Уильям Генри Барнум: Саясаткер және өнеркәсіпші өмірі

Кіріспе

Уильям Генри Барнум (17 қыркүйек 1818 - 30 сәуір 1889) – американдық саясаткер, штат өкілі, конгрессмен, АҚШ сенаторы және соңында Демократиялық Ұлттық Комитеттің төрағасы болған. Ол "Жеті есек Барнум" деген атпен де белгілі болды.

Өмір және мансап

Барнум Массачусетс штатының Беркшир округінде Лора (Тиббалс) мен Мило Барнумтың ұлы ретінде дүниеге келді. Барнум Коннектикут штатының Лайм-Рок қаласына көшіп, 1851 жылдан 1852 жылға дейін штаттың өкілдер палатасында қызмет етті. Содан кейін ол 1867 жылдың 4 наурызынан бастап 1876 жылдың 18 мамырында отставкаға кеткенге дейін Коннектикут штатының 4-ші округінің өкілдер палатасында сайланды. Барнум кейін АҚШ сенаторы болып, 1879 жылдың 3 наурызына дейін қызмет етті. Ол 1877 жылдан 1889 жылға дейін Ұлттық демократиялық комитетінің төрағасы болды. Ол 1889 жылдың 30 сәуірінде Лайм-Рокта қайтыс болды және Лайм-Рок зиратында жерленді. Барнумның саяси жетістіктері, оның ішінде үшінші туысы, әйгілі шоумен П.Т. Барнумды Конгресс сайлауы және Демократиялық Ұлттық комитетінің ең ұзақ қызмет еткен төрағасы болғаны – одан бөлек, Барнум көрнекті өнеркәсіпші болды. Ол бас директоры болған Барнум Ричардсон компаниясының кеңсесі Лайм-Рокта (қазір Лейквиллдің бөлігі) орналасқан және сол кездегі Солсбери темір ауданындағы жетекші компания болып, темір кендеріне, ағаш көмірін өндіру ресурстарына, әк тас карьерлеріне және теміржол тасымалына иелік етті. Барнум Ричардсон компаниясы сол кезде теміржол индустриясының экономикадағы орны қазіргі компьютер индустриясына тең болған теміржол вагондарының дөңгелектерін шығаруда көш бастады. 1872 жылы ол Коллис П. Хантингтонмен серіктесіп, теміржол жүк вагондарын өндіретін Ensign Manufacturing Company компаниясын қаржылады. Ensign компаниясының өнімдеріне Орталық Тынық мұхиты теміржолы үшін салынған ең ірі ағаштан жасалған вагон-пойыздар, сондай-ақ Оңтүстік Тынық мұхиты теміржолы үшін көп көлемді ағаштан жасалған вагон-пойыздар кірді (екі теміржол да Хантингтонның бақылауында болды). Ensign компаниясы 1899 жылы American Car and Foundry Company компаниясын құру үшін біріккен 13 компанияның бірі болды. Уильям Х. Барнум Коннектикут штатының Лайм-Рок және Иллинойс штатының Чикаго қалаларындағы Барнум және Ричардсон компаниясын құрды. Корпорация үлкен табысқа және өндірістік көлемге жетіп, әлемдегі ең ірі металл өнімдерін өндірушілердің біріне айналды. Уильям Х. Барнумтың сіңлісінің ұлы Мило Барнум Ричардсон Нью-Йорк қаласының қаржы және сақтандыру саласындағы жетекші болды және Шотландияның Каледониялық өмірді сақтандыру компаниясының Нью-Йорк қаласындағы бөлімшесін құруға қатысты. Мило Б. Ричардсон, сондай-ақ Жаңа Англия теміржолдарының дамуы мен басқаруында жетекші рөл атқарды және Barnum & Richardson компаниясының президенті болды. Уильям Х. Барнумның әпкесі Коннектикут штатының өнеркәсіпшісі және қаржыгері Леонард Ричардсонға үйленуі арқасында Спрингфилд пен Чикаго қалаларының Джейкоб Банн және Джон Уитфилд Банн индустриялық және қаржы отбасымен туыс болды. Уильям Х. Барнум діни төзімділіктің жақтасы болды. Эпископал (ол Лайм-Роктағы Троица епископалдық шіркеуінің құрылысына басты демеушілік жасады және оның құрылушыларының төрағасы болды) болғанымен, ол сол кездегі Жаңа Англияның сол аймағындағы көптеген адамдар сияқты Рим католиктерін кемсітпеді. Айта кетерлігі, 1883 жылы New York Times газетінде жарияланған бірнеше хабарламаларға сәйкес, ол Лейквиллдегі Рим-католик шіркеуіне шамамен 6000 доллар, ал кейіннен Корнуолл Бриджіндегі жаңа Рим-католик шіркеуін салуға 500 доллар сыйлады. Бір қызығы, жергілікті тұрғындар жергілікті католик діни қызметкері айқышқа шегеленген мүсінді орнатқанда ашуланып, Барнумды барлық католик жұмысшыларын жұмыстан босатуды талап еткенде, ол одан бас тартты.

