Barbentane (baʁbɑ̃tan; ) is a commune of the Bouches du Rhône department in the Provence Alpes Côte d'Azur region of southern France.
География
Барбентан Буш-дю-Рон департаментінің ең солтүстік нүктесінде, Авиньоннан оңтүстік-батысқа қарай, жартасты үстірттің жанында орналасқан. Қалалық аймақ орналасқан жазық дала мен төменгі төбелерге қарай бірнеше шақырымға созылады. Коммунаның солтүстік шекарасы – Буш-дю-Рон және Воклюз департаменттері арасындағы шекара, ал батыс шекарасы – Гард департаментімен шекара. Коммунаға Рогнонастан шығысқа қарай D35 тас жолы арқылы кіруге болады, ол коммуна мен қаладан өтіп, батысқа, содан кейін оңтүстік-батысқа қарай Боулбонға дейін жалғасады. Оңтүстік-шығыстағы Грейсоннан келген D570N тас жолы коммунаның шығыс шекарасымен өтеді, содан кейін Рогнонасқа қарай шығысқа бұрылады. D34 тас жолы қаладан шығысқа қарай D570N тас жолына қосылады. D77D тас жолы қаладан оңтүстік-шығысқа қарай өтеді және D5470N тас жолына қосылады. D35E тас жолы ауылдан оңтүстікке қарай D81 тас жолына қосылады. Авиньоннан оңтүстікке қарай өтетін негізгі теміржол коммунаның шығысынан өтеді, ал Барбентан-Рогнонас станциясы қаланың шығысында орналасқан. Қаладан басқа, Ла-Шинкин, Карьер, Ле-Гранд-Румет, Камбаджон, Фонгисклар, Ла-Брюйер, Брагаланс және Мас-де-Базетт сияқты аудандар да бар. Коммунаның оңтүстігіндегі беткейлер орманды, ал қалған бөлігі көбінесе егіс жерлерімен жабылған, ал беткейлердің түбінде үлкен қала орналасқан қалалық аймақ бар.
Barbentane is located at the northernmost point of the Bouches du Rhône department immediately south west of Avignon near a rocky plateau and stretching a few kilometres across a flat low area and low hills where the urban area is located. The northern border of the commune is the departmental border between Bouches du Rhône and Vaucluse while the western border is the departmental border with Gard. Access to the commune is by the D35 road from Rognonas in the east, which passes through the commune and the town and continues west, then south west, to Boulbon. The D570N from Graveson in the south east passes along the eastern border of the commune then goes east to Rognonas. The D34 goes east from the town to join the D570N. The D77D goes south east from the town and also joins the D5470N. The D35E goes south from the village to join the D81 in the south. The main railway line from Avignon to the south passes through the east of the commune with the Barbentane Rognonas Station east of the town. Apart from the town there are also the districts of La Chinquine, Carrière, Le Grand Roumette, Cambageon, Fontgisclar, La Bruyère, Bragalance, and Mas de Basette. The slopes in the south of the commune are forested while the rest of the commune is mostly farmland, with an urban area containing a significantly sized town at the base of the slopes.
Туининг
Барбентан 1994 жылдан бері Швейцарияның Сайлон қаласымен қалалар аралық байланыс орнатып келеді.
Barbentane has twinning associations with Saillon (Switzerland) since 1994.
Халық саны
Коммуна тұрғындары француз тілінде Barbentanais немесе Barbentanaises деп аталады.
The inhabitants of the commune are known as Barbentanais or Barbentanaises in French.
