Кіріспе

Антонио Бреши, сондай-ақ Антони О’Брески (Флоренция, Италия, 1950 жылы туған, аргентиналық тамыры бар) – композитор, пианист және трубашы, әнші, жазушы, ақын және музыка педагогы. Оливер Суини Ирландияның Hot Press музыка журналында оның туралы былай деп жазды: “Ол – музыкасы шекарасыз гений, ал оның бірегейлігі бүгінгі күннің әртүрлі музыкалық жанрларындағы ең жаңашыл суретшілердің бірі”. Композитор және пианист ретінде ол өте бірегей және эклектикалық, және ол музыканың сан алуан түрлерін құрастырды, өте жеке стильді жасады: “Біз жылдар бойы естіген ең қызықты дыбыстардың бірі” (“Квинс” 20-шы фестивалі, Белфаст 1981). Оның виолончель мен фортепиано, гобой мен фортепиано үшін жазған шығармалары, сондай-ақ әлемдік музыкасы фильмдерге, теледидар бағдарламаларына, театрға және балеттерге саундтрек болды. Оның “Ода Ирландияға” атты альбомы жылдың ең үздік альбомы деп танылды. Оның тамыры классикалық музыка мен джаздан басталады, бірақ ол көптеген басқа этникалық дәстүрлерді зерттей бастады. Ол сонымен қатар минимализм мен басқа да көптеген стильдердің алдын ала болжаушысы болды: “Бреши өзінің жол салушы саяхатын бастаған кезде “дүние” және “жаңа дәуір” музыкасы деген категориялар болған жоқ”. Ол сондай-ақ джаздың жаңашыл өкілі, пианиноны шығармашылықпен енгізеді, ирланд және фламенко музыкасын блюзбен үйлестіреді. Кейін ол итальяндық Пицца және Таранта дәстүрлі музыкасымен де солай істеді. Ол сондай-ақ жаңа труба дыбысын дамытты, ол ирландтық шон нос пен блюзді біріктірді, Гарри Лонг өзінің музыка антологиясында былай деп сипаттады: “Бресчидің бірегей тәсілі [ ] ойнау өте керемет және оның стилі ирландтық дәстүрлі және блюз стильдерін сәтті біріктіреді”. Ол музыканың көптеген түрлерінің арасындағы кедергілерді бұзып келеді, “бірақ ол фламенко, баск, араб, латын және ирланд элементтерін біріктірген тұңғыш адам болды, оның виртуоздық джаз стиліндегі фортепианосы осы дәстүрлерді ерекше композицияларға біріктірді”. “Орекан: Этникалық симфония” атты еңбегімен ол фортепианоны (жаңа “жақсы темперленген” жүйені бастаған ең үздік классикалық аспап) көптеген түрлі этникалық дәстүрлерге жататын “темперленбеген” аспаптармен біріктіретін жаңа “симфониялық” тұжырымдама жасады. Көп жылдар бойы ол әлемнің түкпір-түкпірінен келген ерекше музыканттарды жинап, “The Nomadic Piano Collection” атты 25 альбом шығарды. Оның уақытты алдын ала білу қабілеті туралы Оливер Суини “Hot Press” журналында өз еңбегі туралы былай деді: “Орекан – бұл тек Антони О’Брескидің ерекше дарындылығынан жиналған шедевр ғана емес, ол ең алдымен бізге біздің тамырымыз туралы мықты түсінік беретін бірегей әлеуметтік құжат, сонымен қатар болашақтағы жолдарды көрсетеді”. Ол сондай-ақ Riverdance шоуының шабыттандырушысы болып табылады: “Билл Уилан өзінің ирланд музыкасы мен биінің тамаша құрылымы ретінде фламенко, джаз және ирландтық дәстүрлі элементтерін синтездеді, Riverdance.”; “Riverdance-ке дейін көп бұрын.”; “1979 жылы Антони О “Sunrise” деп аталатын трек шығарды, оның кейбір бөлімдері Riverdance-ке ұқсас естіледі” (Виктория Кларк, Sunday Independent). “Sunrise” трегі оның жақын досы және музыкант Велемир Дугинаның үлесімен жазды. Осы және басқа да себептерге байланысты әртүрлі концерттерде оның Ирландия музыкасы мен мәдениетіне қосқан үлесі Дублиндегі Ұлттық концерт залында атап өтілді. 2008 жылы Швейцарияның Ұлттық радио-телевидениесі оның “Heyoka: The Soul Shaster” атты кітабын үлкен кеш пен концертпен ұсынды, ал жазбалар мен оқу арқылы композитор, орындаушы, музыка педагогы ретіндегі мансабын және итальяндық және испандық эмигранттармен музыка арқылы жасаған әлеуметтік жұмысын еске алып, атап өтті, барлық адамдар мен мәдениеттер арасындағы диалогқа үлкен үлес қосты. Ол 4 кітап жазды: “Ecologia: Salviamo Anche la Musica”, “Semiminime”, “Бах ирландтық болғанда және Моцарт цыган баласы болғанда” және “Heyoka: Il Giullare dell'Anima”.

