Жура дәуірінің сауропод динозавры: Гираффатитан

Кіріспе

Сауропод динозаврлар туысы, Танзанияның Линди аймағындағы кейінгі Юра периоды

Автоматты таксобокс
| аты = Жирафатитан
| қазбалық диапазоны = Кейінгі Юра (Титония),
| суреті = Museum für Naturkunde (36556352434). jpg
| суреттің сипаттамасы = Берлиннің Табиғат тарихы мұражайында орнатылған қаңқа
| таксон = Жирафатитан
| авторы = Пол, 1988
| түрі = Жирафатитан бранкайы
| түрінің авторы = (Яненш, 1914 Немец шаң қолданушысы Бернард Дернбург сол кезде өнеркәсіпші Хайнрих Оттомен қатарласып Германдық Шығыс Африкасына келді. Отто палеонтолог профессор Эберхард Фраасты ғылыми кеңесші ретінде шақырған. 1907 жылдың жазында Фраас бірнеше ай бойы колонияда жүріп, Лейпцигтегі доктор Ханс Мейерден хат алады. 30 тамызда Фраас пароходпен Линди қаласына келді. Бес күндік сапардан кейін ол Тендагуруға жетіп, сүйектердің нағыз динозаврлар екендігін растады. Көп ұзамай Саттлер оған жергілікті кеншілер тобымен қосылды, олар Германияға тасымалданған екі үлкен сауропод қаңқасын тапты. Ақырында, олар Торниерия және Яненшия тұқымдастарының голотиптері болады. Фраас Тендагуру қабаттарының асыл тұқымдылар қатарына бай екенін байқаған. Германияға оралғаннан кейін ол үлкен экспедиция үшін жеткілікті ақша жинауға тырысты. Ол Берлиндегі Корольдік Фридрих Вильгельм университеті Геологиялық палеонтологиялық институтының және мұражайының басшысы профессор Вильгельм фон Бранканың қызығушылығын туғызды. Фон Бранка мұндай жобаның табысты болуы неміс ұлттық мақтанышы мәселесі деп қарады. Ол жақсы танымал патолог Дэвид фон Хансманды қатыстырды. Хансман фон Мекленбург герцогы Иоганн Альбрехт басқарған Тендагуру комитетінің негізін қалады. Көп ұзамай бұл комитеттің құрамына көптеген көрнекті неміс өнеркәсібі мен ғалымдарын кіргізу модаға айналды. Олардың бай достары да қомақты қаржылай көмек көрсетті. Экспедицияны басқаратын фон Бранка өзінің кураторларының бірі Вернер Яненш пен оның көмекшілерінің бірі Эдвин Хеннигті жіберді. Екі адам да 1909 жылы 2 сәуірде Дар-эс-Саламға келді. Экспедиция бастапқыда 160-қа жуық жергілікті жүк тасушыларды жұмысқа алды, өйткені тезе-тезе ұшынан болатын қауіптенуден жүк таситын аңдарды пайдалануға болмайды. 1909, 1910, 1911 және 1912 жылдардағы төрт далалық маусымда жүзге жуық палеонтологиялық карьерлер ашылды. Германияға көптеген қазба материалдары жеткізілді. Көп ұзамай Торнирия мен Яненшиядан басқа савроподтардың да осы қабаттарда бар екені анық болды. Олардың бірі орташа өлшемі бар дикреозавр, бұл өте жиі кездесетін табылған. Ал, ең сирек кездесетін түрі - басқалардан әлдеқайда үлкен, қазіргі кезде "жирафатитан" деп аталатын алып түрі. Жирафатитан материалдары бар алғашқы карьер "D сайты" болды, ол Тендагуру төбесінің солтүстік-шығысында бір шақырым жерде орналасқан және 1909 жылы 21 маусымда ашылды. Онда орташа өлшемді адамның салыстырмалы түрде толық скелеті, оның қолдары, мойыны, артқы омыртқалары мен бас сүйегі жоқ. Оның ішінде 29 құйрық омыртқасының тіркесі бар. Қалған сүйектер жиырма екі шаршы метр аумақта бір-бірімен тығыз байланыста табылды. "ІХ орын" 1909 жылы 17 тамызда ашылды. 150 динозаврдың сүйектері табылған жерде, сондай-ақ, екі жирафатиттің жамбас сүйектері табылған. Келесі жирафатитан карьеры 1909 жылы қыркүйекте қазылған Тендагуру төбесінің шығысында тоғыз жүз метр жерде орналасқан "N сайт" болды. Оның ішінде бір ғана омыртқасы, құйрығы, қабырғасы, бас сүйегі, мүмкін бас сүйегі, қол сүйегі, екі ишия және бірнеше анықталмаған сүйектері бар. Жирафатитанның ең маңызды қазба көзі - төбеден оңтүстік-батысқа қарай бір шақырым жерде орналасқан "S-аймақ". Қазба жұмыстары 1909 жылы 11 қазанда басталып, 1912 жылға дейін жалғасты. 1909 жылы аяқ-қол мен белдік элементтері қазылып алынды. 1910 жылы Китукитуки өзенінің қиылып алынған жағалауы біртіндеп тереңдетіліп, жоғары жүктемені алып тастады. Қазба қабырғалары құлап кетпеу үшін, оларды ағаштан жасалған биік қабырғалар жауып тұрды. Сол жылы алдымен бірнеше қабырғасы, кейіннен омыртқа бағанасының бөлігі ашылды. Қазан айында мойын омыртқаларының жанында бас сүйек пен төменгі жақ сүйектері табылды. 1912 жылдың 5 маусымынан бастап мойын мен дене мүшесінің омыртқалары көбірек табылды. Бастапқыда бұл бір ғана скелеттің ашылуы деп ойланған. Тек көп уақыттан кейін ғана Яненш екі скелеттің бар екенін түсінді. Скелет СИ бас сүйек, алты мойын омыртқасы және кейбір артқы омыртқалармен бейнеленген. Скелет SII үлкенірек, бірақ оның көлеміне қарамастан әлі де кіші тұлға. Оның құрамына бас сүйектері, 11 мойын және 11 арқа омыртқасы, қабырғалар, сол жақ бас сүйек, екі жүрек сүйектері, екі алдыңғы аяқ, жамбас сүйектері және оң артқы аяқ кіреді. Сальто және құйрық салыстырмалы түрде жақында эрозияға ұшырап кеткен. Жануар тік тұрып, аяқтары тік күйде болған, бұл оның сазға батып кеткенімен түсіндірілді. Жирафатитан бранкайы алғаш рет 1914 жылы неміс палеонтологы Вернер Яненштің 1909 және 1912 жылдар аралығында Тендагуру ф...