Экономика
Барбентандағы екі негізгі экономикалық қызмет әрдайым ауыл шаруашылығы мен тас карьерлері болды. Оның үлкен аллювиалды жазығы қарқынды, жоғары сапалы егіншілікке мүмкіндік береді, тарихи тұста негізінен өзін-өзі қамтамасыз ететін дақылдарға – бидай, бұршақ сияқтыларға негізделген. Содан кейін, бояушылардың маддері алғаш рет өнеркәсіптік тұрғыда өсірілді. Бұл өсімдікті жинау үшін 1000 жергілікті және 600 иммигрант жұмысшы қажет болды. Бұл өсіру кезеңі қысқа ғана болды – бірнеше жылдан кейін химиялық бояулар пайда болғаннан кейін нарық құлдырап кетті. Алайда, 1840 жылдары Лион арқылы Париж-Марсель темір жолының (PLM) салынуы жергілікті ауыл шаруашылығында маддерлерді басқа жеміс-жидектер мен көкөністермен алмастыруға әкелді. Жер тегістеліп, суарылды; енді тек қысқы желден қорғау үшін кипарис ағаштарын отырғызу және осы жаңа дақылдарды өсіру ғана қалып қойды. Жерорта теңізінің күн сәулесі, өте жақын және мол су қорының болуы және Альпілік каналдан сумен суару әртүрлі жемістерді (алма, алмұрт, шабдалы және т.б.) және көкөністерді (бұршақ, баклажан, помидор, кабақ және т.б.) өндіруге мүмкіндік берді. Барбентан теміржол станциясы План-д'Оргоннан (Буш-дю-Рон) келетін теміржол желісімен байланысқан және ұзақ жылдар бойы Франциядағы жеміс-жидек пен көкөніс үшін ең ірі теміржол станциясы болды. Фермерлер үш жылдық егіс айналымын қолданды және қыста Монтанетте зәйтүн мен бадамды жинау, ал жазықта салат (мысалы, латук), капуста және шпинат өсіру сияқты қызметтерін жалғастырды. Баклажанның бір түрі "Барбентанның ұзын күлгін баклажаны" деп аталады. Дәнді өріктің бір түрі "Барбентанның қара өрігі" деп аталады. Сондай-ақ, "Барбентан графесі" деп аталатын қызыл қызыл түсті гүл де бар. Ауыл орналасқан тасты жер ұзақ жылдар бойы қазылып келген. Барбентан тасы ауылды салуға, сондай-ақ Авиньон мен айналасындағы ауылдардың сәулеттік элементтеріне қолданылған. Ауылдың ішіндегі карьерлерден қалған үлкен кеңістіктерді тұрғындар жер астындағы тұру үшін пайдаланған, және бүгінде екі аудан толыққанды қоныстанған. Бұл екі негізгі экономикалық қызмет еңбекке көп қажеттілік тудырады, бұл ежелгі заманнан бері Италия мен Испаниядан үлкен көші-қон толқынына әкелді, және бұл 1960 жылдарға дейін жалғасты. Содан бері көші-қон көбінесе Солтүстік Африкадан (Магриб) жүзеге асып келеді. Бүгінде тас карьерлері толығымен жойылды, ал ауыл шаруашылығы басты қызметі ретіндегі басымдығын жоғалтты. Провансальдық мәдениет әлі де жандануда. Басқа жерлердегідей, адамдарды ажырату үшін (тұрғылықты жері, шеберлігі, ерекше істері және т.б.) лақап аттар беру кең таралған. Барбентандықтарды "Ли Брумент" деп атаған, бұл провансаль тілінде "көп" деген мағынаны білдіреді және тек Барбентанда қолданылады. Барбентанның "Les Tirettes" деп аталатын әдемі тағамы бар, ол арнайы қамырдан жасалады және жексенбі күнгі түскі асқа және мерекелерге беріледі.
The two major economic activities in Barbentane have always been from the beginning, agriculture and stone quarries. Its large alluvial plain allows intensive, high quality agriculture, in historical times based mainly on autarkical crops—wheat, beans, etc. Then came a time when Dyer's Madder was cultivated its first real industrial cultivation. Harvesting this plant required 1000 locals and 600 immigrant workers. This period of cultivation was short lived—the market collapsed after a few years when chemical dyes appeared. However, the construction of the main Paris–Marseille railway via Lyon (the PLM) in the 1840s led to the replacement in local agricultures of madders by other fruit and vegetables. The land had already been leveled and irrigated; it remained only to plant cypress trees to protect the crops from the mistral to begin cultivation of these new crops. The Mediterranean sunshine combined with the presence of a very shallow and abundant water table and irrigation with water from the Canal des Alpines gave varied fruit (apples, pears, peaches, etc.) and vegetable (beans, eggplant, tomatoes, zucchini, etc.) crops. The Barbentane Railway Station was the junction with the railway line from Plan d'Orgon (Bouches du Rhône) and for a long time was the largest railway station in France for fruit and vegetables. Farmers practiced a triennial crop rotation and continued their activities in winter with the harvest of olives and almonds in the Montagnette, and culture of salad plants (e. g. lettuce), cabbages, and spinach on the plain. A variety of eggplant is called a "long purple eggplant of Barbentane". A variety of rustic and succulent figs is called "black of Barbentane". There is also a red cherry coloured rose which is named "Countess of Barbentane". The rocky outcrop where the village is perched has been quarried for a long time. Barbentane stone was used in the construction of the village and the architectural elements of Avignon and surrounding villages. The large void left by the quarrying within the village itself, were used by the inhabitants for Underground living and two districts remain fully inhabited today. These two main economic activities are major users of manpower and this has led to strong immigration from Italy and Spain since ancient times and this lasted until the 1960s. Since then immigration has been mostly from the Maghreb. Today the stone quarries have completely disappeared and agriculture has lost its primacy as the main activity of the village. Provençal culture remains very much alive. As elsewhere it was common practice to give nicknames (place of residence, skill, notable actions, etc.) to differentiate between people who often had the same last name. The Barbentanais were nicknamed Li Broument, a Provençal word meaning "many" and used only in Barbentane. Barbentane has its culinary specialty, "Les Tirettes" which are made from a special pâte and eaten at Sunday lunch and on holidays.
