Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Cinque variazioni ("Бес вариация") – Лучано Берионың 1952–53 жылдары жазылған және 1966 жылы қайта жөнделген, сонатты фортепианоға арналған шығармасы. Оны Suvini Zerboni баспасы жариялаған, ал тұңғыш орындалуы 1953 жылы Милан қаласында Берионың өзінен шыққан. Вариациялар Луиджи Даллапикколаның «Il prigioniero» операсынан алынған үш нотадан тұратын мелодиялық элементке – «fratello» [014] – негізделген, осы шығарма оған арналған. Екі нұсқа арасындағы маңызды өзгерістер төменде көрсетілген, бірақ көптеген ұсақ өзгерістер де болуы мүмкін, көбінесе гармонияны күрделі ету үшін қосымша элементтер енгізілген. Бірінші вариация: calmo e flessibile (тыныш және икемді). Бұл шығармада ешқандай тақырып айтылмайды. Веберннің фортепиано вариациялары сияқты, басында берілген он екі тондық қатар тақырыптың орнына қолданылады. Бірінші вариация көбінесе – диапазонында қалады. Ол үлкен тоғыздықтар сериясымен басталады (тоғыз саны шығарма құрылымында маңызды рөл атқарады) және біртіндеп ырғақтық және гармониялық күрделілікті арттырады. Екінші вариация: poco meno del precedente (бұрынғыдан сәл төмен). Көбінесе өткір нүктелі мотивтерге негізделген, бірақ жылдамдық пен тығыздық тез өседі, кульминацияға қарай дамиды. Үшінші вариация: prestissimo (e ben articulato) (өте жылдам және анық). Мотивтердің фрагменттері үзілістер мен акценттермен шашырап жатады. Қысқа каденца (= 104) аралықта болады (қайта жөнделген нұсқада «каденца» деген белгілеме алынып тасталған). Соңында, өте жұмсақ дыбыстан өте қаттыға дейін жылдам дамитын coda prestissimo осы вариацияны аяқтайды («coda» сөзі қайта жөнделген нұсқада алынып тасталған). Төртінші вариация: legatissimo e volante (өте байланысты және жеңіл). Басталады, жылдам, өте хроматикалық гаммалармен (кейде қолдар арасында бөлінеді) және мотивтердің фрагменттерімен. Бірнеше кульминацияға жетеді. 13-беттің төменгі жағы мен 14-беттің алғашқы екі бөлігі қайта жөнделген нұсқада жаңадан қосылған. Бесінші вариация: calmo (тыныш). Бірінші вариацияның ойлы көңіл-күйіне оралады, бірақ көптеген әшекейлердің арасындағы терең лирикалық мелодиямен. Шығарманың түпнұсқа нұсқасында осы әшекейлердің көбісі жоқ, сонымен қатар ырғағы да қарапайым және статикалық (барлық нонуплеттер тек қайта жөнделген нұсқада ғана кездеседі). Кода: Бастапқыдағы тоғыздыққа басымдықтың қозғалысына оралу, көбінесе педальді жиі қолдана отырып – диапазонында.
Cinque variazioni ("Five variations") is a composition for solo piano by Luciano Berio, written in 1952–53 and greatly revised in 1966. It was published by Suvini Zerboni and the first performance was given by Berio in Milan in 1953. The variations are based on a three note melodic cell—"fratello"[014]—from the opera Il prigioniero by Luigi Dallapiccola, to whom the work is dedicated Major changes between the two versions are indicated below, but many other small changes may be found, mostly additions to render the harmony more complex. First variation: calmo e flessibile. No theme is stated in this piece. Like Webern's piano Variations a twelve tone row stated at the beginning stands in for a theme. The first variation remains largely within the – range. It begins with a series of major ninths (the number nine plays a significant role in the structure of the piece) and gradually gains in rhythmic and harmonic complexity. Second variation: poco meno del precedente. Mostly built on a sharp dotted motif but rapidly gains in speed and density, building up to a climax. Third variation: prestissimo (e ben articulato). Fragments of motifs thrown around with rests and accents. A short cadenza ( = 104) intervenes (the designation "cadenza" is taken out in the revised version). Finally, a coda prestissimo, rapidly building up from very soft to extremely loud, closes this variation (the word "coda" is removed in the revised version). Fourth variation: legatissimo e volante. Beginning , with rapid, highly chromatic scale passages (sometimes divided between the hands) and fragments of motifs tossed around. Builds to several climaxes. The bottom score of page 13 and the first two scores of page 14 are new to the revised version. Fifth variation: calmo. Return to the pensive mood of the first variation, but with an intensely lyrical melody set among a large number of ornaments. The original version of the piece lacks almost all of these ornaments and is rhythmically far more simple and static (all the nonuplets are only found in the revised version). Coda: Return to the stationary, ninth dominated motives of the start, mostly in the range with much pedal.