Automatic taxobox
| name = Giraffatitan
| fossil range = Late Jurassic (Tithonian),
| image = Museum für Naturkunde (36556352434). jpg
| image caption = Mounted skeleton, Berlin's Natural History Museum
| taxon = Giraffatitan
| authority = Paul, 1988
| type species = Giraffatitan brancai
| type species authority = (Janensch, 1914 The German secretary of state of colonies, Berhard Dernburg, at the time visited German East Africa accompanied by the industrialist Heinrich Otto. Otto had invited the paleontologist Professor Eberhard Fraas to join him as a scientific advisor. In the summer of 1907, Fraas, already for some months travelling the colony, received a letter from Dr Hans Meyer in Leipzig urging him to investigate Sattler's discovery. On 30 August, Fraas arrived by steamer at the coastal town of Lindi. A five day march brought him to the Tendaguru, where he could confirm that the bones were authentic and dinosaurian. Soon Sattler joined him with a team of native miners who uncovered two large sauropod skeletons which were transported to Germany. Ultimately, these would become the holotypes of the genera Tornieria and Janenschia. Fraas had observed that the Tendaguru layers were exceptionally rich in fossils. After his return to Germany he tried to raise enough money for a major expedition. He managed to attract the interest of Professor Wilhelm von Branca, the head of the Geologisch Paläontologische Institut und Museum der Königliche Friedrich Wilhelm Universität zu Berlin. Von Branca considered it a matter of German national pride that such a project would succeed. He involved the well connected pathologist David von Hansemann. Von Hansemann founded a Tendaguru Committee headed by Johann Albrecht, the duke of Mecklenburg. Soon it became fashionable to join this committee which counted a large number of prominent German industrialists and scientists among its members. Many of their rich friends donated considerable sums. To lead the expedition, von Branca sent out one of his curators, Werner Janensch, and one of his assistants, Edwin Hennig. Both men arrived in Dar es Salaam on 2 April 1909. The expedition initially employed about 160 native porters, as beasts of burden could not be used because of the danger posed by the tse tse fly. During four field seasons, of 1909, 1910, 1911 and 1912, about a hundred paleontological quarries were opened. Large amounts of fossil material were shipped to Germany. Soon it became evident that apart from Tornieria and Janenschia, other sauropods were present in the layers. One was the medium sized Dicraeosaurus, a relatively common find. More rare was a gigantic form that far surpassed the others in magnitude and that is today known as Giraffatitan. The first quarry with Giraffatitan material was "Site D", located about one kilometre northeast of the Tendaguru Hill and opened on 21 June 1909. It contained a relatively complete skeleton of a medium sized individual, lacking the hands, the neck, the back vertebrae and the skull. It included an articulated series of twenty nine tail vertebrae. The other bones were found in close association on a surface of twenty two square metres. "Site IX", located 1.4 kilometres northeast of the Tendaguru Hill, was opened on 17 August 1909. Among an assemblage of 150 disarticulated dinosaur bones, also two Giraffatitan thighbones were present. The next Giraffatitan quarry was "Site N", at nine hundred metres east of the Tendaguru Hill, excavated in September 1909. It held a single disarticulated skeleton containing a back vertebra, a tail vertebra, ribs, a scapula, a possible scapula, a humerus, two ischia and a number of unidentifiable bones. The most important source of Giraffatitan fossils would be "Site S" at one kilometre southwest of the hill. Excavations started on 11 October 1909 and continued well into 1912. In 1909 limb and girdle elements were dug up. During 1910, a cut bank of the Kitukituki river was gradually deepened, removing a high overburden. To prevent the quarry walls from collapsing, they were covered by a high wooden framework. That year, first several ribs were uncovered and later part of the vertebral column. In October, close to some neck vertebrae a skull and lower jaws were discovered. From 5 