Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Шигараки керамикасы (信楽焼) – Жапонияның Шигараки аймағында жасалатын тас ыдыс керамикасының бір түрі. Бұл пеш Жапониядағы алты ежелгі пештің қатарында. Егер тануки бейнелері Шигараки керамикасы ретінде кең таралған өнім болса да, пештің және жергілікті қыш өнер кәсібінің ұзақ тарихы бар.
Shigaraki ware (信楽焼) is a type of stoneware pottery made in Shigaraki area, Japan. The kiln is one of the Six Ancient Kilns in Japan. Although figures representing the tanuki are a popular product included as Shigaraki ware, the kiln and local pottery tradition has a long history.
Тарих
Орта ғасырларда пештердің дамуы Сю технологиясының өзгеруі арқылы жүрді деп саналады. Хэйан дәуірінің соңғы жартысында Суэ керамикасының өндірісі күрт азайды, өндіріс Овари, Мино, Бизен және Оми провинцияларында шоғырланды. Хэйан дәуіріндегі саяси құлдырау Суэ керамикасын жасаушыларды субо (құмыралар), каме (кең ауызды тостағандар) және сурибачи (диірмендер немесе ұнтақтағыштар) сияқты арзан тауарлар жасауға итермеледі. Суэ керамикалық шеберханалары ерекше аймақтық орталықтарда өндіріс бастады. Бұл аймақта "Алты ескі пеш" деп белгілі пештердің дамуына әкелді. Аймақтық орталықтар Сето, Эчизен, Токонамэ, Бизен, Тамба және Шигаракиден тұрды. Шигараки атауы ұқсас географиялық аймақта жасалған керамикалық өнімдердің жиынтығын білдіреді. Шигараки керамикасының тарихы 742 жылы император Шомудың Шигараки но Мия сарайы үшін плиткалар жасалған кезден басталады делінеді. Алайда, Шигараки ауылының қираған жерлерінде Камакура және Муромачи дәуірлеріне жататын ескі пештердің қалдықтары табылған. Бизен керамикасын жасаушыларының Шигаракиге келіп, жұмыс істегені айтылады, себебі алғашқы Шигараки өнімдері Бизен керамикасының ықпалында болған. Камакура және Муромачи дәуірлеріне жататын өнімдерді ажырату қиын, өйткені екеуі де көзге түсетін сыртқы түске ие фельдспаттың ұсақ бөлшектерінен тұрады. Шигараки қаласы Шига префектурасының оңтүстік ұшындағы Дайдо өзені бойындағы аңғардағы он сегіз тәуелсіз қауымдастықтан құралған. Ең алғашқы үш пеш орны 1278 жылға дейін салынған болуы мүмкін. Бұл қауымдастықтар Камагатони, Наганодағы Минами Мацуо және Коямадағы Гоиноки болды. Бұл орындар ежелгі Шигараки өнеркәсібінің орталығы болған деп есептеледі. Шигараки пештері жеке кәсіпорындар үшін пайдаланылды. Тауарлардың алғашқыда фермерлердің қажеттіліктерін қанағаттандыру үшін, яғни диірмендер, су құю ыдыстары, құмыралар және терең табақтар жасау үшін өндірілгені анықталды. Мұндай тауарлардың сынықтары ескі пештердің қираған жерлерінде табылған. Жасыл сызықтар, кесілген және геометриялық өрнектер тауарлардың күнделікті ауыл шаруашылығына арналғанын көрсетеді.
