Кіріспе
Американдық темір жолы 1870-1960 жылдар аралығында Миннеаполис және Сент-Луис темір жолы (M&StL) – американдық I сыныпты темір жол, ол 1870-1960 жылдар аралығында 90 жыл бойы Миннесота штаты Миннеаполисінен оңтүстік және батысқа қарай сәулеленетін желілерді салған және пайдаланған. Темір жолы есімдес болғанына қарамастан, Сент-Луиске ешқашан жетпеді, бірақ оның North Star Limited жолаушылар пойызы Wabash темір жолы арқылы сол қалаға қатынайтын. Темір жолының ең маңызды бағыты Миннеаполис пен Иллинойс штатының Пиория қалалары арасында болды; екінші маңызды бағыт Миннеаполистен шығыс Оңтүстік Дакотаға дейін созылды, ал басқа да желілер солтүстік-орталық Айова және оңтүстік-орталық Миннесота аймақтарына қызмет көрсетті. M&StL 1870 жылы құрылған және 20-ғасырдың басына дейін желілерді салу және сатып алу арқылы кеңейтілді. Темір жолының көптеген бағыттарында көлік ағыны салыстырмалы түрде аз болды, сондықтан компанияның қаржылық жағдайы жиі тұрақсыз болды; темір жолы 1923 және 1943 жылдар аралығында банкроттықтан қорғалды. 1960 жылы M&StL Чикаго және Солтүстік-Батыс темір жолына сатылды, ал оның көптеген бұрынғы желілері қолданыстан шығарылды. 1956 жылы компания 1550 миллион нетто тонналық жүк тасымалы және 1397 маршруттық миль мен 1748 жол милінде 2 миллион жолаушы милі тасылғанын хабарлады; бұл көрсеткішке 117 мильдік Миннесота Батыс кірмейді.
The Minneapolis and St. Louis Railway (M&StL) was an American Class I railroad that built and operated lines radiating south and west from Minneapolis, Minnesota for 90 years from 1870 to 1960. The railway never reached St. Louis (despite its name) but its North Star Limited passenger train ran to that city via the Wabash Railroad. The railway's most important route was between Minneapolis and Peoria, Illinois; a second major route extended from Minneapolis into eastern South Dakota, and other trackage served areas in north central Iowa and south central Minnesota. The M&StL was founded in 1870, and expanded through line construction and acquisition until the early 20th century. Most of the railway's routes saw only relatively light traffic, and consequently the company's financial position was frequently precarious; the railroad operated under bankruptcy protection between 1923 and 1943. The M&StL was acquired by the Chicago and North Western Railway in 1960, and much of its former trackage was abandoned. In 1956 it reported 1550 million net ton miles of revenue freight and 2 million passenger miles on 1397 route miles and 1748 track miles operated; those totals do not include the 117 mile Minnesota Western.
Басталуы
Миннеаполис және Сент-Луис теміржолы 1870 жылғы 26 мамырда Миннесота инвесторларының тобы Миннеаполис пен оңтүстік шаруашылық аймақтары арасында теміржол байланысын орнату ниетімен құрылды. Сол кезде Миннеаполисте елдегі ең ірі ұн тарту кәсіпорындары орналасқан. Оңтүстік Миннесота және Солтүстік Айовада негізгі өнім бидай болды. Милуоки мен Чикагодағы теміржол компанияларының тәуелді жүк тасушылары болғысы келмей, Миннеаполистегі ұн диірмендерінің иелері – Уошберндер, Кросбилер және Пиллсберилер өз теміржолын құрып, бидайды әкелу және ұнды тасымалдау үшін пайдаланды. 1880 жылға қарай теміржол оңтүстікке қарай Альберт Лиаға жетіп, ұнды Дулут, Миннесотаға, Ұлы көлдер арқылы тасымалдау үшін Сент-Пол және Дулут теміржолын жалға алды, сондай-ақ Солтүстік Миннесота мен Солтүстік Висконсинден ағаш тасымалдау арқылы ағаш нарығының үлкен бөлігін иелену үшін Сент-Пол және Тейлор Фоллс теміржолын пайдаланды. Бидай өсіретін аймақтар солтүстікке және батысқа жылжыған сайын, компания Оңтүстік Дакотаға желілер сатып алып, жаңа желілер салды.
