Федерико Карлос Гравина: Сицилиялық испан адмиралының өмірі мен ерліктері

Кіріспе

Сицилиялық испан адмиралы (1756–1806)

Федерико Карлос Гравина и Наполи, туған кезде Федерико Карло Гравина Круйлас (12 тамыз 1756 – 9 мамыр 1806) – испан империясының қызметінде болған испан адмиралы, американдық революция мен Наполеон соғыстары кезінде. Ол Трафальгар шайқасында алған жараларынан көз жұмды. Теңіз саяхатшысы Хасинто Камано Аляскадағы Гравина аралына оның құрметіне ат қойды.

Шығуы және әскери мансабы

Гравина Сицилия Корольдігінің астанасы Палермода дүниеге келген. Оның әкесі Дон Джованни Гравина Круиллас Монкада, Монтеваго ханзадасы, Сан-Мигель герцогы және Испанияның Грандеесі, ал анасы Дона Элеонора Наполи Монтаперто, Резуттано ханзадасының қызы, сонымен қатар Испанияның Грандеесі. Ол бес бауырдың үшіншісі болды: үлкен ұлы Гироламо атақтарды мұра етті; тағы екеуі дін қызметкерлері болды, Пьетро, Палермоның кардинал архиепискобы және Габриэль (туған тегі Беренгарио), Катанияның епискобы. Gravina Cruyllas – Катания мен Палермода қоныстанған каталондық тегі бар сицилиялық аристократтар отбасы. Сол кезде Саликалық заң күшінде болғандықтан, ультрогендік ұлдары екі бауыр сияқты діни мансапты немесе Федерико Карло сияқты әскери мансапты таңдады. Неаполитандық және сицилиялық елшінің Испаниядағы ағасының көмегімен ол 12 жасында Испания Әскери-теңіз флотына әскери курсант ретінде қабылданды. Кейін Бразилиядағы Санта-Клара фрегатында мичман болып қызмет етті. Бұл сапар барысында ол Санта-Каталина маңындағы кішкентай шөлейт аралда орналасқан Ассенсион қамалын бағындыру кезінде алғашқы бұйрығын орындады. 1777 жылы ол Плата өзенінде кеме апатынан аман қалды, онда экипаждың көп бөлігі суға батып кетті. 1778 жылы Испанияға оралғаннан кейін ол алжирлік қарақшыларды тоқтату кемесінде лейтенант болып қызмет етті. Содан кейін ол өзінің алғашқы командасын алды – полякпен жабдықталған xebec Сан-Луис – және 1779 мен 1782 жылдар аралығында Гибралтарды қоршауға қатысып, британдық корветті басып алды. Командир болып тағайындалғаннан кейін ол Меноркаға қарсы экспедицияға қатысты (сол кезде британдықтар бақылауында), Сан-Фелипе бекінісіне шабуылда ерекше көзге түсті. Осыдан кейін, және басқа да іс-әрекеттері үшін, ол капитандыққа көтерілді. 1785 жылы ол алжирлік корсарларға қарсы операция жүргізетін эскадрильяға қолбасшылық етті. 1788 жылы ол Константинопольге елші Юсуф Эфендиді алып оралды. Сол жерде ол түрлі астрономиялық байқаулар жасап, жариялады. Патша Карл III қайтыс болғаннан кейін, Гравина бұл хабарды колонияларға жеткізді, онда оның фрегаты Паз Кадистен Орталық Америкадағы испан иеліктеріне өту үшін ең жылдам уақыттың бірін тіркеді. 1790 жылы оған "Паула" кемесіне қолбасшылық берілді, ол Оранды эвакуациялауға қатысты. Сол жылы ол әкімшілік қабілетін алғаш рет көрсетті. Нотка бұғазындағы дағдарыс кезінде Гравина 200 жылдағы ең ірі испан флотын құруды ұйымдастырды. Алайда, дағдарыс дипломатиялық жолмен шешілді. 1793 жылы Гравина, қазір испан флотының екінші қолбасшысы, Тулонды қоршауда адмирал Худпен бірге қызмет етті. Англиямен одақтасқан осы кезеңде ол британдық әдістер мен тактиканы зерттеу үшін Портсмутқа барды. Испанияға оралғаннан кейін ол төрт кемеден тұратын эскадрильяға қолбасшылық етуге тағайындалды, ол Жерорта теңізінде қызмет етіп, Революциялық Францияға қарсы соғысқа белсенді түрде қатысты. Оның флагманы "Герменгильдо" (112) болды. 1796 жылы Испания Франциямен Сан-Ильдефонсо келісімшартына қол қойып, бейбітшілік орнатты, ал кейіннен Британияға қарсы соғысқа кірісті. Гравина Жозе де Мазарредоның эскадрильясында қызмет етті. 1801 жылы ол француз генералы Шарль Леклерк басқарған Гаити экспедициясы кезінде Батыс Үндістандағы Сан-Домингоға испан флотының командасы ретінде жіберілді. 1804 жылы Париждегі Франция елшісі болып тағайындалды. Ол бұл лауазымға бір шартпен келісті: егер соғыс басталса, ол дереу әскер қатарына қайта оралады. Парижде ол Наполеонның император болып таққа отыру рәсіміне қатысып, француз теңіз министрі Дени Декреспен жақсы қарым-қатынас орнатты. Гравина испан флотын Наполеонның қарамағына берген Франко-испан келісімін келіссөздерінде маңызды рөл атқарды. Оның қызметі үшін король Карл IV оны испан әскери-теңіз күштерінің бас қолбасшысы етіп тағайындады, ал 1805 жылы ақпанда Гравина Кадиске оралып, "Аргонаута" кемесіне (80) өзінің туын көтерді.