Алдыңғы оқиғалар мен ынтымақтастық

Антонио 3 жасында джаз және классикалық фортепиано ойнай бастады. Флоренциядағы Луиджи Черубини консерваториясын фортепиано мамандығы бойынша бітірді, сонымен қатар труба да ойнауды үйренді. 16 жасында Флоренция джаз қоғамын құрды, ал бірнеше жылдан кейін Халықаралық фольклорлық топты құрды, ол Whisky Trail тобы болып өсті. Бұл атау ирланд эмигранттарының Америкаға жасаған саяхаты мен африкалықтармен болған кездесулеріне сілтеме жасайды, Бресчидің сенуінше, осы кездесу джаздың тууына себеп болды. Оның көптеген альбомдарының түпнұсқа атауларының ішінде «Ирландиялықтар блюзбен кездеседі» (оның алғашқы жеке альбомы), «Жаз ирландиялық сәби болғанда», «Блюз көшесінің ирландиялық жағы» және «Америкаға бет бұру» болды. 1970-1973 жылдары АҚШ-та, Алабама және Луизиана штаттарында блюздің тамырларын зерттеу үшін, джазда ирланд музыкасының күшті ықпалын ашу үшін және ескі джаз музыканттарымен бірге орындау үшін ұзақ уақыт өткізді. Осы тәжірибелер туралы «Алабама» атты әңгімесінде айтылған. Жасы келгенде 1972 жылы Алабама штатының Оберн қаласында «Оберн университетінің оркестрімен» және джаз тромбонисі Урби Гринмен бірге ойнады. 1980 жылы Римде джаз скрипкашысы Стефан Граппеллимен бірге Италия ұлттық теледидарының (RAI) «Біріккен Еуропаға арналған концерт» бағдарламасында өнер көрсетті. 1985 жылы Польшаның Калиш қаласында өткен Халықаралық джаз фестивалін Оңтүстік Африкалық пианист Абдулла Ибрагиммен (Dollar Brand деп те белгілі) бірге аяқтады, сондай-ақ сол жылы Калька де Хенарес стадионында Испания ұлттық теледидары үшін Ketama тобының жетекшісі Антонио Кармона Де Лос Абичуэласпен бірге ойнады. Антонио Кармона өзінің фламенколық «Пунта Умбрия» және фламенко, араб және ирланд музыкасын біріктірген «Ал Камар» альбомдарына да қатысты. «Fin De Siglos» бағдарламасы оны «Жерорта теңізінен келген жаңа Кит Джаррет» деп жариялады. Ирландияда ол Дублинерлер тобының Ронни Дрюімен ұзақ ынтымақтастық пен достық қарым-қатынас орнатты, ол Антонионың көптеген альбомдарына қатысты, олардың ең маңыздысы «Даблиннен Бильбаоға» деп аталды. Кейіннен Италияның Чезена қаласында румындық флейташы Георге Замфирмен, Стамбулда түрік циган кларнетисі Селим Сеслермен, Парижде африкалық саксофоншы Ману Дибангомен және француз рок-блюз әншісі Жак Хигелинмен бірге сахнаға шықты. Италия, Ирландия және Швейцарияда Маиртин О'Коннор (De Dannan), Энди Ирвин, Planxty, Долорес Кин (De Dannan), Джон Фолкнер, Джонни Маккарти, Джо МакХью, Морис Леннон (Stockton's Wing), Джерри және Энни О'Доннелл сияқты ирланд музыканттарымен бірге гастрольдік сапарлар жасады, олардың көптегені Антонионың альбомдарына қатысты. Баск елінде ол «Mezulari» және «Donostia» альбомдарына қатысқан баск әншісі Бенито Лертхундимен және Антониомен бірге «Zeharbidetan» атты өлеңдер мен музыкадан тұратын альбомды жасаған баск ақыны Жозе Анхель Иригараймен жақын қарым-қатынас орнатты. Ол сондай-ақ «Orekan» жұмысына қатысты, бұл баск тілінде «халық арасындағы үйлесімділік» дегенді білдіреді. 2008 жылы Inti Illimani тобының жетекшісі Хосе Севеспен тығыз ынтымақтастыққа кірісті, ол «Nomadic Aura» альбомында ән салды. Оның тікелей концерттерінде және альбомдарында парсы перкуссионисі Али Таджбахш, африкалық әнші Габин Дабире, Кэти Джордан (Dervish), Брид Ни Маоилеон, фламенко гитаристері Хуан Мартин, Томас Де Лос Рейес, Бален Лопес Де Мунаин, араб скрипкашысы Джамал Уассини (Tangery Orchestra оркестрінің директоры), Бьянкастелла Кроче, Серджио Кандотти, Елена Вичини, Миа Фроэличер, Массимо Джантини, Марио Серраглио, Винченцо Де Лучи және тағы да көптеген музыканттар кездеседі. Жақында Антонио Ирландияда әнші Донованмен және арнайы қонақ Крис Де Бургпен, сондай-ақ Эон Диллонмен (Kila) дуэтте өнер көрсетті. Қазіргі уақытта ол қызы Консуэло Нереамен (әнші, скрипкашы және бодраншы) және виолончельші Давид Витербомен (екеуі де 2001 жылдан бері Антонионың көптеген альбомдарының музыкасын жазуға және өндіріске қатысып келеді) триода ойнайды, ал кейде «Boletus Edulis: Suite For Piano And Oboe» альбомына қатысқан обоист Энио Марфолимен квартетте де ойнайды.