19 ғасыр
Ақырында темір жолдың негізгі желісі Твин-Ситиден оңтүстікке қарай Айоваға, содан кейін шығысқа қарай Пеорияға дейін созылды. Ол Айова штатының Мейсон-Сити қаласы арқылы өтті, ол темір жол үшін маңызды көлік орталығына айналды. Темір жолдың басты артықшылығы – ол Иллинойсқа бағытталған жүктерді Чикагодан айналып өтуге мүмкіндік берді. Миннеаполис және Сент-Луис темір жолы Айованың түрлі аймақтарына, сондай-ақ Оңтүстік Дакотаға дейін жететін тармақтарға ие болды. 1880 жылдары M&StL алғаш рет банкротқа ұшырады, нәтижесінде Рок-Айленд компаниясы M&StL-ді бақылауға алды. 1889 жылға дейін Рок-Айленд Висконсин, Миннесота және Тынық мұхиты темір жолының (тағы бір Рок-Айленд жолы) батыс бөлігін M&StL-ге тапсырды, ол Мортон (Миннесота) қаласынан Уотертаун (Оңтүстік Дакота) қаласына дейін созылды (WM&P-нің шығыс бөлігі Манкатодан Ред-Вингке (Миннесота) дейін жүрді және кейін Чикагоның Ұлы Батыс темір жолының бір бөлігіне айналды – WM&P-нің екі бөлігі ешқашан біріктірілген жоқ). 1890 жылдардың ортасында банкроттықтан шыққаннан кейін M&StL 1899 жылы Рок-Айлендтен WM&P-нің батыс бөлігін сатып алды және Мортоннан (Миннесота) Миннеаполис бағытына қарай кеңейтілген желіні салды, осылайша батыс магистральды оңтүстік магистральмен Хопкинсте қосып, үздіксіз темір жол жүйесін құрды. 1890 жылдары темір жол өзінің оңтүстік-батыс тармағын Винтроптан (Миннесота) Нью-Ульм, Сент-Джеймс және Шерберн қалалары арқылы Эстервилл, Террил, Спенсерге дейін созып, Айова штатындағы Сторм-Лейкке жетті. Айова штатының Сиу-Рапидс қаласында Кіші Сиу өзенінің аңғарында шамамен 1,6 шақырымдық көпір салынды. Оның серіктес темір жолы – Айова Орталық темір жолы 1866 жылы Айовада құрылып, 1901 жылы Миннеаполис және Сент-Луис темір жолымен бірікті. Ең ерте 1870 жылдары компания Айованың бидай нарығын басып алу және Миннеаполистегі Сент-Энтони шарлауының жағасындағы диірмендерді азықтандыру үшін Айова Орталық темір жолын табиғи одақтас деп қарады. 1916 жылға қарай біріктірілген жүйе тұрақты болды және басқа, кішігірім темір жолдарды сіңіре бастады.
