Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Конрад 1076 және 1099 жылдар аралығында Утрехт епископы болды. Епископ болуға дейін ол Кельн архиепископы Анно II-нің камерарийі және біраз уақыт бойы ханзада Генрихтің, болашақ император Генрих IV-тің тәрбиешісі болды. 1076 жылы Утрехт епископы Вильгельм қайтыс болғаннан кейін император Утрехт епископтық тағын Конрадқа берді. Ол, өзінің ізашары сияқты, Григорий VII-мен болған қақтығыстарында Генрих IV-тің жағын алды және 1080 жылғы Бриксен синодында тіпті папаны дінге қарсы деп айыптады. Замандас жылнамашы Ламберт Херсфельд Конрадты епископтық таққа лайық емес, схизматик епископ деп атады. Фландрия графы Роберт I-мен болған шайқаста Конрад жеңіліске ұшырады, кейін тұтқынға алынып, Батыс Фризияның бір бөлігін Робертке беруге мәжбүр болды. Епископтың осы аумақтық жоғалтуын император өтеді, ол 1077 жылы оған Ставорен округін берді, ал 1086 жылы Фризияның тағы екі округін – Остерго мен Вестергоны қосты. 1084 жылы папа Генрих патшаны император етіп таққа отырғызғанда ол Римде болды. Конрад – Утрехттегі Нотр-Дам коллегиат шіркеуінің негізін қалаушысы және сәулетшісі. Ол қасиетті құрбандықты аяқтағаннан кейін көп ұзамай, босатып жіберген фризиялық сәулетшісінің қолынан қаза тапты, ал кейбір пікірлерге сәйкес, Конрадтың әділетсіз иеленген иеліктері болған белгілі бір дворянның ықпалымен болды. Оның билігі тұсында Утрехттегі Сент-Мария шіркеуі де бөлімше алды. Ол «Pro Imperatore contra Papam» деген мақаланы жазды және оны 1085 жылы Герстюнген синодында оқыды. Бұл мақаланы Иоганн Авентин (1534 жылы қайтыс болған) өзінің «Vita Henrici IV» еңбегінде, ал Голдаст (1635 жылы қайтыс болған) «Pro Henrico IV imperatore» еңбегінде келтіреді. Хефеле бұл мақаланың Конрад Утрехттікке дұрыс жатқызылмағанын және автордың өзінің Авентин екенін айтады. Ол 1099 жылдың 14 сәуірінде Утрехт қаласында фризиялық адамнан қаза тапты.
Conrad was bishop of Utrecht between 1076 and 1099. Before becoming bishop he was chamberlain of Archbishop Anno II of Cologne and, for a time, tutor of Prince Henry, the future Emperor Henry IV. When the excommunicated Bishop William of Utrecht died in 1076, the emperor gave the episcopal see of Utrecht to Conrad, who, like his predecessor, sided with Henry IV in his conflicts with Gregory VII, and at the Synod of Brixen in 1080 even condemned the pope as a heretic. The contemporary annalist, Lambert of Hersfeld, calls Conrad a schismatic bishop, unworthy of holding an episcopal see. In a battle with Robert I, Count of Flanders, Conrad was defeated, afterwards taken captive and compelled to yield part of West Frisia to Robert. This territorial loss of the bishop was compensated by the emperor, who, in 1077, gave him the district of Stavoren, and in 1086 added the two other Frisian districts, Oostergo and Westergo. He was in Rome when king Henry was crowned by the pope as emperor in 1084. Conrad is the founder and architect of the collegiate church of Notre Dame at Utrecht. He was assassinated, shortly after completing the Holy Sacrifice, by his Frisian architect whom he had discharged, and who, in the opinion of some, was instigated by a certain nobleman whose domains Conrad held unjustly. The church of Saint Mary in Utrecht got a chapter during his reign. He is said to have written the discourse Pro Imperatore contra Papam, and to have delivered it at the Synod of Gerstungen in 1085. It is inserted by Johannes Aventinus (d. 1534) in his Vita Henrici IV and by Goldast (d. 1635) in his Pro Henrico IV imperatore. Hefele is of the opinion that the discourse is falsely attributed to Conrad of Utrecht, and that Aventinus himself is the author. He was killed at Utrecht by a Frisian on 14 April 1099.