June 1912 onwards more neck and trunk vertebrae were found. Initially it was thought that a single skeleton was being uncovered. Only much later Janensch realised that two skeletons had been present. Skelett SI was represented by a skull, six neck vertebrae and some back vertebrae. Skelett SII was larger but despite its size still a subadult individual. It included skull bones, a series of eleven neck and eleven back vertebrae, ribs, the left scapula, both coracoids, both forelimbs, the pubic bones and the right hindlimb. The sacrum and the tail had been lost to relatively recent erosion. The animal was found in an upright position with vertical limbs, which has been explained by its becoming mired in mud. Giraffatitan brancai was first named and described by German paleontologist Werner Janensch in 1914 as Brachiosaurus brancai, based on several specimens recovered between 1909 and 1912 from the Tendaguru formation. It is known from five partial skeletons, including three skulls and numerous fragmentary remains including skull material, some limb bones, vertebrae and teeth. It lived from 145 to 150 million years ago, during the Kimmeridgian to Tithonian ages of the Late Jurassic period. The lectotype material of Giraffatitan brancai is skeleton "Skelett SII", a partial skeleton from Tendaguru. It consists of skull fragments including dentaries, eleven cervical vertebrae, cervical ribs, seven dorsal vertebrae, nearly complete set of dorsal ribs, distal caudal vertebrae, chevrons, left scapula, both coracoids and sternal plates, right forelimb (except the humerus, wich is probably from a referred specimen from quarry "Ni") and manus, left humerus, ulna and radius, both pubes, partial left femur, right tibia and fibula. The often mentioned length of 22.46 metres is by Werner Janensch, the German scientist who described Giraffatitan, and was the result of a simple adding error: the correct number should have been 22.16 metres. Mass estimates are more problematic and historically have strongly varied from as little as to as much as These extreme estimates are now considered unlikely due to flawed methodologies. There are also a large number of such estimations as the skeleton proved to be an irresistible subject for researchers wanting to test their new measuring methods. The first calculations were again made by Janensch. In 1935, he gave a volume of 32 m3 for specimen SII and of 25 m3 for specimen SI, a smaller individual. It is not known how he arrived at these numbers. In 1950, he mentioned a weight of forty tonnes for the larger skeleton. Colbert had inserted a museum model, sold to the public, into sand and observed the volume displaced by it. Gregory S. Paul in 1988 assumed that the, in his opinion, unrealistically high number had been caused by the fact that such models used to be very bloated compared to the real build of the animal. In 1985, the same researcher arrived at 29 tonnes by extrapolating from the circumference of these bones. In 1985, Robert McNeill Alexander found a value of 46.6 tonnes inserting a toy model of the British Museum of Natural History into water. More recent estimates based on models reconstructed from bone volume measurements, which take into account the extensive, weight reducing airsac systems present in sauropods, and estimated muscle mass, are in the range of In 1994/1995 a weight of 40 tonnes extrapolating from limb bone circumference. In 1995 a laser scan of the skeleton was used to build a virtual model from simple geometrical shapes, finding a volume of 74.42 m3 and concluding to a weight of 63 tonnes. In 2008, Gunga revised the volume, using more complex shapes, to 47.9 m3. Donald Henderson in 2004 employed a computer model that calculated a volume of 32.398 m3 and a weight of 25,789 kilograms. Newer methods use bone wall thickness. However, HMN SII is not the largest specimen known (an assertion supported by its subadult status) but HMN XV2, represented by a fibula 13% larger than the corresponding material on HMN SII, Gregory S. Paul initially estimated the size of this specimen at in total length, in total height and in body mass, In 2020, Molina Perez and Larramnedi estimated the size of the HMN XV2 specimen at and , with a shoulder height of .