20 ғасыр
Темір жолдар болашақ фермерлерге жерді өте төмен бағамен сатты, фермерлік өнімдерді тасымалдаудан және тұтыну тауарларын әкелуден пайда табуды күтті. Олар сондай-ақ кеме қатынасы және сауда орталықтары ретінде қызмет ететін шағын қалалар құрды, кәсіпкерлерді және одан да көп фермерлерді тартты. 1905 жылы M&StL, өзінің вице-президенті және бас менеджері Л. Ф. Дейдің жаңашыл басшылығымен, Уотертауннан Ле Боға және Конденнен Абердин арқылы Леолаға дейінгі жаңа желілерді қосты. Жаңа желілер бойында қалалар салынды және 1910 жылға қарай жаңа желілер 35 шағын қауымдастыққа қызмет көрсетті. Барлық жаңа қалалар аман қалған жоқ. M&StL Ле-Бэуді Миссури өзенінің бойында, Шайен өзенінің шығыс жағындағы үнді резервациясында орналастырды. Жаңа қала мал және астық өнеркәсібінің орталығы болды. 1908 жылы бір миллион долларлық мал тасымалданды, теміржол компаниясы Миссури өзенінен көпір салуды жоспарлады. 1909 жылы Шайен өзені үнді резервациясындағы жерді бөлу одан әрі өсуге мүмкіндік берді, бірақ Чикаго, Милуоки, Сент-Пол және Тынық мұхиты темір жолы ("Милуоки жолы") M&StL-ді Миссури өзенінен өтіп, 1909 жылы Сиэтлге жеткенде соңғы құрлықтық желіге айналды, M&StL-дің Миссури өзенінен өтуге жасаған тырысымына толық нүкте қойды. Ле-Бэу жолдың батыс соңғы станциясы болды. 1920 жылдардың басында жергілікті ранчо иесінің өлтірілуі, бизнес ауданын жойған өрт және фермерлер мен шаруаларды қиратқан құрғақшылық сияқты қиындықтар көбейді. Ле-Бэу сөнген қалаға айналды. 1920 жылдардың басында теміржол да қаржылық қиындықтарға тап болды. Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде USRA АҚШ теміржол жүйесін басқаруы M&StL үшін апатқа ұшырады. USRA көптеген жолдарды тиімсіз басқарды және M&StL USRA басқаруының салдарынан ең көп зардап шеккендердің бірі болды. 1923 жылы USRA басқаруынан туындаған қаржылық қиындықтар жолды жылдың ортасына дейін қайтадан банкротқа ұшыратуға әкелді. Уильям Бремнер қабылдаушы болып тағайындалды және жол 1920 жылдардың қалған бөлігінде күресіп, жаңа локомотивтер, заманауи вагондар және ауыр рельстер сияқты физикалық жағдайды жақсартуға және тиімділікті арттыруға жұмсалатын шығындарға сот рұқсат бермеді. Бремнер жолдың жұмысын жалғастырды, бірақ жолды қайта ұйымдастыруға ешқандай күш салынбады, өйткені қолда бар ақша банкроттық кредиторларына төлеуге жұмсалды. 1927 жылы Ұлы Солтүстік теміржолы (GN) және Солтүстік Тынық мұхиты теміржолы (NP) бірігу ниеттерін жариялады және M&StL-ді жаңа "Ұлы Солтүстік Тынық мұхиты теміржолы" құрамына енгізуді жоспарлады. Бірігу процесінде жақсы ниет көрсету мақсатымен Бремнермен бірге жолды тексеру кезінде GN-нің Ральф Бадд M&StL-дің нашар жағдайда екенін анықтады және әріптесіне M&StL-дің жеке тасымалдаушы ретінде жасай алмайтынына одан да сенімді екенін жазды. Дегенмен, іс Штат аралық сауда комиссиясына (ICC) берілді, ол бірігуді мақұлдады, бірақ GN және NP Chicago, Burlington and Quincy Railroad (CB&Q) компаниясынан айырылуы керек еді. Чикагомен өте пайдалы байланысынан айырылмақшы емес, GN және NP бірігу ісін тоқтатты және M&StL қаржылық қиындықтарға тап болғанымен, Ұлы депрессияның алдында тәуелсіз қалды. 