Gravina was born in Palermo, capital city of the Kingdom of Sicily. His father was Don Giovanni Gravina Cruyllas Moncada, Prince of Montevago, Duke of San Miguel and Grandee of Spain, and his mother was Donna Eleonora Napoli Montaperto, daughter of the Prince of Resuttano, also a Grandee of Spain. He was the third of five brothers: the eldest son, Girolamo, inherited the titles; two others became prelates, Pietro, cardinal archbishop of Palermo, and Gabriele (born Berengario), bishop of Catania. The Gravina Cruyllas were a prominent Sicilian aristocratic family of Catalan origins settled in Catania and Palermo. At that time the Salic law was in force, so the ultrogenous sons opted for either the ecclesiastical career, as in the case of the two brothers, or a military career, as was the case with Federico Carlo. With the help of his uncle, the Neapolitan and Sicilian Ambassador to Spain, he entered the Spanish Navy, as a naval cadet aged 12. He then served as midshipman on board the frigate Santa Clara in Brazil. In the course of this voyage, he carried out his first command when obtaining the surrender of the castle of the Ascensión, located in a small barren island near Santa Catalina. In 1777 he survived a boat accident in the River Plate in which most of the crew drowned. In 1778, on returning to Spain, he served as a lieutenant aboard a ship suppressing Algerian pirates. He then obtained his first command – the polacre rigged xebec San Luis – in which he participated in the Siege of Gibraltar between 1779 and 1782, capturing the British corvette
After promotion to commander he participated in the expedition against Menorca (then under British control), distinguishing himself in the attack on the fortress of San Felipe. After this, and for other actions, he was promoted to captain. In 1785 he commanded a squadron operating against Algerian corsairs. In 1788 he travelled to Constantinople returning the Ambassador Jussuf Efendi. While there he made and published various astronomical observations. After the death of King Charles III, Gravina took the news to the colonies, where his frigate Paz recorded one of the fastest ever times for passages from Cadiz to the Spanish possessions in Central America. In 1790 he was given command of a ship of the line, the Paula, in which he took part in the evacuation of Oran. The same year saw him demonstrate his administrative talents for the first time. During the Nootka Sound Crisis, Gravina organised the formation of a Spanish fleet, the largest in 200 years. However, the crisis was eventually solved by diplomatic means. In 1793 Gravina, now second in command of the Spanish fleet, served alongside Admiral Hood in the Siege of Toulon. During this period of the alliance with England he also visited Portsmouth to study British methods and tactics. On his return to Spain he was appointed to command a squadron of four ships, with which he served in the Mediterranean taking an active part in the war against Revolutionary France. His flagship was the Hermenegildo (112). In 1796 Spain signed the treaty of San Ildefonso with France, making peace and later entering the war against Britain. Gravina served in a squadron under Jose de Mazarredo. In 1801 he was sent to San Domingo in the West Indies in command of the Spanish fleet during the Haiti expedition under the French General Charles Leclerc. In 1804 he was appointed Ambassador to France in Paris. He accepted this position on one condition: if war should break out he would immediately return to the military. While in Paris he attended Napoleon's coronation as Emperor, and established good relations with Denis Decres, the French naval minister. Gravina played a major part in the negotiations of the Franco Spanish pact which put the Spanish Navy at Napoleon's disposal. For his services King Charles IV appointed him Commander in Chief of the Spanish Navy, and Gravina returned to Cadiz to hoist his flag on the ship Argonauta (80) in February 1805.

