Әулие Анфим Никомидийский – христиан діні үшін шейіт болған Никомидия епископы. Диоклетиан қудалауы, 20 мың шейіт, император сарайындағы өрт туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Никомедиялық Антимус (Ἄνθιμος Νικομηδείας; 303 немесе 311–312 жылдары шейіт болған), Вифиниядағы Никомедия епископы болды. Ол христиандарды қудалау кезінде басы кесілді, бұл қудалау дәстүр бойынша Диоклетиан тұсында (Евсевийдің айтуынша) болған, онда "қан өзендері" ағып жатқан еді.
Anthimus of Nicomedia ( Ἄνθιμος Νικομηδείας; martyred 303 or 311–12), was the bishop of Nicomedia in Bithynia, where he was beheaded during a persecution of Christians, traditionally placed under Diocletian (following Eusebius), in which "rivers of blood" flowed.
Тарих
Никомидия Диоклетианның басты тұрақты мекені болды және халқының жартысы христиан болатын, тіпті сарайдың өзі де христиандармен толы болды. Христиандық дереккөздер «Никомидияның 20 000 шейітін» еске алады. Никомедияның басты христиан шіркеуі 303 жылдың 23 ақпанында қиратылды, ал Бірінші жарлық келесі күні жарияланды. Жарлық жарияланғаннан кейін көп ұзамай императорлық сарайда өрт шықты, және осы өртке христиандар кінәлі деп айыпталды. Битиниядағы христиан қауымдарында базарларда құрбандық шалу орындары орнатылды, онда құдайларға және Августтың рухына белгілі бір құрбандық берілгенше ешқандай сауда-саттыққа рұқсат берілмеді. Антимус, қауым мүшелерінің өтінішімен, Омана деген шағын ауылға қашып, аман қалғандарға көмек көрсетті және христиандарды нығайып тұруға шақыратын хаттар жіберді. Максиминнің әскерлері оны іздеп келгенде, ол оларды құшақтап, тамақтандырып, кейін өзінің кім екенін айтты. (Максиминге қатысты бұл мәлімет екі қуғын-сүргін оқиғасы біріктірілгенін көрсетеді.) Оның мейірімділігіне таң қалған әскерлер Максиминге оны таппағанын айтуға уәде берді, бірақ Антимус олармен бірге қайтып келді және жол бойы оларды дінге өткізіп, крещение рәсімін жасады. Филип Шафф және Генри Уэйс Антиохиялық пресвитер Лукианның түрмеде өлім күтіп отырып жазған хатының бір бөлігінде, Никомедия епископы Антимустың жақында шейіт болғаны айтылғандығын атап көрсетеді. Шафф пен Уэйс Лукианның Максимин Дайяның қуғыны кезінде (311 немесе 312 жылдары) тұтқындалып, өлімге кесілгенін айтады, сондықтан егер бұл фрагмент шын болса, Антимус Диоклетианның емес, Максиминнің кезінде шейіт болды деген қорытындыға келді.
Nicomedia was Diocletian's chief place of residence and was half Christian, the palace itself being filled with Christians. Christian sources memorialized the "20,000 Martyrs of Nicomedia". The main Christian church of Nicomedia was destroyed on 23 February 303; the First Edict was published on the following day. Shortly after the promulgation of the edict, a fire broke out in the imperial palace; the Christians were blamed. The massacres transpired in the Christian communities of Bithynia after altars were set up in the marketplaces, in which no transactions were permitted until a token sacrifice to the gods and the daemon of the Augustus had been performed. At the request of members of his congregation, Anthimus took refuge in the small village of Omana, where he provided aid to survivors and sent letters exhorting the Christians to stand firm. When the soldiers of Maximinus were sent to find him, he welcomed them and fed them before revealing who he was. (The detail referring to Maximinus suggests that two persecutions have been conflated.) Amazed at his kindness, the soldiers promised him to tell Maximinus that they had not found him, but Anthimus returned with them, and converted and baptized them along the way. Philip Schaff and Henry Wace note that a fragmentary letter preserved in the Chronicon Paschale, as written in prison by the presbyter Lucian of Antioch awaiting death, mentions Anthimus, bishop of Nicomedia, as having just suffered martyrdom. Schaff and Wace note that Lucian was imprisoned and put to death during the persecution of Maximinus Daia (in 311 or 312) and therefore conclude that, if the fragment is genuine, Anthimus suffered martyrdom not under Diocletian but under Maximinus.