Barnum was born in Berkshire County, Massachusetts, the son of Laura (Tibbals) and Milo Barnum. Barnum moved to Lime Rock, Connecticut, and served in the state house of representatives from 1851 to 1852. He then served in the United States House of Representatives for Connecticut's 4th District from March 4, 1867, until his resignation on May 18, 1876. Barnum then became a U. S. senator, serving until March 3, 1879. He was chairman of the DNC from 1877 to 1889. He died in Lime Rock on April 30, 1889, and is buried in Lime Rock Cemetery. In addition to Barnum's political attainments — which also include defeating his third cousin, the famous showman P. T. Barnum, for Congress, and notably being the longest serving chair of the Democratic National Committee — Barnum was a prominent industrialist. The Barnum Richardson Company, of which he was chief executive, was headquartered in Lime Rock (now a neighborhood of Lakeville), and was the leading company in the Salisbury iron district of that time, owning or controlling iron mines, charcoal production resources, limestone quarries, and rail transportation. Barnum Richardson Company was also the preeminent manufacturer of railroad car wheels at a time when the railroad industry held a place in the economy analogous to the computer industry today. In 1872 he partnered with Collis P. Huntington to finance Ensign Manufacturing Company, a railroad freight car manufacturer. Among Ensign's products were the largest wooden hopper cars built for the Central Pacific Railroad as well as a large number of high capacity wood boxcars for the Southern Pacific Railroad (both railroads were controlled in part by Huntington). Ensign was one of the 13 companies that merged in 1899 to form the American Car and Foundry Company. William H. Barnum was a founder of the Barnum & Richardson Company of Lime Rock, Connecticut, and Chicago, Illinois. The corporation grew to immense profitability and industrial volume, and became one of the foremost metal products manufacturers in the world. William H. Barnum had a nephew, Milo Barnum Richardson, who was a leader in New York City finance and insurance, having acted as a founder of the New York City branch of the Caledonian Life Insurance Company of Scotland. Milo B. Richardson, who also was a leader in the development and management of New England railroads, served as president of the Barnum & Richardson Company. Through the marriage of his sister to Connecticut industrialist and financier Leonard Richardson, William H. Barnum was collaterally related to the Jacob Bunn and John Whitfield Bunn industrial and financial family of Springfield, and Chicago, Illinois. William H. Barnum was a pioneer in religious tolerance. Although an Episcopalian (he was the principal donor for the construction of, and chairman of the incorporators of Trinity Episcopal Church in Lime Rock), he did not discriminate against Roman Catholics as so many in that area of New England did at the time. Notably, according to several stories in 1883 in the New York Times, he contributed around $6,000 to St. Mary's Roman Catholic Church of Lakeville, and later contributed $500 to build a new Roman Catholic church in Cornwall Bridge. Importantly, when the local community angrily responded to the raising of a crucifix by the local Catholic priest by demanding that Barnum fire all his Catholic workmen, he declined to do so.