Ескі ауыл
Ескі ауыл ескі бекіністерден Календейл мен Секиер қақпаларын сақтап қалды. Гранд-Рю 20 ғасырда ауылдың басты көшесі болған. Онда барлық түрлі сауда орындары – нан пісіретін дүкендер, ет дүкендері, аяқ киім дүкендері, базар, азық-түлік дүкендері және т.б. орналасқан. Оң жақтағы 50 метрде ауылдағы ең әдемі және ескі үйлердің бірі тұр. Оның төрт жақты шатырын әр бұрышында оюлы тастан жасалған гаргуль безендіреді. Шатырының үстінде солярий орналасқан. Сондай-ақ оң жақта Матерон бұрылысы бар, ондағы құдық 42 метр тереңдікте, ал су деңгейі 12 метрде. Бұл көшеден Англика мұнарасына көрініс ашылады. Rue du Séquier – орта ғасырдың соңына дейін сақталған көше. Оның кейбір үйлері терезелі қасбеттермен әсемделген. Көшенің сол жағындағы басында ежелгі мұнараның ауласы орналасқан. Курс – ауылдың басты алаңы. 18 ғасырда ол Le jeu de balle (Доп ойыны) деп аталған, ал қазіргі атауы "жарысу" (бірін екіншісінен кейін жүгіру) етістігінен шыққан. Платан ағаштарының көлеңкесінде қала әкімдігі, пошта және кофеханалар орналасқан. Rue du Four – бұл кем дегенде 14 ғасырдан бері сақталған ескі ауыл пешінің орны (Ватикан мұрағатында 1318 жылдың 9 қарашасы деп тіркелген). Ол жерде әрқашан нан пісірілген. Планета – Мондрагон әулетіне тиесілі аудан. Бұл әулеттің жылқыларына шөп жеткізу кезіндегі қиындықтардан туындаған себепті, олар қамал қабырғасында жаңа қақпа жасады: "жаңа қақпа". Rue de la Croix Rouge атауы ежелгі бауырластықтан шыққан. Бұл көшеде жабық аулалары және ауылдық үйлерге ұқсайтын әдемі мұнаралары бар үйлер көп. Олар Мондрагон әулетіне тиесілі болған, олар өз шаруашылықтарын жазықтағы су тасқынынан қорғау үшін ауылда орналастырған. Rue Porte Neuve – 19 ғасырдың орта тапқа жататын ауданы, стильді қасбеттерімен ерекшеленеді. Rue du Paty – ауылдың батыс жағынан Монтагнетке (жайылымдық жер немесе Пати) шығуға мүмкіндік берген ескі көше. Гюйот көпіріндегі ойық 19 ғасырдың ортасына дейін толтырылмаған. Осыған дейін ауылды Chemin de Canade арқылы тастап, Барбентан қамалының коммуналдық кіреберісімен өту қажет болған. Андинье паркінің астындағы өткелдер. Андинье паркі 1850 жыл шамасында салынған, бірақ ол екі көшені кесіп өткендіктен, екі жер асты өткелінің құрылысы туралы келісімге келген. Біріншісі, өте шағын, батысқа қарай жартасқа қазылған. Екіншісі, солтүстік-оңтүстік бағытындағы, үлкенірек. Ол Ла-Пустерл деп аталады және 20 ғасырдың басында кедейлерге пана болған. Секиер алаңында ауылдың үстінде үңгір үй орналасқан. Бұл аймақ ерте орта ғасырларға дейін барады және 19 ғасырдың ортасынан бастап ауылға қоныстанған иммигранттар үшін алғашқы тұрақ болған. Шындығында, ежелгі заманнан бері орақ жинауға көмектесу үшін жұмысшылар уақытша мұнда келген. Кейін, теміржол салынысымен, олар толқындармен келіп, ауылға көбінесе тұрақты қоныстанды. Бұршақ жинау үшін ауылдың 1000-нан астам адамы мен 600 иммигрант жұмыс істеген. Бұршақ өсіру тоқтағаннан кейін, оның орнына жеміс-жидек пен көкөніс жинау осы ерлер мен әйелдер үшін жұмысқа айналды. Бұл аймақта негізінен итальяндық иммигранттар тұрған. Rue de la Clastre. Бұл жолға тек есектер ғана кіре алатын. Оның солтүстік жағында Барбентан қаласының гербы оң жақтағы қасбетте әлі де көрінеді. Бастапқыда бұл гербта бір ғана дөңгелек мұнарасы болған, оны әлі күнге дейін шіркеу алаңындағы консулдар үйінің бұрышында көруге болады. 1516 жылдың ақпан айында Мариньянға қайтып келген Франсуа I Маноскеде тоқтады, онда тұрғындар Воландтың Хоннорадасын (немесе Перонна) қала кілттерін ұсынуға мәжбүр етті. Патша жас бойжеткенге тым қызығушылық танытқандықтан, "сұлу Маноск" деген лақап атқа ие болды. Бір-екі күннен кейін Авиньонда карнавалды тойлаған сол Франсуа I "Барбентанда керемет түн өткізді" және нәтижесінде қалаға өзінің эмблемасы – саламандраны сыйлады. Барбентанаилер оны мұнарамен үйлестіріп, бүкіл конструкцияны патшалық тәжмен (қазіргі қабырғалық тәж) безенді. Кастирлер үйі Rue de la Clastre (Clastrum "жабық аула" дегенді білдіреді) атауын алды. Rue Pujade – латын тілінен шыққан ескі атау, ол "жазалау" дегенді білдіреді, өйткені тұрғындар осы тік көше арқылы қабырғадағы постерннен өтіп, Ла Фонтейн деп аталатын аудандағы су көзінен су алуға баратын.
