Кіріспе
Диагностикалық әдіс
Лейшман бояуы, сондай-ақ Лейшманның бояуы деп те аталады, микроскопияда қан эритроциттерін бояу үшін қолданылады. Ол көбінесе ақ қан жасушаларын, құртты безгек паразиттерін және трипаносомаларды ажырату және анықтау үшін пайдаланылады. Ол "көп түсті" метилен көк (яғни түрлі азур түстеріне дейін деметилденген) және эозиннің метанол қоспасына негізделген. Метанолдық қоймалық ерітінді тұрақты және сынаманы алдын ала бекіту қажеттілігін жойып, тікелей бекітуге де мүмкіндік береді. Егер сулы буфермен сұйтылған жұмыс ерітіндісі дайындалса, нәтижесіндегі қоспа өте тұрақсыз болады және ұзақ уақыт қолдануға жарамайды. Лейшман бояуы оны ойлап тапқан шотланд патологы Уильям Буг Лейшманның құрметіне аталған. Бұл Романовский бояуының бір түрі болып табылады, сондықтан Giemsa, Jenner және Wright бояуларымен ұқсас және ішінара алмастырылуы мүмкін.
Дайындау және сақтау
Көптеген компаниялар Лейшман бояуын құрғақ ұнтақ түрінде сатады, одан кейін метанолмен қайта жасайды. Жылу және жарқын жарық бояуды тотықтырып, метилен қызғылт (Бернтсен) немесе Азур эозинат тұздары сияқты ерімейтін шөкпелердің түзілуіне себеп болады.
Жақсы контраст
Лейшман бояуы негізінен ядроның және нейтрофил гранулаларының жарқын қызғылт түсін көрсетеді, бұл дифференциалдық санауды ыңғайлы етеді және қарапайым метилен көк және эозин негізіндегі бояуларға қарағанда бояу сапасын жақсартады, себебі олар цитоплазма мен ядро арасында жеткілікті контраст жасамайды. Лейшман, басқа Романовский бояулары сияқты, цитоплазмалық егжей-тегжейлер мен гранулаларды жақсы бояғандықтан гематологтар оны көбінесе жақсы көреді (бірақ төменде цитологтар туралы айтылғанға назар аударыңыз). ICSH анықтамалық әдістерінде қолданылатын қымбат және улы таза синтетикалық AZure B және Eosin Y негізіндегі реагенттер, сондай-ақ окистенуге бейім және цитоплазма үшін оңтайлы көк түстердің орнына сұр түс беруге ұшырайтын кемшіліктері бар, ал Лейшман – арзан, оңай қол жетімді және оңай орындалатын техника, ол жеткілікті контраст береді.
Малярия паразитіне жақсы сезімталдық
Лишман бояуы Филд бояуынан артық сезімтал және малярия паразитін анықтау үшін флуоресценттік бояулармен тең екені дәлелденген.
Молярлық қатынасты басқару қиын
Полихромды метилен көк түсті эозинмен араластырған композиция ешқашан Giemsa түріндегі бояулардың тікелей өлшенген және араласқан пропорцияларымен салыстырылмайды. Альберт Плен 1890 жылы негізгі және қышқыл бояулардың молярлық қатынасын 2:1-ден 3:1-ге дейін арттыру қажеттігін анықтады, бірақ Дженнердің (1899) кезінен бастап Азур эозинаты кристалдарын қолдану нәтижесінде қатынас қанағаттанғысыз 2:1-ге дейін төмендеді және түстің тереңдігі азайды. Тек Густав Гиемса және оның іс-әрекеттестері осы екі компоненттің пропорциясын қайтадан қолмен бақылап, бояудың тереңдігін қалпына келтірді. Дегенмен, Гиемса және басқалар пропорцияны жасанды түрде бақылағанда кейде кері шектен шығып кететін (Азурдың үлкен молярлық артықшылығы 16.1 қатынасына дейін) жағдайлар болды, бұл, мүмкін, қажетсіз еді. ICSH бойынша оңтайлы қатынас 6.5-тен 7.3-ке дейін.
Тұрақсыздық
Лейшман бояуы буфермен қайта дайындалғанда өте тұрақсыз болады (Глицеролдың арқасында салыстырмалы түрде тұрақтырақ болатын Гиемса бояуына немесе 6:4 көлемдік қатынаста метанол+ДМСО қолданылатын ICSH анықтамалық бояуларына қарағанда) және тұнбаға түсе бастайды, сондықтан оны қайта-қайта сүзу қажет. Егер мұқият бақыланбаса, судың сіңірілуі, ашық ыдыстан метанолдың булануы және қайталап сүзу бояудың құрамын өзгертіп, оны жиі алмастыруға мәжбүр етеді, бұл әдіс тиімсіздікке алып келеді. Егер сүзгіленбесе, маз үстіндегі тұнбалар тромбоциттермен шатастырылуы мүмкін. Бояуды қолданар алдында бөтелкесін шайқамау керек, әйтпесе тұнбалар қайта араласып, бояу кезінде препаратқа түсіп, көптеген артефакттарға және микроскопияны қиындатуға себеп болады.
Цитоплазмалық контраст жақсы, бірақ ядролық контраст H&E-ге қарағанда жақсы емес
Барлық басқа Малаховский-Романовский-Гиемса әдістері сияқты, бұл әдіс те уақыт өте келе солғызданып, ұзақ сақтауға жарамсыз. Сонымен қатар, бұл әдіс ядроларды қою күлгін түске бояп, ядроның құрылымдық ерекшеліктерін гематоксилин мен эозинмен салыстырғанда нашар көрсетеді, сондықтан кейбір цитопатологтар осы екі әдісті артық көреді. Бірақ, бұл әдіс толықтырушы болып табылады (өйткені ол цитоплазманың құрылымдық ерекшеліктерін, түйіршіктерді және т.б. гематоксилин-эозинмен салыстырғанда жақсырақ бояйды).