1930 жылдардың басында M&StL-ді бөлік-бөлікке сату туралы бірнеше ұсыныстар жасалды. Иллинойс Орталық, CB&Q, Soo Line, GN, Wabash теміржолы және Чикаго және Солтүстік-Батыс теміржолы (C&NW) M&StL-ді қалай бөлшектеу керектігін анықтау үшін "Associated Railways" деп аталатын синдикат құрды. Компания қызметкерлері мен қабылдаушылардың бір жағынан және Associated-тің екінші жағынан бәсекелестігі M&StL-дің күрделі жағдайын одан әрі ушықтырды, олар ICC алдында өз ұстанымдарын қорғады. Теміржолды үлкен операцияға сату, бөлік-бөлікке сату немесе толығымен жабу үшін күреске қарамастан, Люсиан Спраг 1935 жылы Бремнердің 1934 жылдың қараша айында күтпеген жерден қайтыс болғаннан кейін қабылдаушы болып тағайындалды. Спраг компанияны және оның активтерін ысырып сатуға, тиімділікті арттыруға және Айова штатында көптеген желілерді жабуға мүмкіндік берді. Ең маңызды жабылу - бұл Оңтүстік-Батыс желісінің Сторм-Лейк, Айова және Спенсер, Айова арасындағы бөлігі, ол 1936 жылы жабылды және Кіші Сиу өзені аңғарынан өтетін үлкен көпір бұзылды. "Милвоки Роуд" компаниясы "Шторм Лейк" көлінің оңтүстік-батысындағы "Трюсдейл" және "Рембрандт" қалдықтарын өз қолына алуға ұсыныс жасады, осылайша жабылу процесіне жол берді. 1930 жылдардың соңында Айова және Оңтүстік Дакота штатында басқа да жабылулар болды, Айова штатындағы теміржолдың 17 пайызы қысқартылды. Осылайша шығындарды үнемдеу шаралары арқылы Спраг 1940 жылы мүлікті қайта ұйымдастыруға кірісті. 1942 жылы Спраг төраға/президент болып сайланды және сол жылы қайта ұйымдастыруды жүзеге асырды. Бұл күш-жігер сәтті аяқталды және 1943 жылы қабылдаушылық тоқтатылды және меншік теміржолға қайтарылды. Жолдың ерекше маршруттық құрылымына қарамастан, ол соғыстан кейінгі жылдары батыс және шығыс нарықтары арасындағы көпір ретінде өркендеді. Соғыстан кейінгі өркендеген жылдардың нәтижесінде Спрагтың жолды табысты басқаруы оны Бенджамин В. Хайнеман сияқты корпоративтік рейдерлерге ұсынуға мүмкіндік берді, ол 1953 жылдың соңында компанияны басып алуға кірісіп, Спраг басшылығына қарсы қылмыстық әрекеттер жасады. Жол үшін күрес 1953 жылдың соңына дейін және 1954 жылға дейін жалғасты, Спраг пен Хайнеман баспасөз арқылы бір-бірін қаралады. Хайнеман ұйымдастырған акционерлердің күресінде Спраг 1954 жылдың мамырында қызметтен алынды.
Хайнеман рульде
Хайнеманның M&StL-ді пайдалану ниеті болмады. Ол теміржол саласындағы маман емес еді. Ол өз бизнес серіктестіктерінен мол капиталға ие болған корпоративтік рейдкер еді. M&StL үшін оның адалдығы жолдың клиенттеріне, қызметкерлеріне немесе қызмет көрсету аймағына емес, тек акционерлердің құндылығына ғана болды, сондықтан ол Спрагке қарсы акционерлер арасындағы күресте жеңіске жетті. M&StL акционерлерінің көпшілігі компаниямен тікелей байланысы болмады. Көптеген акционерлер шығыстан келген адамдар еді және Хайнеман жаңа басқару тобы компаниядағы олардың үлесін арттыратынына олардың инвестицияларын шеберлікпен бағыттап, ықпал етті. Сонымен қатар, Хайнеман теміржолды пайдаланудан гөрі, біріктіру арқылы көп пайда табуға болады деп сенді.
