Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Литва жазушысы (1828–1852)
Lithuanian writer (1828–1852)
Миха Иосиф Лебенсон (מיכה יוסף הכהן לעבענזאָהן; 2 ақпан 1828 – 17 ақпан 1852), сондай-ақ Михал (מיכ״ל) псевдонімімен де белгілі, Вильнадағы Хаскала дәуіріндегі ең көрнекті ақындардың және аудармашылардың бірі болды. Ол романтикалық әдебиеттің ықпалымен жазылған, жаңаша баяндалған Киелі кітаптарға негіделген романдарымен және пантеистік табиғат поэзиясымен танымал. Бұл туындылары "терең қайғы мен әдемі тілмен" сипатталады, сонымен қатар "жас ақынның өмірге деген қатты құштарлығын және оның санасын жеген ерте өлім қорқынышын" көрсетеді.
Micah Joseph Lebensohn (מיכה יוסף הכהן לעבענזאָהן; (2 February 1828 – 17 February 1852), also known by the pen name Mikhal (מיכ״ל), was one of the foremost poets and translators of the Haskalah in Vilna. He is best known for his innovative narrative Biblical romances and pantheistic nature poetry, influenced by the Romantic movement. These are characterised by "a deep pathos and a beauty of expression," and noted for their "expression of the young poet's strong longing for life and of the dread of an early dissolution which preyed on his mind."
Өмірбаян
Миха Жозеф Лебенсон 1828 жылдың 2 ақпанында Вильняда, маскил ақыны Авраам Дов Бер Лебенсонның (Адам ха Коэн) ұлы болып дүниеге келді. Әкесінің үйінде көптеген танымал еврей жазушыларымен кездескен ол әдебиетке ерте қызығушылық танытты. Ол он екі жасында поэзияны еврей тіліне аударуды бастады, ал он алты жасында өзінің алғашқы түпнұсқа өлеңін – «Ха Ахва» («Бауырластық») атты шығармасын ағасы Нұхқа арнады. Лебенсон жасөспірім кезінде еврей тілін мінсіз меңгергеннен бөлек, орыс, француз, поляк және неміс тілдерін жеке сабақтар арқылы оқыды. 1840 жылдардың соңында Лебенсон туберкулездің алғашқы белгілерін байқады. 1849 жылы дәрігердің кеңесімен емделу үшін шетелдегі санаторийлерге барды. Берлиндегі бір қыста ол Берлин университетінде Шеллингтің философиялық лекцияларын тыңдап, неміс романтизмінің ықпалына ішті. Сонымен қатар, ол Шнеур Сакс және Леопольд Зунц ғалымдарымен жақын танысып, олар оны еврей және Киелі кітаптағы батырлар туралы түпнұсқа өлеңдер жазуға ынталандырды. Аурудан құтылу үшін ол Салцбрунн және Рейнерц шипажайларына да барды. 1850 жылы Вильняға оралды және 1852 жылдың 17 ақпанында жиырма төртінші туған күнінен кейін көп ұзамай қайтыс болды. Оның соңғы өлеңі «Ха тефила» («Дұға») «Жүрек қызы – Дұғаға» арналған.
Micha Joseph Lebensohn was born on 2 February 1828 in Vilna, the son of maskilic poet Avraham Dov Ber Lebensohn (Adam ha Kohen), where he received a thorough Jewish education. Having met in his father's house many prominent Jewish writers, he developed an early interest in literature. He began to translate poetry into Hebrew at the age of twelve, and at the age of sixteen composed his first original poem, Ha Aḥvah ('Fraternity'), written to his brother Noah. As a teenager, Lebensohn, besides his perfect command of Hebrew, was privately tutored in Russian, French, Polish and German. By the late 1840s, Lebensohn discovered early symptoms of tuberculosis. In 1849, on the advice of his doctor, he went to sanatoria abroad for medical treatment. During a winter in Berlin, he attended the philosophy lectures of Schelling at the University of Berlin, and came under the influence of German Romanticism. At the same time, he became closely acquainted with scholars Shneur Sachs and Leopold Zunz, who encouraged him to write original poetry on Jewish and Biblical heroes. He also visited the spa towns of Salzbrunn and Reinerz to seek relief from the disease. He returned to Vilna in 1850, where he lived until his death shortly after his twenty fourth birthday, on 17 February 1852. His last poem, Ha tefilah ('Prayer'), is dedicated to 'Prayer, Daughter of Hearts'.
Мұра
Өлгеннен кейін Лебенсонның екінші өлеңдер жинағы, "Кинор Бат Цыйон" (1870 жылы жарық көрген) атты екінші томы әкесімен жинастырылды. Онда неміс тілінен аударылған бірнеше шығармалармен қатар лирикалық өлеңдер, махаббат өлеңдері және Израиль еліне арналған аза тұту жырлары бар. Лебенсонның қайын інісі, Джошуа Штайнберг, 1859 жылы "Ширей Бат Цыйон" өлеңдер жинағының неміс тіліндегі аудармасын "Gesänge Zion's" деп атап шығарды. "Шеломо" мен "Кохелет" өлеңдері француз тілінде, ал "Ехуд ха Леви" орыс тілінде жарық көрді. 1895 жылы оның және әкесінің өлеңдерінен құралған алты томдық жинақ "Кол шире Адам у Михал" деген атпен жарыққа шықты. Лебенсонның шығармалары оның замандасы және досы Дж. Л. Гордонға, сондай-ақ келесі буынның басқа лирикалық ақындарына зор әсер етті. Әкесі оның өліміне арнап "Ширей Сефат Кодештің" екінші бөліміндегі "Михал Дима" атты танымал аза жырды жазды. Дж. Л. Гордон "Кол Ширай Ехуданың" бірінші бөліміне енген "Хо Ах" ("О, Бауырым") атты аллегориялық драма жазды, ал Сэмюэл Дэвид Луцзатто Лебенсонның құрметіне кина жазды. Гордон сондай-ақ 1877 жылы Лебенсонның естелігіне арнап "Офель Бат Цыйон" кинасын жариялады.
After his death, a second volume of Lebensohn's poetry entitled Kinor Bat Tsiyyon ('Violin of a Daughter of Zion', published in 1870) was assembled by his father. It contains, alongside a number of pieces translated from German, lyric poems, love poetry, and lamentations for the Land of Israel. Lebensohn's brother in law, Joshua Steinberg, published a German translation of Shirei Bat Tsiyyon entitled Gesänge Zion's in 1859. The poems Shelomo and Kohelet were published in French translation, and Yehuda ha Levi in Russian. In 1895, a six volume collection of his poems and those of his father appeared under the title Kol shire Ada"m u Mikh"al. Lebensohn's work had a strong influence on J. L. Gordon, his contemporary and friend, and other lyric poets of the next generation. A noted elegy entitled Mikhal Dim'ah (in the second part of Shirei Sefat Kodesh) on his death was written by his father. J. L. Gordon's wrote an allegorical drama, Ho Aḥ ('O, Brother'), which is placed in the first part of Kol Shiray Yehudah, and Samuel David Luzzatto penned a kinah in Lebenson's honor. Gordon also published the kinah Ofel Bat Tsiyyon in Lebensohn's memory in 1877.