Хорватияның Кароблаг қаласы және аймағының тарихы мен географиясы
Karlobag
Карлобаг, Хорватия: туризм, балық аулау, табиғат серуендері. Velebit тауларының көлеңкесіндегі Адриатика теңізіндегі муниципалитет туралы ақпарат. Халық саны, елді мекендер.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Карлобаг – Хорватияның Адриатика теңізі жағалауындағы қалалық муниципалитет, Паг аралына қарап тұрған Велебит тауларының етегінде, Госпич қаласының батысында және Сень қаласының оңтүстігінде орналасқан. Гацка өзені де осы аймақтан ағып өтеді. 2011 жылғы халық санауы бойынша муниципалитетте 917 адам тұрады, оның ішінде:
Karlobag is a seaside municipality on the Adriatic coast in Croatia, located underneath the Velebit mountains overlooking the island of Pag, west of Gospić and south of Senj. The Gacka river also runs through the area. In the 2011 census, the population of the municipality was 917, in the following settlements:
Барич Драга, 125 адам
Башке Оштарие, 27 адам
Цесарика, 123 адам
Crni Dabar, тұрғыны жоқ
Дошен Дабар, тұрғыны жоқ
Карлобаг, 468 адам
Конское, тұрғыны жоқ
Кучишта Чезаричка, 12 адам
Леденик Чезарички, 20 адам
Луково Шугарье, 68 адам
Равни Дабар, тұрғыны жоқ
Станишта, 6 адам
Сушань Чезарички, 12 адам
Видовац Чезарички, 56 адам
Barić Draga, population 125
Baške Oštarije, population 27
Cesarica, population 123
Crni Dabar, no population
Došen Dabar, no population
Karlobag, population 468
Konjsko, no population
Kućišta Cesarička, population 12
Ledenik Cesarički, population 20
Lukovo Šugarje, population 68
Ravni Dabar, no population
Staništa, population 6
Sušanj Cesarički, population 12
Vidovac Cesarički, population 56
Сол халық санауында хорваттар 94,33% құрады. Бүгінде басты кәсіптері – балық аулау және туризм. Басты іс-әрекеттері – қайықпен жүзу және тауға серуендеу, себебі Карлобаг өте жақсы жаяу жолдарымен танымал. Карлобагтың үстінен көтерілген Велебит таулары әлемдік биосфералық қорық деп жарияланды, қазіргі таңда Хорватиядағы жалғыз қорық.
In the same census, Croats made up the majority at 94.33%. Today, chief occupations are fishing and tourism. Main activities include boating and hiking, as Karlobag is known for its excellent trails. The Velebit mountains rising above Karlobag have been declared the a world biosphere reserve, currently the only one in Croatia.
Тарих
Карлобаг қаласы алғаш рет 1387 жылы «Bag» деп аталып, 14 ғасырда Киелі Рим императоры Карл IV құрған. Осылайша, қала оның атымен аталады (Karlo – Чарльз атының хорват тіліндегі нұсқасы). Қаланың ішкі аймақтармен байланысы тығыз болғандықтан, оның орталық бөлігі басқа Жерорта теңізі елді мекендерінен мүлдем өзгеше. Плиний мен Птолемей оны римдік «Вегия» деп еске алады. Көшпенділер кезеңінде Вегия құлдырап, бірақ 7 ғасырда хорваттар римдік қаланың батысында «Скриса» (Opidum Scrissi) деп аталатын жаңа елді мекен салған. Кейін ол «Bag» деп белгілі болды және ақсүйек Тугомирич, содан кейін Гусич Куржакович және Могорович Дисиславич әулеттерінің орталығына айналды. 1322 жылы Крбава герцогы Куржакович «Bag» қаласын басып алып, 1387 жылдың 2 қарашасында қала мәртебесін берді. 15 ғасырдың соңында қала король Маттиас Корвиннің билігіне көшті, ал 1493 жылы Иван Карлович Крбавский биледі. Ликаға түрік шапқыншылығы қаланың даму бағытын түбегейлі өзгертті. 1525 жылы түріктер қаланы толығымен қиратты, тек шағын гарнизонмен бекініс қалды. Венеция қаланы тастап кетуді немесе қайта құруды ойластырып жатқанда, Сень халқы Австрия архиегері Карлға (әскери шекара аймағы – «Война Кражинаның» негізін қалаушы) жүгінді. Ол 1579 жылы жаңа қала салды, ол 1580 жылдан бастап Карлобаг деп аталды. Бірақ қала жаңадан құрылыс салып аяқталғанда (1592), венециялықтар бекініске шабуыл жасап, қаланы талқандады. 1683 жылға дейін Карлобагта әскери бөлімдер ғана орналасқан. Карлобагтың одан әрі дамуына тағы бір Габсбург билеушісі (сонымен қатар Карл аталған) жауапты болды – Мария Терезияның соңғы еркек баласы және әкесі Карл VI. Оның бұл қалаға қызығушылығы «Адриатикалық бағытталғандық» деп аталды, себебі оған дейін Австрия Адриатика теңізіне көп көңіл бөлмеген. Ол порт салып, Госпичке жол салуды жоспарлады. Оның немересі Иосиф II 1776 жылы Карлобагты «Война Кражинаға» қосты және 1786 жылы Велебит тауы арқылы тағы бір жол салды. Наполеон билігі тұсында Карлобаг 1813 жылы ағылшын әскери кемелерінің оқ жауыннан зардап шекті. 1918 жылға дейін Карлобаг (1850 жылға дейін Карлобаго, кейін Карлопаго деп аталған) Хорватия Корольдігінің Славониясының (1867 жылғы келісімнен кейін) Хорватия әскери шекарасындағы Ликанер полкінің №I бөлігіне кірді.