Толедо, Пеория және Батыс
Бірақ ол келгеннен кейін көп ұзамай, Хайнеман M&StL компаниясында зор әлеуетті көріп, жолдың заманауи вагондарға ие екенін, міндетті қарызы болмайтынын, пайда табатынын және 1943 жылы басқару тоқтағаннан бері 6 миллион доллардан астам дивиденд төлегенін байқады. Компания 1954 және 1955 жылдары Толедо, Пеория және Батыс (TP&W) компаниясын сатып алуға табанды түрде тырысты. TP&W M&StL жолын шығысқа қарай кеңейтіп, шығыста Пенсильвания темір жолы (PRR) және Никель Плейт жолымен, ал батыста Санта-Фе темір жолымен байланыстыруға мүмкіндік беретін еді. Алайда, Хайнеманның M&StL компаниясын сатып алудағы қатаң тактикасы TP&W акционерлерінің құрметін жеңе алмады. PRR және Санта-Фе компаниялары M&StL-дің TP&W-ді сатып алуына қарсылық көрсету үшін дереу араласты, себебі Хайнеман тобы Монон темір жолының акцияларын да сатып алып жатқан еді. PRR және Санта-Фе президенттері Люциан Спрагпен жақсы қарым-қатынаста болғанмен, Хайнеманды жек көріп, ақырында PRR және Санта-Фе компаниялары TP&W-ді акциясына 140 доллардан бірлесіп сатып алды. Бұл Хайнеманды қатты ашуландырды, өйткені ол TP&W акционерлері өзінің ұсынысы жеңіске шығады деп ойлағаннан кейін бағаны көтеріп, оларды сатып жіберді деп есептеді. Жоспар сәтсіз аяқталып, Хайнеман 1956 жылы C&NW компаниясына кетіп, оның тобы сол жолға бақылау үлесіне ие болғаннан кейін.
Миннесотаның батыс
Хайнеман кеткеннен кейін көп ұзамай M&StL Миннесота штатының орталық бөлігіндегі танымал Люс желісі темір жолының мұрагері болған Миннесота батыс темір жолын сатып алды. Теміржол саласындағы көптеген адамдарды бүгінгі күнге дейін таң қалдыратын бұл қадамда, M&StL-дің MW сатып алуы компанияның өнеркәсіптік дамуға көбірек назар аударуын көрсету мақсатында жасалған. Бұл қадам MW желісіндегі трафикке маргиналды ғана әсер етті және M&StL-ге мардымсыз кіріс әкелді. 1960 жылдың басында MW Minneapolis Industrial Railway деп қайта аталды, бұл теміржолдың индустрияландыру саясатын күшейтуге бағытталған. MIR түсімен тек бір ғана вагондағы кабина боялды – бұрынғы MW кабинасы.
C&NW-мен бірігу
1960 жылға қарай M&StL үшін бәрі әдеттегідей болды. 1960 жылғы қаңтардағы басқарма отырысында мүшелерге 1960 жылға арналған тасымал және қаржылық болжамдар ұсынылды. Компанияның қаржылық жағдайы жақсы болды, тіпті жүк тасымалын жүзеге асыратын жүк көліктері, баржалар және басқа да теміржолдар бәсекелестік тудырып, M&StL-дің тасымал базасын кемітіп жатқан кезде де. Алайда, сәуір айында Миннеаполистегі M&StL кеңсесінде өткен компания отырысында төраға Макс Свирен мен президент Альберт Шрёдер мәселені нақты айтты – M&StL реттеуші органдар мен екі компанияның басқармаларының мақұлдауына байланысты C&NW құрамына кіретін болады (бақылау Бен Хайнеманға қайтарылады). 1960 жылдың 1 қарашасында C&NW, M&StL-дің мүлкін сатып алды. M&StL дербес компания ретінде 1960-шы жылдарды өткермейтін болғандық әбден мүмкін. 1970 жылы Hill Lines компанияларының бірігуі M&StL үшін соңғы қадам болды, себебі M&StL GN және NP теміржолдарынан маңызды көпірлік тасымал көлемін пайдаланған. BN теміржолының бірігуі көпірлік тасымалдың үлкен жоғалуына әкелер еді, өйткені BN осы тасымал көлемін өз рельстерінде ұстау үшін бар күшін салатын. M&StL жүк көліктері мен баржалар индустриясына шағын жүк тасымалынан (LCL) үлкен шығынға ұшырады, бұл тасымал көлемін одан әрі азайтты. Басқа Granger теміржолдарының бірігулері мен банкроттықтары M&StL-дің қалған көпірлік байланыстарын қиындатар еді. 1950 жылдардың ортасында TP&W мүлкін алуға талпыну компания үшін үлкен соққы болды. Егер M&StL TP&W-ді сатып ала алса, жағдай басқаша болуы мүмкін еді. Мүмкін, компания C&NW емес, басқа серіктеспен бірігетін. Ақырында, төраға Свирен мен президент Шрёдер M&StL-дің бұрыннан келе жатқан және болашақта да болуы мүмкін шығындары компания үшін бірігудің жалғыз мүмкіндігі екенін түсінді. Сондықтан, компания Дирекциясы өз компаниясынан күтілген ең жоғары бағаны алған кезде сатылды.