Трафалгар

Наполеон Ұлыбританияға шабуыл жасауды ұсынғанда, Годой үкіметінің бұйрығымен Гравина француз адмиралы Вильнёвтің басқаруына берілді. Вильнёв британдық флотты жаңылыстыру үшін франко-испан флотын Кариб теңізіне алып кірді. Мақсаты – Наполеон Булонь маңында күтіп тұрған 180 мың сарбазды ағылшын арнасы арқылы өткізуге мүмкіндік беру еді. Дегенмен, бұл алдау күтілген нәтижені бермеді. Франко-испан флоты кері қайтқанда, Финистерре түбегіндегі шайқаста сэр Роберт Кальдер басқарған британдық флотпен кездесіп, испандық кемелер «Фирме» мен «Сан-Рафаэль» жауға түсті. Осыдан кейін Вильнёвтің бұйрығымен олар Кадиске қайтарылды, бұл Наполеонның бастапқы жоспарына қайшы келді. Француз сарбаздары ешқашан кемеге мінбеді және Еуропаның ішкі аймақтарына көшірілді, осылайша көптеген сарбаздар Аустерлиц шайқасына қатысуға мүмкіндік алды. Кейін Гравина өзінің туын «Принсипи де Астурияс» кемесіне көшірді. Кадистегі одақтас елдер арасындағы қарым-қатынас нашар болды. Гравина және басқа испан командирлері француздармен күшті пікір таластырды, олар дереу теңізге шығуды қаласа, ал испандықтар қолайлы жағдайларды күтуді ұсынды. Гравина сонымен қатар сары қызылша эпидемиясынан алаңдады, ол кемелерін жеткіліксіз адаммен қалдырды, сондай-ақ Финистерре түбегіндегі шайқаста француздардың қолдау көрсетпегеніне байланысты наразылық білдірді. Флоты ақыры 1805 жылдың 20 қазанында Кадистен шықты, нәтижесінде келесі күні Трафальгар шайқасы болды. Шайқас кезінде Гравинаның флагмандық кемесі «Принсипи де Астурияс» бірден үш британдық кеменің шабуылына ұшырады. Бастион мен ортаңғы мачта бұзылып, желкендер мен такелаж қирады. Сағат 15:30 шамасында Гравинаның сол қолы гранаттан жараланды, ал жеңіліс жақындап келе жатқанын сезіп, ол өзінің флагманының айналасына он кемені жинап, Кадиске сүйретіп әкелді. Осыған қарамастан, Гравина Флот адмиралы (Капитан-генерал де ла Армада) әскери шеніне көтерілді, бірақ ол жараларынан толыққанды айықпады және 1806 жылдың 9 мамырында 49 жасында қайтыс болды. Өлім төсегінде ол: «Мен өліп бара жатырмын, бірақ бақытты өлемін; Мен, үміт етемін және сенемін, әлемнің ең ұлы батыры Нельсонға қосыламын» деді. «Гибралтар Хроникасы» газеті былай деп жазды: «Испания теңіз флотының ең көрнекті офицері Гравинадан айырылды; оның басшылығымен оның флоты, кейде жеңіліске ұшыраса да, әрқашан жеңімпаздарының мақтауын алуға лайық болды». Наполеон 1805 жылдың 11 тамызындағы хатында: «Гравина – ұрыстағы данышмандық пен шешімділіктің белгісі. Егер Вильнёвте осындай қасиеттер болғанда, Финистерре шайқасы толық жеңіспен аяқталар еді» деп жазды. Гравина Кадистегі Сан-Фернандодағы Теңізшілер пантеонына (Panteón de Marinos Ilustres) жерленген.

When Napoleon proposed to invade Great Britain, following the orders of the government of Godoy, Gravina was placed under the command of French Admiral Villeneuve, who took the Franco Spanish fleet into Caribbean waters to confuse the British fleet. The objective was to allow the crossing of the English Channel by 180,000 men that Napoleon had waiting around Boulogne. The deception did not have desired effect. On its return the Franco Spanish fleet was intercepted by a fleet under Sir Robert Calder at the Battle of Cape Finisterre, losing the Spanish ships Firme and San Rafael. After this they took refuge in Cádiz by order of Villeneuve, contradicting the original plan of Napoleon. The French soldiers never embarked, and were moved to the interior of Europe, freeing many of them to take part in the Battle of Austerlitz. He later moved his flag to Príncipe de Asturias. In Cadiz relations between the supposed allies were poor. Gravina and other Spanish commanders argued strongly with the French, who wanted to sail immediately, whereas the Spaniards recommended waiting for more favourable conditions. Gravina was also concerned about the yellow fever epidemic that had left his ships short of men, as well as the lingering resentment against the French, for their perceived lack of support at the Battle of Cape Finisterre. The fleet finally left Cadiz on 20 October 1805, leading to the Battle of Trafalgar the next day. During the battle Gravina, on his flagship Príncipe de Asturias, found himself attacked by three British ships at once. The main mast and mizzen were shot through, rigging and sails shot to pieces. At about half past three in the afternoon Gravina's left arm was shattered by grapeshot, and seeing a looming defeat, he managed to gather ten ships around his flagship and fell back to Cadiz under tow. Despite this Gravina was promoted to the highest military rank of Capitán General de la Armada (Admiral of the Fleet), but he never fully recovered from his wounds and finally succumbed on 9 May 1806, aged 49. On his deathbed he said, "I am a dying man, but I die happy; I am going, I hope and trust, to join Nelson, the greatest hero that the world perhaps has produced." In turn the Gibraltar Chronicle paid the following tribute, "Spain loses in Gravina the most distinguished officer in her navy; one under whose command her fleets, though sometimes beaten, always fought in such a manner as to merit the encomiums of their conquerors." As Napoleon wrote in a letter of 11 August 1805: "Gravina is all genius and decision in combat. If Villeneuve had had those qualities, the battle of Finisterre would have been a complete victory". Gravina is buried at the Panteón de Marinos Ilustres in San Fernando, Cadiz.