геомунго сипатталған. Дәстүрлі корей музыкасы 1392 және 1897 жылдар аралығында Жосон (Чосун) әулетінің Ли патшалары тұсында өркендеуге жетті. Жосон әулеті кезінде әлеуметтік иерархия қалыптасқан: биліктің төбесінде патша мен Янбан (мемлекеттік қызметкерлер, генералдар және элита), ал төменде Сангмин (саудагерлер, қолөнершілер) мен құлдар тұрды. Музыканың екі түрі болды: Чонгак (сарбаздық музыка) және Минсокак (халық музыкасы). Чонгак – Янбандардың ләззат алу үшін тыңдайтын және банкеттер, әскери шерулер сияқты мемлекеттік шараларда орындалатын музыка. Алайда, қарапайым халық арасында Минсокак пен Нонгак (шаруалардың музыкасы) кең таралды. Халық музыкасының түрлері: Пансори, Пунгмульнори және Миньё (халық әндері). Пансори XVII ғасырда қалыптасып, уақыт өте құрметке ие болды. Қазіргі Оңтүстік Кореяда ол ең жақсы дәстүрлі музыка жанры саналады. Бұл әннің көптеген аймақтық вариациялары бар. Бірақ, 1894-1895 жылдардағы Қытайға қарсы және 1904-1905 жылдардағы Ресейге қарсы Жапонияның сәтті соғыстарынан кейін Жосон әулеті құлап, Корея түбегі Жапонияның билігіне көшті. Жапония Кореядағы саяси, экономикалық және мәдени салаларды бақылауға алды. 2020 жылы LEENALCHI тобының «Tiger Is Coming» (범 내려온다) әні Корея Туризм Ұйымының «Feel the Rhythm of Korea» бейнероликтерінде Ambiguous Dance Company-мен бірге пайда болғаннан кейін, осы жанрға қызығушылық арта түсті. JTBC-нің «Captain of Poong New» және MBN-нің «Chosun Pan Star» сияқты фьюжн-гугак шоулары пайда болды, оларға гугак сахнасының көптеген беделді музыканттары қатысып, конкурсант және төреші ретінде өнер көрсетті.
Korean traditional music is also known as Gugak (national music). The first evidence of Korean music appeared in the extant text of Samguk sagi (History of the three kingdoms) in 1145, which described two string like instruments; Gayageum and Geomungo. Traditional Korean music was brought to heights of excellence under the Lee kings of the Joseon Dynasty (Chosun Dynasty) between 1392 and 1897. During the Joseon Dynasty, a social hierarchy was observed with the King and the Yangban (government officials, generals, and the elite) at the top and the Sangmin (merchants, craftsman) and slaves at the bottom. There were two forms of music: Jeongak (court music) and Minsokak (folk music). Jeongak was the music category that the Yangban listened to for enjoyment and was played during state rituals like banquets, military processions, etc. However, Minsokak and Nongak (farmer's music) dominated among the common people. The different types of folk music were: Pansori, Pungmulnori, and Minyo (folk songs). Pansori became definite in the seventeenth century and gained respect over time. It is now considered as the ideal traditional music in Contemporary South Korea. There are several regional variations of this song. However, the Joseon Dynasty came to an end after Japan's successful war against China (1894–1895) and Russia (1904–1905) which ultimately took over the Korean peninsula. Japan then controlled the major levers of politics, economics, and culture in Korea. Following the viral success of band LEENALCHI's "Tiger Is Coming" (범 내려온다) being featured in the Korean Tourism Organization's "Feel the Rhythm of Korea" video advertising series with Ambiguous Dance Company in 2020, interest in the genre increased. Fusion gugak survival shows like JTBC's "Captain of Poong New" and MBN's "Chosun Pan Star" soon emerged, with many highly respected musicians within the Gugak scene participating as contestants and judges.