The old village has preserved the Calendale and Séquier entrances from the old fortifications. The Grand Rue was the main street of the village in the 20th century. It included all types of commercial bakeries, butcher shops, shoe shops, bazaar, grocery store, etc. At 50 metres on the right is one of the finest and oldest houses in the village. Its four sided roof is completed at each corner by a gargoyle of carved stone. It is topped with a solarium. Also on the right is the Impasse Matheron where there is one of many wells. It was 42 metres deep with a water depth of 12 metres. This street has views of the Anglica Tower. The Rue du Séquier is a street dating to the late Middle Ages. It has some frontages with mullioned windows. At the beginning of the street on the left there is a courtyard from an ancient tower. The Cours is the main square of the village. In the 18th century it was called Le jeu de balle (The ball game) and it owes its current etymology from the verb "to race" (running one behind the other). Shaded by plane trees there are the town hall, post office, and coffee shops, etc. The Rue du Four is where the old village oven has been since at least the 14th century (cited as 9 November 1318 in the Vatican archives). There has always been a bakery there. The Planet is a district that was owned by the Mondragon lineage. This family, inconvenienced by detours made to deliver feed to their stables, drilled a new entrance in the ramparts: the "new entrance". The Rue de la Croix Rouge whose name came from an ancient brotherhood. At the beginning of this street there are many houses with closed courtyards and very aesthetic porches that are more like farmhouses than town houses. They were owned by the Mondragons who preferred to have their farmhouses in the village safe from flooding on the plain. The Rue Porte Neuve is a 19th century middle class district with typical stylish facades. The Rue du Paty is an old street which allowed exit from the village on its western side towards the Montagnette (grazing place or Pàti). The gap in the road at the Guyot bridge was not filled until the middle of the 19th century. Before then it was necessary to leave the village by the Chemin de Canade and pass level with the communal entry of the Chateau of Barbentane. The passages under Andigné Park. Andigné Park was developed around 1850 but, as it covered two streets, a compromise was reached by the building of two underpasses. The first, of very modest dimensions, was almost entirely excavated in the rock leading to the west. The second north/south oriented is more important. It is called La Pousterle and served as a shelter for the poor in the early 20th century. The Place de Séquier has a cave house above the village. This area dates from the early Middle Ages and was used as a first habitation for immigrants who came to settle in the village from the middle of the 19th century. In fact from very ancient times immigrant workers came here temporarily to help in the harvest. Subsequently, since the construction of the railway line they came in waves and settled more or less permanently in the village. The harvest of madder used more than 1,000 men from the village and 600 immigrants for a period. When madder cultivation disappeared, the harvest of fruit and vegetables replaced it was as work for these men and women. The area had particularly immigrants of Italian origin. The Rue de la Clastre. This alley could be used only by donkeys. Near its north end the arms of the city of Barbentane are still visible on a facade in right hand. Originally these arms had only one round tower that can still be seen at the corner of the house of the Consuls on the church square. In February 1516 François I, returning to Marignan, made a stop in Manosque where the people charged the Honnorade (or Peronne) of Voland to present the keys to the city to him. As the king was too interested in the young lady, the nickname "modest Manosque" was coined. One or two days later the same François I, who was celebrating carnival in Avignon, "spent an excellent night in Barbentane " and as a result donated his emblem, the salamander, to the city. The Barbentanais hastened to match it with the tower and surmounted the whole with the royal crown (today a mural crown). The Maison des Chevaliers gave its name to the Rue de la Clastre (Clastrum meaning "closed courtyard"). The Rue Pujade is an old name which comes from the Latin meaning "give punishment" as the inhabitants went to fetch water from the water source in the district called La Fontaine along this steep street through a postern which pierced the walls.
Қалдықтар
Барилер немесе Барилер 9 ғасырда салынған. Тарихи тұрғыдан алғанда, олар екі қақпа арқылы тесілген: солтүстікке қарай Календрале немесе Сарацин қақпасы, ал оңтүстікке қарай Секиер қақпасы. Сонымен қатар, екі су қақпасы болған: батысқа қарай Пужаде кіреберісі және шығысқа қарай Пустерл кіреберісі. Қабырғалар 14 ғасырда Англика мұнарасының салынуымен бірге әшекейленіп, күшейтілген. Олардың "ішкі қабырғалар" ерекшелігі, әскери мақсатынан бас тартып, бірден тұрғын үйлерге айналдырылуын білдірді. Олар бүгінге дейін жақсы көрінеді. Календейл қақпасы немесе Сарацин қақпасы 9 ғасырда алғашқы қабырғалармен бірге салынған. Ол 14 ғасырда қайта салынған және күшейтілген. 1660 жылы коммуна үйіне талпыныс жасалды, бірақ ол сәтсіз аяқталды, бірақ жоғарғы мұнараның қирауына себеп болды. Сарацин стилінде жасалған оның торлы есігі қала басшысы қауіптің алдында жабылатын болған, сондықтан оған "Сарацин қақпасы" деген екінші атау берілді. 18 ғасырдың басында торлы есік Тарасконнан келген ұстаға сатылды және сол кезде көбінесе жойылды. Секиер қақпасы да 9 ғасырға дейін салынған. Бұл ескі қала қабырғаларының оңтүстік қақпасы болды және оның Барбентан гербі Революция кезінде зақымдалған. Ол жақында қалпына келтірілді. Бастапқыда осы аймақта әртүрлі жеміс-жидектер мен көкөністер сақтау алдында кептірілген, сондықтан оның осылай аталуы. Батыста, Хоспистің үстінде орналасқан Қарадон мұнарасы қалада әлі де көрінеді. Ол қабырғалардың құрылыс кезеңдерінің тамаша көрінісін ұсынады, алғашқы кезеңде шағын ғимарат, содан кейін 14 ғасырдан басталатын кеңейтім. Үшінші кезең, қызыл кірпіштен, әуесқой астрономмен салынған.
The ramparts, or Bàrri were built in the 9th century. Historically they were pierced by two gates: to the north Calendrale or Saracen gate and to the south the Séquier gate. There were also two water gates: to the west the Pujade postern and to the east the Pousterle postern. The ramparts were embellished and enhanced in the 14th century together with the construction of the Anglica Tower. Their peculiarities of "hollow walls" meant that once they had ceased military use, they were immediately converted into houses. They are still very visible today. The Calendale Gate or Saracen Gate was built in the 9th century at the same time as the first ramparts. It was rebuilt and enhanced in the 14th century. In 1660 there was an attempt on a commune house which failed but resulted in the destruction of the upper tower. Its portcullis, in Saracen style, was closed by the captain of the city in times of danger and so was given its other name of "Saracen Gate". The portcullis was sold in the early 18th century to a blacksmith from Tarascon and was almost completely destroyed at that time. The Séquier Gate also dates to the 9th century. It was the south gate of the old city walls and it had the Barbentane crest which was damaged during the Revolution. It was restored recently. Originally it was in this area that different fruit and vegetables were dried before storing, hence its name. The Caradone Tower, to the west and above the Hospice, is still visible in the western part of the village. It has excellent views of the stages of construction of the ramparts, with a small building as the first stage followed by an expansion dating from the 14th century. A third stage in red brick was added by an amateur astronomer.