The town of Karlobag is first mentioned in 1387, as "Bag", founded by the Holy Roman Emperor Charles IV, Holy Roman Emperor in the 14th century, and is thus named after him (Karlo being the Croatian variant of Charles.) It has such strong connections with the interior that its town centre is completely different from other Mediterranean settlements. Pliny and Ptolemy mentioned it as the Roman "Vegia". During migration period Vegia collapsed, but in the 7th century the Croats built a new settlement to the west of the Roman town, called Skrisa (Opidum Scrissi) which was later known as Bag, the seat of the noble Tugomirić family, then of Gusić Kurjaković and Mogorović Disislavić families. Kurjaković, the duke of Krbava, took over Bag in 1322 and on November 2, 1387. gave Bag the status of a city. At the end of the XV. century, Bag fell under the rule of King Matthias Corvinus, and in 1493 it fell under the rule of Ivan Karlović Krbavski. The Turkish invasion of Lika completely changed the course of this town's development. In 1525 it was completely destroyed by the Turks, leaving only a fortress with a small military presence. While Venice was considering whether to completely abandon or rebuild the town, the people of Senj turned to the Austrian Archduke Karl (the founder of the "Vojna Krajina", the military border area) and he built a new town in 1579, which, from 1580 on became known as Karlobag. However, just as the town had been restored (1592) the Venetians took over the fortress and destroyed the town. Right up until 1683 Karlobag was inhabited only by military units. Another Habsburg ruler (also called Karl) was responsible for Karlobag's further development, the last male member of the family and father of Maria Theresa, Charles VI. His interest in this town was the result of his so called "Adriatic orientation", for before him Austria had shown little interest in the Adriatic. He has a harbour built and planned a road to Gospić. His grandson Joseph II joined Karlobag to the "Vojna Krajina" in 1776 and in 1786 built another road over Velebit. During Napoleon's rule, Karlobag also suffered shelling from English warships, in 1813. Until 1918, Karlobag (named Carlobago before 1850, later Karlopago) was part of the (Kingdom of Croatia Slavonia after the compromise of 1867), in the Croatian Military Frontier, Likaner Regiment N°I.
Көрнекті орындар
Қаланың өзінде бірнеше тарихи ескерткіштер бар, әсіресе 1713 жылы салынған Капуциндер монастыры, онда көптеген ескі суреттер сақталған, бұл қаладағы мәдениеттің ең маңызды ескерткіші. Монастырда діни өнерге арналған шағын көрме, мұрағат және кітапхана ұйымдастырылған. Сонымен қатар, 17-ші және 18-ші ғасырларға жататын тағы да бірнеше шіркеулер бар. Қаланың үстіндегі төбеде Орта ғасырлық Фортика бекінісінің қираған қалдықтары мен 1615 жылғы шіркеу орнында салынған, 1776 жылғы Боромеоның Әулие Карл шіркеуі орналасқан. Қалада хорват тіл білімі маманы Шим Старчевичке арналған ескерткіш те бар.
The town itself has several historical landmarks, especially the 1713 Capuchin Monastery which has many old paintings, the most important monument of culture in the town. A small exhibition of ecclesiastical art, an archive and a library is arranged in the monastery. Also other churches, most dating back to the 17th and 18th centuries. On the hill above town are the ruins of a Middle Ages fortress called Fortica, and the baroque church of Saint Charles of Borromeo (1776), built on the site of a church of 1615. The town is also home to a monument to the Croatian linguist Šime Starčević.