Батыс ықпалымен музыка
Батыс әсерімен құрылған корей музыкасы кейде эстрада музыкасы деп те аталады және ол 20-шы ғасырдың басында пайда болды. Оңтүстік Корея музыкасына батыстың ықпалы жаңа жанрлардың туындауына себеп болды; солардың ішінде Чанга және Юхэнгга бар. Чанга пансориден өркендеді, бірақ 20-шы ғасырдың басында еуропалық гимндер, американдық әндер, батыс халық әуендері және жапондық хор музыкасының қосылуы арқасында кең танымал болды. Ол батыс мелодияларын қамтитын болса да, өлеңдері корей тілінде жазылған. Чанганың ең белгілі мысалы – "My Darling Clementine" әні.
Western influenced Korean music is also sometimes referred to as popular music and is seen in the early twentieth century. The western influence in South Korean music gave rise to new genres; some of which are Changga and Yuhaengga. Changga arose from Pansori but became increasingly popular in the early twentieth century for its fusion of European anthems, American hymns, Western folk tunes, and Japanese choral music. Though it had Western melodies, the lyrics were in Korean. The most well known example of changga is the song “My Darling Clementine”.
Трот
Трот, корей тілінде "теуротеу" деп айтылады (кейде оның ерекше ырғағы үшін "ппонджак" (뽕짝) деп аталады), корей поп-музыкасының ең көне түрі. Ол 1900 жылдардың басында, Екінші дүниежүзілік соғысқа дейін және оның кезінде пайда болды. Бұл жанрдың белгілі орындаушылары Ли Миджа, Бэ Хо, Нам Джин, На Хун А, Чжу Хён Ми. Рок музыканттары, мысалы, Чо Ён пил да осы стильде музыка орындады. Қазіргі Оңтүстік Кореяда Жан Юн Чжон "Jjan jja ra" және "Eo meo na" атты танымал трот әндерін жазған арқасында бұл жанр қайта жанданды.
Trot, pronounced as "teuroteu" in Korean (sometimes called ppongjjak (뽕짝), due to its distinctive background rhythm), is the oldest form of Korean pop music. It was developed in the years before and during World War II around the early 1900s. Well known interpreters of this genre are Lee Mi ja, Bae Ho, Nam Jin, Na Hoon a, Joo Hyun mi. Rock musicians such as Cho Yong pil also performed this type of music. In contemporary South Korea, it has enjoyed a revival at the hands of Jang Yoon Jeong, who recorded the popular trot songs "Jjan jja ra" and "Eo meo na" .
Қатты
Рок музыкасы Корея соғысынан кейін АҚШ-тың Сегізінші армиясының (EUSA) базалары арқылы Кореяға тараған делінеді. Шин Чжон Хён, көбінесе "Корей рокінің әкесі" деп аталады, 1950-ші жылдары американдық әскерилерге танымал рок-каверлер орындаумен көзге түсті, әсіресе Iron Butterfly тобының "In A Gadda Da Vida" әнін орындағаны үшін есімдері қалып қойды. Шин 1960-70-ші жылдары психоделикалық рок стилін дамытып, Add 4, the Men және Yup Juns сияқты бірнеше топтармен бірге альбомдар жазды. Ол сондай-ақ, Ким Чу Джа және Чанг Хён сияқты белгілі әншілерге әндер жазып, альбомдарында ойнады, ал Ким Чжон Ми сияқты кем белгілі әншілермен де жұмыс істеді. Президент Пак Чун Хидің президентті мақтау туралы ән жазу талабын орындамағандықтан, Пак Шиннің музыкасына тыйым салып, оны марихуана иелігі үшін түрмеге қамады. Шиннің түрмеге қамалуы корей рок музыкасының дамуын баяулатты, бірақ 1970-ші жылдардың соңында Санульрим сияқты басқа да әртістер пайда болды, ал 1980-ші жылдары би музыкасы корей поп-музыкасына басымдық берді. 1980-ші жылдары халықтың музыкалық талғамы роктан алыстады. Сахнаны, әсіресе Boohwal, Baekdoosan және Sinawe, бірлесіп "Үлкен үштік" деп аталатын хэви метал музыкасы басып алды. Рок музыкасы 1990-шы жылдардың басында Рох Тхэ Ву президенттігінен кейін демократия орнағанда қайта жанданды. Ақпарат елге еркін ағып түскендіктен, корей жастары қысқа мерзім ішінде ондаған жылдар бойы танымал болған шетелдік музыкамен танысты, және кейбіреулері топтар құра бастады. Crying Nut және No Brain есімді екі алғашқы топ елді "Chosun Punk" деп аталатын жергілікті стильде араласқан түрлі жаңа жанрлармен таныстырды, бұл бағытта Drug Records инди-лейблі жетекшілік етті, ол сонымен қатар Club Drug-ты да басқарды. Әлемдесудің артуымен және Интернетке қолжетімділікпен музыка сахнасы әртараптанды және музыканың көптеген стильдерін қамтыды. 