Жалпы құрылымы

Жирафатитан - төрт аяқты, өсімдіктермен қоректенетін, ұзын мойын және құйрықты, салыстырмалы түрде кішкентай миы бар динозаврлар тобының мүшесі. Оның дене құрылысы жырафқа ұқсас, ұзын алдыңғы аяқтары мен өте ұзын мойны болған. Бас сүйегінде көздерінің алдында сүйекті мұрындықтан, бірнеше басқа да тесіктерден және "кескіш тәрізді" тістерден (соққыға ұқсас) тұратын биік аркасы болды. Алдыңғы аяғының бірінші саусағы және артқы аяғының алғашқы үш саусағы тырнақтарымен жабдықталған.

Бас сүйегі

Дәстүрлі түрде, ерекше жоғары қыртысты бас сүйектері Brachiosaurus туысының айырмашылық белгісі ретінде қарастырылған, оған Giraffatitan brancai бастапқыда жатқызылған; алайда, Brachiosaurus altithorax мұндай ерекшелікті көрсетпеген болуы мүмкін, себебі дәстүрлі Brachiosaurus материалдарының ішінде ол тек Танзанияда табылған, қазір Giraffatitan-ға жатқызылған үлгілерден ғана белгілі. Giraffatitan мұрын тесіктерінің орналасуы көп пікірталастарға себеп болды, ал Витмер (2001) «Ғылым» журналында Giraffatitan-ның етті мұрын тесіктерінің бес түрлі гипотезалық орналасуын сипаттады. Динозаврлардың мұрын тесіктерін қазіргі заманғы жануарлармен салыстырып қарағанда, ол барлық түрлердің сыртқы мұрын тесіктері алдыңғы жағында орналасқанын, ал Giraffatitan сияқты зауроподтардың мұрын тесіктері бастарының үстінде емес, мұрындықтарының жанында болғанын анықтады. Сонымен қатар, Giraffatitan сияқты түрлі зауроподтардың мұрындыққа ие болғандығы туралы да гипотеза бар. Бірақ, тар мұрынды зауроподтардың (Giraffatitan да олардың ішінде) болмауы осы гипотезаны күмән тудырады. Giraffatitan тістерінің тозуы мұрындық болмағанын көрсететін мықты дәлел болып табылады, себебі тістердің тозуы өсімдіктерді тістеп, жыртудан туындаған, ал мұрындықпен жапырақтар мен бұтақтарды жыртып алғанда майдалану тозуы пайда болар еді.