M&StL бойындағы кейінгі жылдар
1963 жылға қарай, ұзақ қашықтыққа жүретін тасымал бұрынғы C&NW бағыттарына көшірілді. 1960 және 1970 жылдары бұрынғы M&StL-дің үлкен бөліктері қолданудан шығарылды. MW 1968 және 1970 жылдар аралығында екі кезеңде демонтаждалды. Ақырында, Ральф Бадд 1927 жылы M&StL компаниясының аман қалмайтынын дұрыс болжаған еді. Компания тағы 33 жыл, 1960 жылға дейін өмір сүрді, бірақ M&StL 1950 және 1960 жылдардағы теміржол индустриясындағы жаппай бірігулердің ең алғашқы құрбандарының бірі болды, бұл M&StL-дің дербес тасымалдаушы ретіндегі қызметін аяқтады және нәтижесінде компанияның мүлкінің көбі қолданудан шығарылды.
Қазіргі М&СТЛ
Бүгін ескі M&StL желісінің тек бірнеше қысқа бөліктері ғана қолданыста. Миннесота штатында Миннесота аңғарының аймақтық теміржол басқармасы Норвуд Янг Америкадан Хэнли Фоллсқа дейінгі бұрынғы M&StL желісіне ие, ал оны Twin Cities & Western компаниясының еншілес кәсіпорны – Minnesota Prairie Line басқарады. Хэнли Фоллс – Мэдисон желісі BNSF теміржолына тиесілі. Монтгомери тармағы, Шакопиден оңтүстікке қарай Мерриам джанкшненнен Монтгомериге дейін созылып жатыр, Union Pacific компаниясымен пайдаланылады. I494 магистралінің батысындағы Миннеаполис өнеркәсіптік теміржолы 1970 жылға дейін толығымен тоқтатылды. Миннеаполис қаласының орталығы мен Алтын аңғар арасындағы MIR желісінің шығыс бөлігі бүгінде UP компаниясының Алтын аңғар өнеркәсіптік желісі ретінде сақталған. 2007 жылдың көктемінде Миннесота өзеніндегі көпірдің күшеп кеткен су арнасынан құлауына байланысты Merriam Junction-нан Часка қаласының орталығына дейінгі Часка өнеркәсіптік желісі UP компаниясымен тоқтатылды. Кейін UP Часка өнеркәсіптік желісінің дәлізін болашақта көлік, кәріз желілері мен демалыс жолдары үшін сақтау мақсатында аймақтық билік органдарының коалициясына сатты. Айова штатында UP Mallard-тан Grand Junction-ға, Нортвудтан Mason City арқылы Rockwell-ге және Marshalltown-нан Eddyville-ге дейінгі желілерді басқарады. Қазіргі таңда қолданыстан шығарылған Iowa Pacific Railroad компаниясына тиесілі Steamboat Rock-тан Marshalltown-ға дейінгі маршрут 2015 жылы бұзылып, алынып тасталды. Canadian National (бұрынғы Illinois Central компаниясының иесі) 2000 жылдардың басына дейін Айова штатының Акли қаласынан солтүстікке қарай Айова штатының Женева қаласына дейінгі қысқа тармақты пайдаланды. Аклидегі бұрынғы M&StL магистраліне CN қосылысы әлі де Iowa River Railroad компаниясымен байланыс үшін сақталған, бірақ CN арқылы теміржол өткелі алынып тасталды, бұл солтүстікке қарай Женеваға қарай жолға кіруге кедерілді. M&StL Миссисипи өзенінің көп бөлігі Китсбург (Иллинойс штаты) мен Оуквилл (Айова штаты) арасында әлі де тұр.