1990-шы жылдардың соңында музыкалық ықпалдардың әртүрлілігі артып, Rux сияқты жас топтар пайда болды, ал The Geeks Кореяны тура шетіндегі хардкор панкпен таныстырды.
Rock music is said to have spread to Korea from the Eighth United States Army (EUSA) bases after the Korean War. Shin Jung hyeon, frequently referred to as the "Godfather of Korean Rock," got his start playing popular rock covers for American servicemen in the 1950s, particularly being noted for his take on Iron Butterfly's In A Gadda Da Vida. Shin developed his style of psychedelic rock in the '60s and '70s and recorded albums with several bands, such as the Add 4, the Men, and the Yup Juns, and wrote songs and played on albums for well known singers, such as Kim Chu Ja and Jang Hyun, and lesser known singers, like Kim Jung Mi. After refusing an order from then president Park Chung Hee to write a song praising the president, Park banned Shin's music and ultimately imprisoned him for marijuana possession. The imprisonment of Shin slowed the production of Korean rock, but other artists, most notably Sanulrim emerged during the late '70s, before dance music came to dominate Korean popular music in the '80s. In the 1980s, popular musical tastes had moved away from rock music. The scene was dominated by heavy metal music, in particular Boohwal, Baekdoosan, and Sinawe, collectively known as the Big 3. Rock music was revived in the early '90s with democratization following the presidency of Roh Tae woo. As information flowed more freely into the country, Korean youths were exposed to decades of popular foreign music in a short period, and some began to form bands. Two of the earliest bands were Crying Nut and No Brain, which introduced the country to a variety of new genres in a localized blend called "Chosun Punk," spearheaded by indie label Drug Records which also managed Club Drug. With increased globalization and access to the Internet, the music scene diversified and incorporated more styles of music. The late '90s saw increasing diversity in musical influences, as younger bands like Rux emerged and The Geeks introduced Korea to straight edge hardcore punk.
Халықтық
Тунг гитарасы – 1960 және 1970 жылдар аралығында дамыған корей халық және халықтық рок музыкасының бір түрі. Ол американдық халық музыкасының күшті ықпалында болды, ал осы жанрдағы әртістер Джоан Баез және Боб Дилан сияқты американдық халық әншілерінің корей үлгісі саналды. Ең белгілі ерте корей халық музыканттары – американдық білім алған Хан Дэ Су және Ким Мин Ки. Хан мен Ким әлеуметтік және саяси мағынасы бар халық әндерін жазды, екеуінің де музыкасы автократтық Пак Чун Хи үкіметі тарапынан цензураланып, тыйым салынды, дәл осылай психоделикалық рок гитарисі Шин Чжун Хённың әндері де цензураланып, тыйым салынды. Бірақ үкімет саяси музыканы цензуралауға тырысқанмен, халық әндері Кореядағы әлеуметтік өзгерістерге шақыру ретінде жиі қолданыла бастады, соның нәтижесінде "нораэ ундонг" (노래운동), яғни сөзбе-сөз "ән қозғалысы" термині әлеуметтік өзгерістерді қолдайтын әндерді сипаттау үшін пайда болды. 1987 жылы Оңтүстік Корея демократияға өту кезеңінде қайтыс болған халық музыканты Ким Кванг Сок саяси белсенділігімен көзге түсті, ал оның әндері демократиялық митингтерде кеңінен таралды.