The development of kilns during the medieval period are thought to have taken place through the transformation of Sue ware technology. In the later half of the Heian period, Sue ware production came to an abrupt decline, with production now centralizing in the Owari, Mino, Bizen, and Omi provinces. Political collapse in the Heian period caused Sue ware potters to begin producing inexpensive wares such as tsubo (jars), kame (wide mouthed bowls), and suribachi (mortars or grinding). The Sue ware workshops began producing in characteristic regional blocks. All these led to the development of kilns in the region known as the ‘Six Old Kilns’. The regional blocks consisted of Seto, Echizen, Tokoname, Bizen, Tamba, and Shigaraki. The name Shigaraki describes a collective group of ceramic products made in a similar geographic area. Shigaraki ware is said to have begun when tiles were constructed for the Emperor Shōmu’s Shigaraki no miya Palace in 742. However, evidence has shown old kiln remains in the ruins of Shigaraki village dating back to the Kamakura period and early in the Muromachi period. It is suggested that Bizen potters traveled to Shigaraki and began producing works there because early Shigaraki wares appear to have been influenced by Bizen wares. It is often hard to distinguish wares from both the Kamakura and Muromachi periods because of the embedded granules of feldspar that give both wares their striking appearance. The town of Shigaraki was formed up of eighteen independent communities along the Daido River in the valley in the most southern tip of Shiga prefecture. Three of the earliest kiln sites may date back to 1278. The communities were Kamagatani, Minami Matsuo in Nagano, and Goinoki in Koyama. These sites are suggested to have been the center of the Shigaraki industry in the old days. Shigaraki kilns were used for private enterprises. Evidence was found that the wares were first produced to meet the demands of farmers, making mortars, water urns, bottles, and deep dishes. Fragments of such wares were found in the ruins of the old kiln sites. Simple, incised, and geometric lines are also evidence that the wares were produced for everyday agricultural pursuits.
Сәй рәсімдері
Жапонияда шай ішу ерте заманнан бері кең таралған. Халық жәрмеңкелер мен базарларда ағаш ыдыстардан шай ішкен, ал жоғарғы топтар сусынмен болжам ойындары ойнаған. Мұрата Жуко есімді шай шебері шай рәсімінің шәкірттері туралы хат жазғаннан кейін ғана Шигараки ыдыстары арнайы рәсім үшін жасала бастады. Дзен буддизмінің ықпалымен, Жуко шай рәсімінің уаби-саби ұғымын қайта орнатты, ол қарапайымдылықты, көңіл謙虚лікті және ағымдағы сәттен терең ләззат алуға баса назар аударуды білдіретін сенім. Бұл керамиканың табиғи сыртқы түрі осы принциптерді көрсетуге және шай рәсімінің атмосферасына үйлесуге көмектесті. Шай рәсімі жапондықтардың заттарға, соның ішінде керамикалық ыдыстарға деген көзқарасын өзгертті. 1520 жылдан бастап, Жуконың шай рәсімінің принциптерін жариялағаннан кейін, басқа шай шеберлері де рәсімдер үшін керамикалық ыдыстардың белгілі бір стильдерін жасауға тапсырыс берді. Такено Шоо Шигараки ыдыстарына қызығып, жасыл және қоңыр глазурьтерге араласқан қызыл глазурьмен ыдыстар жасауды тапсырды. XVI ғасырдың соңында Рикью шай шебері де Рикью Шигараки деп аталатын ыдыстардың белгілі бір түрін қолдады. Бұл ыдыстар Корея ыдыстарын еліктейтін сұр фаянспен жасалды. 1635 жылы Тодо әулеті билікке келді және кейін Эншу Шигараки ыдыстарын қадағалау үшін Кобори Эншу есімді шай шеберін жұмысқа алды.
Tea drinking was common in Japan since early times. The general public drank tea out of wooden bowls at fairs and markets, and the upper classes made a guessing game with the drink. It was not until a tea master by the name of Murata Juko wrote a letter discussing the disciples of the tea ceremony that Shigaraki wares were produced for the specific ceremony. Influenced by Zen Buddhist traditions, Juko reestablished that the tea ceremony should reflect the concept of wabi sabi, the belief of emphasizing simplicity, humility, and intense appreciation of the immediate experience. The natural appearance of this pottery helped reflect these principles and fit into the aesthetic of the tea ceremony atmosphere. The tea ceremony transformed the manner in which the Japanese viewed objects, including ceramic ware. Beginning in 1520, after Juko’s statement of tea ceremony principles, other tea masters began ordering the production of certain styles of ceramic wares for the ceremonies. Takeno Sho o was attracted to the Shigaraki ware and ordered ware with red glazes that ran into green and brown glazes to be produced. Towards the end of the sixteenth century, the tea master Rikyu also patronized a certain appearance of wares, called Rikyu Shigaraki. These wares were made with a grey faience that imitated Korean wares. The Todo family came to power in 1635 and employed a tea master by the name of Kobori Enshu to supervise what would be later called Enshu Shigaraki ware.