Гаррисберг, Пенсильваниядағы M. Harvey Taylor көпірі туралы ақпарат: құрылысы, қайта жаңарту, жылдамдық лимиті, трафик көлемі. Сузеханна өзені үстінен өтеді.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Харрисбургтегі көпір, Пенсильвания штаты
Bridge in Harrisburg, Pennsylvania
М. Харви Тейлор көпірі – штат астанасы Харрисбургтегі Сускехана өзенін жалғап тұрғызылған болаттан жасалған көп қабатты автомобиль көпірі. Ол Харрисбургтің орталық бөлігін Батыс жағалаудағы жақын қалалық елді мекендермен байланыстырады. 1950 жылдардың басында салынған бұл көпір 2001 жылы қайта жаңартылып, кеңейтілді, жаяу өткелдерге арналған қосымша кеңістіктер салынды. Көпірдегі жылдамдық шектеуі сағатына 50 миль (80 км/сағ). 2016 жылғы орташа тәуліктік көлік қозғалысы 28 139 құрады, оның бар болғаны 2% жүк көліктеріне тиесілі болды. Көпірге ешқашан маршрут тағайындалмаған.
The M. Harvey Taylor Bridge is a steel girder multilane highway bridge that spans the Susquehanna River at Harrisburg, the state capital. It connects central Harrisburg with the near suburbs on the West Shore. Built in the early 1950s, it was reconstructed and widened in 2001 04 to accommodate additional pedestrian walkways. The speed limit is 50 miles per hour (80 km/h). The Average Daily Traffic in 2016 was 28,139, only 2% of which was trucks. The bridge has never had a route designation.
Тарих
Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін Батыс жағалаудың дамып келе жатқан қалалық елді мекендерінен өтетін көлік ағынының артуына байланысты салынған бұл көпір 1952 жылдың 24 қаңтарында ашылды. Ол Сускеханна өзені арқылы Харрисбургтің алғашқы ақысыз көпірі болды. Көпірдің атауы оны салуға зор үлес қосып, 1907 жылдан 1964 жылға дейін үздіксіз мемлекеттік қызметте болған Харрисбургтен шыққан көрнекті мемлекеттік заң шығарушы, сенатор М. (Марис) Харви Тейлордың (1876-1982) құрметіне оның ашылуына дейін берілген. Алғашқы жоспар бойынша солтүстікке қарай салынбақ болған көпірді Тейлор қала орталығына жақынырақ салынсын деген тілек білдірді. Бұл қала орталығына кіретін басты көпірлердегі тығырындарды азайтуға және мемлекеттік басқару ғимараттарының кеңейіп жатқан кешеніне қызмет көрсетуге мүмкіндік берер еді. Көпірге жақын жерлер 1950-ші жылдардағы жаңа американдық қалалық жолдардың өзгеретін сипатын және олардың әсерін көрсетеді. Харрисбург жағында көпір тікелей Форстер көшесіне жалғастырылды. Көшенің бір жағындағы ағаштар, үйлер мен дүкендері сегіз қатарлы кең бульвар құру үшін бұзылды. Бұл бульвар Мемлекеттік көше көпірімен байланысу үшін ұқсас кеңейтілген 7-ші көше арқылы жалғастырылатын еді. Сақталған ғимараттар күйреуге ұшырады немесе мемлекет сатып алды. Көпірдің бір шақырымдық бөлігінің көп бөлігі тез арада тозған тұрғын үйлермен немесе жаңа мемлекеттік кеңсе ғимараттарымен қоршалды. Жаңа Форстер көшесі күндіз көлікпен тығырылып, түнде қараңғы болып, Харрисбургтің орталық және орталықтан тыс бөліктерін бөліп, екі ауданның да құлдырауына себепкер болды. Батыс жағалау жағында көпірге жаңа бір шақырымдық тас жол, Кэмп Хилл экспресі (қазіргі Харви Тейлор көпірінің айналма жолы) салынды. Бұл жол 21-ші көшедегі Кэмп Хилл айналма жолымен байланысу үшін ашық жер арқылы салынды. Көпір арқылы өтетін қосымша көлік ағынын қамтамасыз ету үшін бірнеше жыл ішінде Камберленд бульвары мен 32-ші көше бөліктері 1940-шы жылдардағы бастапқы конфигурациясынан кеңейтіліп, Камп-Хиллдің оңтүстік жағына дейін жететін төрт қатарлы тас жол құрылды. Жоспарлау кезеңінде Харви Тейлор көпірі "Солтүстік көпір" деп аталды. Бұл атау қала орталығындағы ескі Уолнут көшесі мен Маркет көшесінің автомобиль көпірлеріне сілтеме жасады. Олар өзен бойымен 1,5 шақырым төмен орналасқан. Ашылғаннан кейін он жыл өткен соң, қала маңындағы өсудің нәтижесінде жолаушылар көлігінің артуы Харрисбург тас жолын салуға түрткі болды. Бұл тас жол тағы бір көп қатарлы көпір, Джон Харрис көпірін қамтыды. Жергілікті тұрғындар Джон Харрис көпірін әлі де "Оңтүстік көпір" деп атайды, бірақ Харви Тейлор көпірінің ресми атауы сақталды.
Built to accommodate the rising volume of cross river commuter traffic from the growing West Shore suburbs after World War II, the bridge opened on January 24, 1952 as Harrisburg’s first toll free span across the Susquehanna. The bridge was named prior to its opening in honor of State Senator M. (Maris) Harvey Taylor (1876 1982), a prominent state legislator from Harrisburg who held public office almost continuously from 1907 to 1964, and who was instrumental in getting it built. Originally envisaged on a site further north, Taylor wanted the bridge closer to downtown in order to relieve the traffic congested bridges that fed into the central business district and service the expanding Capitol Complex of state government buildings. The approaches to the bridge illustrate the changing character and implications of new American urban roads in the 1950s. On the Harrisburg side the bridge fed directly and at grade into Forster Street, whose trees, homes, and shops on one side were leveled to create a spartan boulevard eight lanes wide, intended to connect with the State Street Bridge via a similarly widened 7th Street. The surviving buildings fell into neglect or were bought up by the state, and much of its one mile length was soon flanked by eroding housing or stark new government office buildings. The new Forster Street soon was traffic congested during the day, desolate at night, and split downtown from midtown Harrisburg, helping both districts into decline. On the West Shore side, the bridge approach was a new mile long freeway, the Camp Hill Express (today’s Harvey Taylor Bridge Bypass), routed through then open land to connect with the Camp Hill Bypass at 21st Street. To accommodate the additional bridge traffic, within a few years the Cumberland Blvd and 32nd Street segments of the Bypass were widened from their original 1940s configuration to create a divided four lane highway reaching to the southern end of Camp Hill. During its planning stages, the Harvey Taylor was called the “North Bridge,” in reference to the older Walnut Street and Market Street automobile bridges at the heart of the downtown, 1.5 miles downriver. Less than a decade after it opened, the continued rise in commuter traffic fueled by suburban growth prompted construction of the Harrisburg Expressway with another multilane span, the John Harris Bridge. Locally, the John Harris is still often called the “South Bridge,” but the Harvey Taylor’s official name has endured.