T'ong guitar is a form of Korean folk and folk rock music developed in the early 1960s and '70s. It was heavily influenced by American folk music, and artists in the genre were considered Korean versions of American folk singers, such as Joan Baez and Bob Dylan. Notable early Korean folk musicians include the American educated Hahn Dae soo, and Kim Min ki. Hahn and Kim recorded socially and politically conscious folk songs, and both artists had their music censored and banned by the autocratic Park Chung Hee government, much as the psychedelic rock guitarist Shin Jung hyeon had his songs censored and banned. Despite the government's efforts to censor political music, though, popular folk songs increasingly came to be used as rallying cries for social change within Korea, leading to the term norae undong (노래운동), or literally, "song movement," being coined to describe songs targeted at social change. As South Korea was transitioning to democracy in 1987, the late folk musician Kim Kwang Seok was noted for being politically active, and his songs were popular at democratic rallies.
Хип-хоп
Оңтүстік Кореяда хип-хоп Сеул, Пусан және Тэгу қалаларында мәдени құбылысқа айналды. Бұл қозғалыс 90-жылдардың ортасынан бері дами бастады, әсіресе Seo Taiji and Boys тобының "Nan Arayo" (난 알아요, "Мен білемін") хитінен кейін, және 2000-жылдардың басынан бері корей артистері әлем чемпионаттарында жеңіске жеткеніне байланысты халықаралық деңгейде назар аударуда. 2004 жылы Rain "It's Raining" альбомын шығарды, ол Оңтүстік Кореядан тыс елдерде танымал болған алғашқы жұлдыздардың біріне айналды. Бағыттық хип-хоптан өзге, Оңтүстік Кореяда жер асты (underground) хип-хоп өнері де қалыптасты. Онлайн-журналдар корей мәдениетін кеңінен таратуға көмектесті. 2010-жылдардың ортасынан бастап, Mnet телеарнасының "Show Me The Money" хип-хоп байқауының сәттілігінен кейін Кореяда хип-хоптың танымалдығы күрт өсті, сондай-ақ бағыттық және жер асты (underground) хип-хоп арасындағы шекаралар көрінеу жұмсалды. "K хип-хоп" қазір корей жастары арасында ең танымал музыка жанры және халықаралық деңгейде де жанкүйерлер қатары артып келеді. Корей балладасы 1980-жылдары танымал бола бастады және қазіргі корей музыкасының маңызды жанрына айналды. Оның ән стилі махаббат, жауапсыз махаббат немесе жүрек ауруы сезімдерін бейнелеуге арналған. Көптеген танымал корей драмаларының саундтректерінде (OST) маңызды сюжеттік бұрылыстар кезінде орындалатын баяу, драмалық балладалар кездеседі. "Қысқы соната", "Қамқоршы: Жалғыз және Ұлы Құдай" және "Менің қызым тоғыз құйрықты түлкі" сияқты көптеген драмалардың негізгі тақырыптық әндерін баллада орындаушылар жазған.
