Кіріспе

Англо-норманды барон және Англия королі Ричард I-нің бас капитаны (осы атты басқа адамдар) Уолшелин де Ферриер (немесе Уолкелин де Феррер) (1201 жылы қайтыс болды) (латын тілінде de Ferrariis, сөзбе-сөз "теміршілерден") – Англо-норманды барон және Англия королі Ричард I-нің бас капитаны.

Шығу тегі

Де Ферриерлер отбасы Нормандия герцогтігінің оңтүстік шебінде орналасқан Ферриер Сент-Иларе усадьбасынан тараған деп саналады және бұрын герцогтікті Мэн және Анжу графтарының қастандығынан қорғаған. 1144 жылы Анжу және Нормандия домендерінің бірігуімен және Джеффри V Плантагенеттің Нормандия герцогы болып тағайындалуымен, осы жерлердің көп бөлігі стратегиялық маңыздылығын жоғалтты. Уолшелин – Генри де Ферриердің ұлы, Роберт де Феррердің, Дербидің 1-ші графының туысы, ал Энгюенульф немесе Уильямның ұлы. Әкесі сияқты, Уолшелин Ферриер Сент-Илаир және Шамбрей қамалдарын 5 рыцарьдің қызметі үшін иеленді. Ол 42 3/4 рыцарьтік үлеске тең жерлерге ие болды. Англияда Уолшелин Рутлендтегі Оукхэм және Глостерширдегі Лехлейд иеліктерін иеленді. Ол кем дегенде 1172 жылдан бері осы жерлерді иеленгені белгілі. Отбасының танылған белгісі немесе прото-геральдикалық символы – жылқының аяғы, ол латын сөзі ferrarius-тан алынған, яғни «темірмен жұмыс істеуші» (ferrum), демек, қара металлург немесе темірші. Осылайша, Оукхэм қамалының үлкен залының қабырғаларына салтанатты жылқы аяқтарын орнату дәстүрі пайда болды, бұл граф немесе ханның келуін еске алу үшін жасалды. Геральдика дәуірі басталғаннан кейін (шамамен 1200-1215 жылдар), Феррерлер әулетінің тармақтары өздерінің гербінде жылқы аяқтарын символ ретінде пайдаланды.

Мансап

Үшінші крест жорығы кезінде ол және оның ұлы мен мұрагері Генрих Англияның Ричард I әскерінде қызмет етті. Оның сіңілі ұлы деп саналатын Джон де Ферриер де сол жерде болды. Вальчелин патшаның Сицилияда болған кезде оның қасында қалды. Вальчелин патшаның кеңесшілерінің бірі болғандығы анық. Ол және оның рыцарьлары 1191 жылдың сәуір немесе маусым айларында Сент-Жан-д'Акреге келді. Бірнеше ай бұрын, оның екінші туысы, Дербидің 3-ші графы Уильям де Феррерс Акре қамалында қаза тапты. Қамал аяқталғаннан кейін Ричард патша мен Бургундияның Хью III әскерлерін Жаффа қаласына қарай оңтүстікке қарай жылжыды. Жол бойында крестшілер мен Саладин басқаратын сарацен армиясы арасында бірнеше шайқастар болды. 1191 жылдың 7 қыркүйегінде Арсуф шайқасы болды. Джеффри де Винсафтың жылнамасында айтылғандай, Ричард Вальчелинді элиталық рыцарьлардың біріне командир етіп тағайындады. Кейін, 1194 жылы Ричард Германияда құны үшін түрмеге қамалды. Вальчелин Нормандияның қазынасын Шпейерге жеткізіп, өзін (тағы көптеген адамдармен бірге) Батыс императоры Генрих VI-ға кепіл ретінде ұсынды. Ол шамамен 1197 жылы тұтқыннан босатылды. Оның ұлдары Генри мен Хью түрмеде өткен жылдары оның иеліктерін басқарды. Өлімінен бұрын кіші ұлы Хью Лехлейд әміршілігін алды.

Өлім және мұрагерлік

1201 жылы Вальчелин қайтыс болды, және оның орнын ұлы Генрих басады. Генрих 1203 жылдың желтоқсанына дейін Франция королі Филипп II емес, Англия королі Джонның жағын ұстады, бірақ Джон Нормандияны тастап кеткен соң, ол ешқашан қайтып оралмады. Осы кезде Генрих король Филипке Нормандиядағы жерлері үшін салық төледі. Хью Англиядан кетіп, Лехлейд пен Оукхэмді қарау оның әпкесі Изабеллаға жүктелді, ол Вигморлық Роджер де Мортимерге үйленген еді. Оның қайтысынан кейін жерлер Terra Normanorum ретінде тәжге өтті.