Жіктеу

1914 жылы Brachiosaurus brancai және B. fraasi-ді сипаттағанда, Яненш көкірек сүйегінің ерекше ұзартылуы барлық үш Brachiosaurus түрінде, сондай-ақ британдық Pelorosaurus-да кездесетінін байқады. Ол бұл ерекшелікті Cetiosaurus-та да байқаған, бірақ ол Brachiosaurus пен Pelorosaurus-тағыдай қатты айтылмаған. Бұл жіктемелер көбінесе нақты синапоморфияларға емес, жалпы ұқсастықтарға негізделген, ортақ жаңа белгілерге және қазіргі уақытта осы туыстардың көпшілігі күмәнді деп саналады. 1969 жылы Р. Ф. Кингхэмнің зерттеуінде B. altithorax, B. brancai және B. atalaiensis, сондай-ақ қазіргі уақытта басқа туыстарға жатқызылған көптеген түрлермен бірге Astrodon туысына жатқызылды, нәтижесінде Astrodon altithorax пайда болды. Кингхэмнің брахиозауридтер таксономиясына қатысты көзқарасын көптеген авторлар қабылдамады. 1990 жылдан бастап компьютерлік кладистік талдаулар түрлер арасындағы қарым-қатынас туралы егжей-тегжейлі гипотезаларды құруға мүмкіндік берді, эволюциялық өзгерістерді ең аз қажет ететін және осылайша дұрыс болуы мүмкін ағаштарды есептеу арқылы. Мұндай кладистік талдаулар Brachiosauridae-дің жарамдылығына күмән келтірді. 1993 жылы Леонардо Сальгадо олардың табиғи емес топ екенін және оған барлық туыс емес савроподтар қосылғанын айтты. 1997 жылы ол брахиозавридтер деп саналатын түрлердің өздерінің жеке тармағы емес, үлкен топтың, титанозавриформдардың сабағының кейінгі тармақтары екендігі туралы талдау жариялады. Бұл зерттеуде B. altithorax пен B. brancai-дің синапоморфиясы жоқ екендігі, сондықтан олардың ерекше жақын туыс екендігіне дәлел жоқ екендігі де көрсетілді. Көптеген кладистік талдаулар кейбір туыстарды Brachiosauridae-ге жатқызуға болатынын және бұл топ Titanosauriformes-тің базалық тармағы болып табылатынын көрсетті. 2009 жылы Тейлор екі Brachiosaurus түрінің арасындағы бірнеше анатомиялық айырмашылықтарды атап өтті және нәтижесінде B. brancai-ді өзінің жеке туысына, Giraffatitan-ға көшірді. Алдыңғы зерттеулерден айырмашылығы, Тейлор екі туысты да кладистік талдауда бөлек бірліктер ретінде қарастырып, оларды бауырлас топтар деп тапты. 2010 жылы Азия брахиозауридтерінің мүмкін болатын материалдарына бағытталған тағы бір талдау Abydosaurus, Brachiosaurus, Cedarosaurus, Giraffatitan және Paluxysaurus-ты қамтитын кладты тапты, бірақ Азия брахиозауриді Qiaowanlong емес. Кейінгі бірнеше талдаулар Brachiosaurus пен Giraffatitan-ның бауырлас топтар емес екенін, оның орнына эволюциялық ағашта әртүрлі орындарында орналасқанын анықтады. 2012 жылы D'Emic зерттеуі Giraffatitan-ды Brachiosaurus-қа қарағанда ертерек тармақта, базалық позицияда орналастырды.