In South Korea, hip hop expanded into a cultural phenomenon in Seoul, Busan and Daegu. The movement has been growing since the mid 90s, especially after the success of Seo Taiji and Boys' smash hit "Nan Arayo" (난 알아요, "I Know") and has been gaining attention internationally, as Koreans have won various championships around the world since the early 2000s. In 2004, Rain released his It's Raining album, making him one of the first international stars outside of South Korea. Aside from mainstream hip hop, there is also an underground hip hop scene that has developed throughout South Korea. Online webzines have contributed to spreading the culture into the Korean mainstream. Since the mid 2010s and the success of the Mnet hip hop competition TV show "Show Me The Money", the popularity of hip hop in Korea has skyrocketed, and the lines between mainstream and underground hip hop have become increasingly blurred. "K hip hop" is now the most popular music genre among young Koreans and has garnered a growing international following as well. The Korean ballad style of music rose into popularity in the 1980s to become a staple genre in modern Korean music. Its song style is meant to capture the feelings of love, unrequited love, or heartbreak. Many official soundtracks (OSTs) for popular Korean dramas contain slow, dramatic ballad songs that are played whenever important plot points occur. Balladeers are behind the main theme songs for many dramas such as Winter Sonata, Guardian: The Lonely and Great God, and My Girlfriend Is a Nine Tailed Fox.
Гибридтеу
Музыка жанры негізінен баллададан батыс музыка стильдеріне, оның ішінде рэп, регги, R&B және хип-хопқа жиырма бірінші ғасырдың басында өтті. K-поп музыкасы жаһандануға ұшыраған батыс музыка жанрларының әсерінен гибридтену процесін бастан кешірді. Гибридтену термині шетелдік және жаһандық ықпалдарды қамтитын бірегей комбинацияларды жасайтын жергілікті мәдениеттерді білдіреді. K-поптың гибридтік музыка жанрларынан өзге, K-поп әндерінің мәтіндеріне ағылшын тілінің қосылуы – қазіргі K-поп музыка мәдениетіндегі маңызды өзгеріс. Джин мен Рюдің сөзіне сәйкес, K-поп шетелден алуан түрлі стильдік элементтерді сіңірген, бұл гибридтік K-поптың дамуымен байланысты, атап айтқанда, мәтіндегі корей-ағылшын қоспасы арқылы. Көңіл көтеруге арналған әдемі мелодияларды ұсынудың орнына, K-поп айдолдары ағылшын тіліндегі қарапайым мәтіндерді пайдаланып, мелодиялық желілерді барынша кеңейтуге тырысады. Кореялық ойын-сауық компаниялары шетелдіктерге әнді жаттап алуды жеңілдету үшін мәтінге ағылшын тілін қосуды дамытты.
The music genre primarily changed from ballad to Western music styles, including rap, reggae, R&B, and hip hop in the early twenty–first century. K pop music has experienced the process of hybridization as it was influenced by the globalized Western music genres. The term hybridization refers to local cultures creating unique combinations incorporating foreign and globalized influences. Other than hybrid music genres of K pop, English mixing in the lyrics of K pop is another important change in contemporary K pop music culture. According to Jin and Ryoo, K pop has incorporated diverse stylistic input from abroad which has been related to the boom of hybrid K pop through a Korean–English mix in lyrics. Instead of providing beautiful melodies, K pop idols also try to maximize melody lines with easy English lyrics. Korean entertainment companies have developed the mixing language of English into lyrics because it is easier for foreigners to remember the song.
Тәуелсіз халықтық музыка
Кореяда "инди-рок" немесе инди (인디) сияқты тәуелсіз танымал музыканың және тәуелсіз хип-хоптың танымалдылығы артып келеді, бұл тәуелсіз артистердің санының көбеюімен, сондай-ақ блогтарда олар туралы жарияланымдардың артуымен байланысты. 1990 және 2000 жылдардағы белгілі инди топтарына Jaurim (자우림), Huckleberry Finn (허클베리 핀), Nell (넬), Mot (못), Cherry Filter (체리 필터) және Third Line Butterfly (3호선 버터플라이), сондай-ақ Busker Busker және тағы да басқалары жатады.