Кино, театр, балет, музыкалық білім беру және музыка терапиясы

Бресчи фильм режиссері Фолко Киличинің Il Linguaggio Dei Luoghi (Жерлер тілі) атты 13 деректі фильмінің және сол режиссердің көптеген басқа деректі фильмдерінің музыкасын жазды (Le Alpi, Le Isole және т.б.). Ол режиссер Франко Пиаволидің "Le Colline del Garda" фильміне, режиссер Дэннис МакАрдлдың "The Nock" ирланд фильміне музыка жазды. Ол актер Джорджио Альбертацци үшін Шекспирдің "Ричард III" пьесасына арналған музыкасын жазды. Сондай-ақ, ол Zappalá Dance және Сицилия балетімен бірге "Mediterraneo, le antiche sponde del future" (Болашақтың ежелгі жағалаулары) атты туындысын жасады, ол бүкіл Италияда, Испанияда және Солтүстік Африкада қойылды. Ол итальяндық RAI 3 телеарнасы үшін "Il Suono E La Terra" (Діл және жер) атты төрт телесериалды жасады, олардың барлығы оның музыкалық саяхаттары мен балалармен жұмыс істегеніне негізделген. Антонио Флоренциядағы Teatro Comunale театрының көмегімен, режиссерлер Франко Пиаволи, Эрманно Олми және Марио Моничеллинің қатысуымен "Теңіз әйелі" атты ертегіні жазды, сахналады және режиссерлік етті, ол балаларға арналған еді. Бұл ертегі бүкіл Италия мен Швейцарияда көрсетілді. Кейін Антонио Швейцарияның театр режиссері Мишель Полеттимен бірге Локарнодағы Халықаралық қуыршақ фестивалі үшін оның жаңа нұсқасын жасады. 1976 жылы ол Италияның Пистоя қаласында "Pistoia Ragazzi" балалар музыкалық зертханасын құрды және кейіннен Цюрихта эмигранттар мен балалармен осы тәжірибені қайталады, барлық осы тәжірибелер оның "Экология: Salviamo Anche La Musica" кітабында сипатталған. Ол сонымен қатар бүкіл әлемде концерттер, балаларға арналған қойылымдар мен семинарлар өткізеді. Оның музыкасы емдеу мақсатында да қолданылады. Ол жеке өзі мүгедектер, үйсіздер, есірткіге тәуелділер, иммигранттар және аз ұлт өкілдері үшін музыкалық зертханалар ұйымдастырды. Барселонадағы World Music Magazine журналында "оның музыкасы – бізді кем дегенде бірнеше сәттерге адам екенімізді сезіндіретін бір құшақтай жылу" деп жазылған.