When describing Brachiosaurus brancai and B. fraasi in 1914, Janensch observed that the unique elongation of the humerus was shared by all three Brachiosaurus species as well as the British Pelorosaurus. He also noted this feature in Cetiosaurus, where it was not as strongly pronounced as in Brachiosaurus and Pelorosaurus. These assignments were often based on broad similarities rather than unambiguous synapomorphies, shared new traits, and most of these genera are currently regarded as dubious. In 1969, in a study by R. F. Kingham, B. altithorax, B. brancai and B. atalaiensis, along with many species now assigned to other genera, were placed in the genus Astrodon, creating an Astrodon altithorax. Kingham's views of brachiosaurid taxonomy have not been accepted by many other authors. Since the 1990s, computer based cladistic analyses allow for postulating detailed hypotheses on the relationships between species, by calculating those trees that require the fewest evolutionary changes and thus are the most likely to be correct. Such cladistic analyses have cast doubt on the validity of the Brachiosauridae. In 1993, Leonardo Salgado suggested that they were an unnatural group into which all kinds of unrelated sauropods had been combined. In 1997, he published an analysis in which species traditionally considered brachiosaurids were subsequent offshoots of the stem of a larger grouping, the Titanosauriformes, and not a separate branch of their own. This study also pointed out that B. altithorax and B. brancai did not have any synapomorphies, so that there was no evidence to assume they were particularly closely related. Many cladistic analyses have since suggested that at least some genera can be assigned to the Brachiosauridae, and that this group is a basal branch within the Titanosauriformes. In 2009, Taylor noted multiple anatomical differences between the two Brachiosaurus species, and consequently moved B. brancai into its own genus, Giraffatitan. In contrast to earlier studies, Taylor treated both genera as distinct units in a cladistic analysis, finding them to be sister groups. Another 2010 analysis focusing on possible Asian brachiosaurid material found a clade including Abydosaurus, Brachiosaurus, Cedarosaurus, Giraffatitan and Paluxysaurus, but not Qiaowanlong, the putative Asian brachiosaurid. Several subsequent analyses have found Brachiosaurus and Giraffatitan not to be sister groups, but instead located at different positions on the evolutionary tree. A 2012 study by D'Emic placed Giraffatitan in a more basal position, in an earlier branch, than Brachiosaurus,

2024 жылы Gandititan-ды сипаттаған Han және басқалар. Макронозаврлардың филогенетикалық қатынастарын талдады, титанозаврлар түріндегі таксондарға назар аударды. Олар Giraffatitan-ды Sonorasaurus-тың бауырлас таксоны ретінде қалпына келтірді, бұл кейбір алдыңғы талдауларға ұқсас, Brachiosaurus-ты қамтитын кладта. Филогенетикалық талдау нәтижелері төмендегі кладограммада көрсетілген:

Палеобиология

Жирафатитанның мұрын тесіктері, оның бас сүйегіндегі үлкен мұрындықтар сияқты, бұрын басының үстіңгі жағында орналасқан деп есептелген. Өткен онжылдықтарда ғалымдар бұл жануар мұрын тесіктерін трубка сияқты пайдаланған, дененің салмағын ұстау үшін көп уақытын судың ішінде өткізген деген теориялар айтқан. Алайда, қазіргі ағымдағы пікір Жирафатитан толығымен құрлықта өмір сүрген жануар екендігін көрсетеді. Зерттеулер көрсеткендей, су қысымы жануардың су астында тиімді дем алуына кедергі келтірген, ал оның аяқтары су ортасында тиімді пайдалану үшін тым тар болған. Сонымен қатар, Лоуренс Витмердің (2001) жаңа зерттеулері бас сүйегіндегі мұрындықтар көзге қарағанда жоғары орналасқан болғанымен, мұрын тесіктерінің мұрын ұшына жақын болғанын көрсетті (бұл зерттеу брахиозаврлардың биік "тіректерінің" қандай да бір ет тәрізді дыбыс күшейткіш қуысты қолдағанын қолдайды).

Ми

Жираффититтің миының көлемі шамамен 300 текше сантиметрді құрады, бұл, басқа савроподтардың милары сияқты, оның алып денесімен салыстырғанда кішкентай болды. 2009 жылғы зерттеуде оның миын ендіру коэффициенті (ақыл-ойының шамамен бағасы) қолданылған өлшемдерге байланысты 0,62 немесе 0,79 деп есептелді. Басқа савроподтар сияқты, Жираффититтің жамбастың үстінде сакральды кеңею бар, кейбір ескі деректер оны қате түрде "екінші ми" деп атады. Дегенмен, гликоген денелері оның себебі болуы мүмкін.