Independent popular music, such as "indie rock," or indie (인디), and independent hip hop, is growing in popularity in Korea, fueled by an increase in the number of independent acts, as well as an increase in the coverage of those independent acts by blogs. Notable popular indie groups from the 1990s and 2000s include Jaurim (자우림), Huckleberry Finn (허클베리 핀), Nell (넬), Mot (못), Cherry Filter (체리 필터), and Third Line Butterfly (3호선 버터플라이), as well as the more recent Busker Busker, among others.
Классикалық музыка
Оңтүстік Кореяға батыс мәдениетінің келгенімен, еуропалық классикалық музыка корей музыка өнерінде едәуір танымал болды. Бұл жанр Yiruma сияқты бірнеше көрнекті классикалық музыканттарды өндірді. Корея симфониялық оркестрлерінің жоғары деңгейі белгілі орындаушылар мен солистердің, сондай-ақ өте тәжірибелі оркестр дирижерлерінің арқасында нығайтылды. Халықаралық аренада танымал корей классикалық композиторларының қатарында балалар музыкасына маманданған және "Туған жерімнің әні" атты әйгілі шығармасымен белгілі И Суин бар. Кореяның танымал халықаралық композиторларының бірі – Ёнжа Ли. Ол 1931 жылы Вонжу қаласында дүниеге келді және Париж консерваториясында, Брюссель корольдік консерваториясында білім алды. Білімін Манхэттен музыка мектебінде жалғастырды. Ли жапондық оккупация мен Корея соғысының ауыр сынақтарын бастан өткерді, бірақ 20 ғасырда корей музыкасындағы маңызды тұлғалардың біріне айналды. Хё Вон Ву 1974 жылы дүниеге келді және негізінен христиан хор музыкасын, мысалы, "Gloria" шығармасын жазды, онда дәстүрлі корей музыкасы мен заманауи классикалық музыка элементтері қолданылды.
With the arrival of Western culture in South Korea, European classical music has been significantly popular in the Korean music scene. The genre has produced a number of preeminent classical musicians such as Yiruma. The fine range of Korean symphonic orchestras have been bolstered by notable performers and soloists, as well as highly skilled orchestra directors. Internationally known Korean composers of classical music include such notables as Yi Suin, who specializes in music for children, and is known for the famous "Song of My Homeland". Another of Korea's internationally prominent composers is Young ja Lee. She was born in 1931 in Wonju and studied at the Conservatoire de Paris and the Royal Conservatory of Brussels. She continued her education at the Manhattan School of Music. Lee endured hardships during the Japanese occupation and Korean War, but emerged to become one of the dominant forces in Korean music in the 20th century. Hyo Won Woo was born in 1974 and wrote mainly Christian choral music, for example Gloria, using elements of both traditional Korean music and contemporary classical music.
Кореялық қазіргі заманғы христиан музыкасы
Христиан дінінің енгізілуімен қатар, жаңа дінді тарату мақсатымен музыканы қолдану көптеген хорлардың құрылуына, соның ішінде шіркеулерде де, шіркеулерден тыс жерлерде де әкелді. Бұған қоса, корей тілінде орындалатын дәстүрлі американдық христиандық халық әндері де таралды.
With the importation of Christianity, the evangelical use of music for proselytizing has led to many choirs, both within and without churches, and the importation of traditional American styles of Christian folksongs sung in Korean.
Батыс және дәстүрлі кроссовер
Кореяның дәстүрлі музыкалық аспаптары батыс соқпалы аспаптарымен үйлестіріліп, 1998 жылдан бері корей әлемдік музыкасының жаңа толқынын қалыптастыруда. Дәстүрлі аспаптар күшейтіліп, үлгіленеді, ал дәстүрлі әндер жаңа тыңдарман және аймақтар үшін жаңадан нотаға түсіріледі.
Korean traditional instruments have been integrated into western percussion, and are beginning a new wave of Korean world music since 1998. Traditional instruments are amplified, and sampled, with traditional songs rescored for new demographics and regions.