Басқа қызықты жерлер
Андинье шатосы 1850 жылы салынған. Оның аулаға қарап тұрған екі төртбұрышты мұнарасы бар. Бастапқыда бұл шатода Робин де Барбентан маркизі тұрған. Оның тарихы көпке белгісіз, бірақ негізі өте көне болуы мүмкін. 1840 жылы PLM теміржол құрылысы кезінде табылған римдік саркофагтың (II немесе III ғасыр) жоғарғы бөлігі фасадына енгізілген. Бұл ерте христиандық мүсіні өлместік тойын немесе тауроболе (бұқа құрбаны) бейнелейді. Ежелгі самырсын ағаштары көлеңке беретін, Жерорта теңізі орман флорасымен толы саябақ 19 ғасылға дейін салынған шапельге дейін көтеріледі. Онда Робин де Барбентан маркизінің ұрпақтары үшін Андинье отбасының қабірі орналасқан крипта бар. Консулдар үйі (Maison des Consuls) шіркеу алаңының солтүстігінде орналасқан. (Денис Мартиннің "Барбентанның 17 ғасырдағы қоғамдық хроникасы, 1690-1790 жылдар" кітабын қараңыз). "Диу" (Hôtel Dieu) қонақ үйі XIV ғасырда салынған болуы мүмкін. 1407 жылы ол "Барбентанның Мәсіхтегі кедейлер ауруханасы" деп аталды. XVI ғасырда ол кеңейтіліп, Архангел Рафаэльдің құрметіне "Диу үйі" деп аталды. Онда 1732 жылы салынған шапель бар. Жақында "Ла Рафаэль" қалалық зейнеткерлер үйіне айналдырылып, қазір де жұмыс істеп тұр. Түрме ежелгі қамалдың қабырғаларының ішінде салынған және жақында қайта жаңартылған. Бұл тасқа қашалған қарапайым бөлме.
The Chateau of Andigné was recently built in 1850. It has two square towers overlooking a courtyard. Originally, it was the home of the Marquis de Robin de Barbentane. Its history is little known and it is likely that its foundations are very old. The top of a Roman sarcophagus (2nd or 3rd century), found during the construction of the PLM railway line around 1840 is incorporated in the facade. This early Christian carving represents the banquet of immortality or the taurobole (sacrifice of the bull). There is a park shaded by age old cedars and filled with all species from a Mediterranean forest rises to a chapel from the 19th century. It contains a crypt for the Andigné family tomb for the descendants of Marquis Robin de Barbentane. The Maison des Consuls (House of Consuls) is north of the church square. (see the book by Denis Martin, Communal Chronicle of Barbentane in the 17th century from 1690 to 1790 ). The Hôtel Dieu was probably built in the 14th century. In 1407 it was called the "Hospital of the Poor in Christ of Barbentane". It was enlarged in the 16th century and was then called Hôtel Dieu under the invocation of the Archangel Raphael. It has a chapel which was built in 1732. Transformed recently to a municipal retirement home La Raphaële, it is still active. The prison was built in the thickness of the ancient ramparts and has been restored recently. It's a simple room carved into the rock.
Барбентандағы фильмдер
Ауыл 1972 жылы шыққан Лес Шарлоттың "Стадиондық жаңғақ" фильмінің бірнеше түсірілімдерінде көрінді.
The village has appeared in several scenes in the film by Les Charlots called Stadium Nuts released in 1972.
Мәдениеттік айырмашылықтар
Барбентан – эсперанто тілін қолданушылардың тілін анықтайтын коммуна әкімдеріне табыс етілетін «Эсперантоның жасыл жұлдызы» сыйлығын алған коммуналардың бірі.
Barbentane is one of the communes to receive the Esperanto Green Star, an award given to mayors of communes who identify the speakers of the constructed language Esperanto.