Мұрыншаның қызметі

Жирафатитан сияқты неозавроподтардың сүйекті мұрын тесіктері үлкен және олардың бас сүйектерінің жоғарғы бөлігінде орналасқан. Дәстүрлі түрде, савроподтардың ет тәрізді мұрын тесіктері де бас үстінде, сүйекті мұрын тесігінің артқы жағынан шамамен, орналасқан деп есептелді, себебі бұл жануарлар қате түрде суда жүретін жануарлар деп саналды және су астында жүргенде үлкен мұрын тесіктерін шноркель ретінде пайдаланған. Американдық палеонтолог Лоренс М. Витмер 2001 жылы бұл тұжырымды жоққа шығарды, барлық тірі омыртқалы құрлықтағы жануарлардың сыртқы ет тәрізді мұрын тесіктері сүйекті мұрын тесігінің алдыңғы жағында орналасқанын көрсетті. Осындай савроподтардың ет тәрізді мұрын тесіктері мұрын қуысының алдыңғы бөлігінде, сүйекті мұрын тесігінің алдына қарай созылған ойыстың алдында орналасқан болар еді. Czerkas брахиозавридтердің ерекше мұрнының қызметі туралы болжам жасады және тері іздері бар бас табылмайынша, мұрын тесігінің қайда орналасқанын анықтаудың нақты жолы жоқ екенін атап өтті. Оның пікірінше, кеңейтілген мұрын қуысы жануардың иіс сезу қабілетіне байланысты тіндерге орын беретін, бұл өсімдіктерді иіскеуге көмектесетін. Сондай-ақ, қазіргі уақыттағы бауырымен жорғалаушыларда ірі, үлкен және көтерілген мұрын сүйектерінің болуы ет тәрізді мүйіздер мен түйнек тәрізді өскіндермен байланысты болуы мүмкін, ал Брахиозавр және басқа да үлкен мұрынды савроподтар сәндік мұрын қырқаларына ие болуы мүмкін. Сауроподтардың, соның ішінде Жирафатитанның, сүйекті мұрын тесігінің орналасуына байланысты, олардың жоғары қарай созуға қабілетін арттыру үшін сопақшалары (жүзімдері) болуы мүмкін деген болжам бар. Фабиен Нолл және оның әріптестері 2006 жылы Диплодок пен Камаразавр үшін бұл тұжырымды жоққа шығарды, ми сауытындағы беттік нервтің тесігінің кішкентай екенін анықтады. Осылайша, беттік нерв пілдердегідей, күрделі сопақша бұлшық еттерін басқаруға қатысатын, үлкейтілмеген. Алайда, Нолл және оның әріптестері Жирафатитан үшін беттік нерв үлкен екенін де атап өтті, сондықтан бұл туыста сопақша болу мүмкіндігін толығымен жоққа шығара алмады.

The bony nasal openings of neosauropods like Giraffatitan were large and placed on the top of their skulls. Traditionally, the fleshy nostrils of sauropods were thought to have been placed likewise on top of the head, roughly at the rear of the bony nostril opening, because these animals were erroneously thought to have been amphibious, using their large nasal openings as snorkels when submerged. The American paleontologist Lawrence M. Witmer rejected this reconstruction in 2001, pointing out that all living vertebrate land animals have their external fleshy nostrils placed at the front of the bony nostril. The fleshy nostrils of such sauropods would have been placed in an even more forward position, at the front of the narial fossa, the depression which extended far in front of the bony nostril toward the snout tip. Czerkas speculated on the function of the peculiar brachiosaurid nose, and pointed out that there was no conclusive way to determine where the nostrils where located, unless a head with skin impressions was found. He suggested that the expanded nasal opening would have made room for tissue related to the animal's ability to smell, which would have helped smell proper vegetation. He also noted that in modern reptiles, the presence of bulbous, enlarged, and uplifted nasal bones can be correlated with fleshy horns and knobby protuberances, and that Brachiosaurus and other sauropods with large noses could have had ornamental nasal crests. It has been proposed that sauropods, including Giraffatitan, may have had proboscises (trunks) based on the position of the bony narial orifice, to increase their upward reach. Fabien Knoll and colleagues disputed this for Diplodocus and Camarasaurus in 2006, finding that the opening for the facial nerve in the braincase was small. The facial nerve was thus not enlarged as in elephants, where it is involved in operating the sophisticated musculature of the proboscis. However, Knoll and colleagues also noted that the facial nerve for Giraffatitan was larger, and could therefore not discard the possibility of a proboscis in this genus.