Жолаушылар қызметі
M&StL-дің негізгі қызметі жүк тасымалы болғанмен, темір жол сонымен қатар шектеулі санда жолаушылар пойыздарын да іске қосты. Темір жолдың бағыттар жүйесі ірі американ қалалары арасындағы тікелей қатынастарға негізделмегендіктен, алыс қашықтықтағы жолаушылар тасымалы көбінесе ірі темір жолдардың пойыздарымен бәсекелесе алмады. M&StL-дің ең танымал жолаушылар пойзы – North Star Limited болды, ол M&StL арқылы Миннеаполистен Айова штатының Альбия қаласына қатынайтын, ал содан кейін Уабаш темір жолы арқылы (сондай-ақ, екінші Уабаш бағыты Канзас-Ситиге) Сент-Луиске дейін жалғасатын. North Star Limited 1935 жылы тоқтатылды. Дегенмен, 1951 жылы M&StL әлі де бірнеше қолданыстағы жолаушылар бағыттарын пайдаланды, олардың арасында: жоғарыда аталған Твин-Сити – Альбия бағыты; Оскалуза, Айовадан шығысқа қарай Пеорияға, Иллинойсқа дейінгі аралас пойыз бағыты, Иллинойс штатының Монмут қаласында ұзақ тоқталыммен; Твин-Ситиден батысқа қарай Уотертаунға, Оңтүстік Дакотаға дейінгі бағыт және Твин-Ситиден оңтүстікке қарай Де-Мойнға, Айоваға дейінгі бағыт. 1929 жылы M&StL жүк/экспресс және пошта тасымалына арналған бөлімдері бар газ-электрлі вагондарды сатып ала бастады. Кейбір газ-электрлі вагондар жолаушыларға арналған орындармен де жабдықталған, ал барлығы да қажет болған жағдайда қосымша жолаушылар мен экспресс вагондарын буксирлей алатын. Көп ұзамай, осы вагондар темір жолдың жолаушылар тасымалының барлық шағын көлемін қамтамасыз етті. 1957 жылы темір жол Миннеаполис – Де-Мойн бағытына екі Budd RDC вагонын да сатып алды, бірақ бұл вагондар тиімсіз болып шықты және келесі жылы сатылды. M&StL жолаушылар тасымалы 1950 жылдары почта, экспресс және жолаушылар түсімдерінің айтарлықтай төмендеуі салдарынан азайды. M&StL жолаушылар тасымалының соңғы рейстері – Миннеаполис пен Оңтүстік Дакота штатының Уотертаун қаласы арасындағы 13 және 14 пойыздары 1960 жылдың 20 шілдесінде орындалды.
Тірі қалу үшін керекті құралдар
Локомотив түрі Құрылысы Бейне 234 ALCO RS1 1951 #951 ретінде салынған, Alco 79347, 9/1951. Батыс жағалау теміржол қауымдастығының меншігі, Сквамиш, Британдық Колумбия. "Ұлы Солтүстік" #182 ретінде боялған. 457 2-8-0 "Консолидация" 1912 Мейсон-Ситиде, Айова штатында көрсетілуде. 471 2-8-0 "Консолидация" 1910 Дженесвиллде, Миннесота штатында көрсетілуде. Айова Орталық #429 ретінде салынған, 12/1910. D 538 EMD NW1 1938 Ұлттық теміржол мұражайының меншігі, Грин-Бэй, Висконсин штаты. D 742 GE 44 T 1942 Оңтүстік Мичиган теміржол қоғамының меншігі, Клинтон, Мичиган штаты. D&M #10 ретінде боялған. 702 EMD GP9 1958 Ұлттық теміржол жабдықтарына тиесілі, #1603. "Грузия теміржолының жүрегіне" жалға берілген. 707 EMD GP9 1958 Шығыс Иллинойс теміржол компаниясының меншігі, #1040. 710 EMD GP9 1958 Napa Valley Wine Train компаниясының меншігі, #69. 852 EMD SD7 1952 Agtegra кооперативінің меншігі, Mellette, Оңтүстік Дакота, #MEL 2.