Метаболизм

Егер Жирафатитан эндотермиялық (жылы қанды) болса, толық өлшемге жетуіне шамамен он жыл қажет болар еді; егер ол поикилотермиялық (салқын қанды) болса, толық өлшемге жетуіне 100 жылдан астам уақыт қажет болар еді. Жылы қанды жануар болғандықтан, Жирафатитанның күнделікті энергия қажеттілігі зор болған болар; оған күніне көп мөлшерде тамақ жеу қажет болар еді. Егер Жирафатитан толыққанды салқын қанды болса немесе пассивті ішкі жылуды сақтайтын жануар болса, күнделікті энергия қажеттілігін өтеу үшін оған азырақ тамақ қажет болар еді. Кейбір ғалымдар Жирафатитан сияқты алып динозаврлар гигантотермдер болған деп ұсынады. Бұл алып савроподтардың ішкі органдары да өте үлкен болған болуы мүмкін.

Палеоорталық

Жирафатитан қазіргі Танзанияда, Жура дәуірінің соңында Тендагуру формациясында өмір сүрген. 2012 жылдан бері Киммеридж және Титон шекарасы 152,1 миллион жыл бұрын деп белгіленді. Тендагуру экожүйесі негізінен үш түрлі ортадан тұрды: жағалаудағы, лагуна тәрізді теңіз ортасы, тасқындық жазықтар және төменгі жағалау ортасы; сондай-ақ, өсімдіктермен жабылған ішкі аймақтар. Теңіз ортасы, қолайлы ауа-райы толқындарының базасынан жоғары және кремнийлі және ооидты тосқауылдардың артында орналасқан. Бұл ортада тұздылық деңгейі аз өзгерген, және су тасқыны мен дауылдар жиі болған. Жағалау ортасы құрғақ жағалаудағы көлдер, тоғандар мен ойыстардан тұрды. Бұл ортада өсімдіктер аз болғандықтан, шөп жейтін динозаврлар көбінесе құрғақшылық кезінде осы жерге келген болуы мүмкін. Ішкі аймақтардағы жасыл өсімдіктерге қылқан жапырақты ағаштар басымдық берді. Жалпы, Жура дәуірінің соңғы кезеңіндегі Тендагуру климаты субтропикалықтан тропикалыққа дейін, маусымдық жаңбырлармен және айқын құрғақ кезеңдермен сипатталды. Ерте Бор дәуірінде Тендагуру ылғалдырақ болды. Тендагуру қабаттары Солтүстік Американың Моррисон формациясына ұқсас, бірақ теңіз аралық қабаттарымен ерекшеленеді. Жирафатитан Дикраеозавр хансеманни және Д. саттлери, Африкалық Яненшия, Танзания тендагурия және Африкалық Торниерия сияқты савроподтармен бірге өмір сүрген, сондай-ақ Дизалотозавр летововорбекки және Кентрозавр эфиопикус сияқты орнитозихиандармен, "Аллозавр" тендагуренсис, "Кератозавр" роэчлинги, "Кератозавр" ингенс, Элафрозавр бамберги, Ветерупристизавр милнери және Остафриказавр крассизерратус; және Тендагуриптерус рекки птерозаврымен де бірге болған. Тендагуруда өмір сүрген басқа организмдерге кораллдар, теңіз жұлдыздары, головоногилер, екі жақтаулы моллюскалар, гастроподтар, декаподтар, акулалар, неоптеригиялық балықтар, крокодилдер және Brancatherulum tendagurensis сияқты кішкентай сүтқоректілер кірді.