Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
2-ғасырдағы аскеттік христиан сектасы
Ascetic 2nd century Christian sect
Энкратиттер ("өзін ұстаушылар") – некеге тыйым салып, ет жеуден бас тартуға кеңес берген 2-ғасыр христиандарының аскеттік сектасы. Евсевий Татианды осы қате сенімнің авторы деп айтады. 1 Тімоте хатында (4:1-4) сынағандар осы гностикалық энкратиттер болған деген болжам бар.
The Encratites ("self controlled") were an ascetic 2nd century sect of Christians who forbade marriage and counselled abstinence from meat. Eusebius says that Tatian was the author of this heresy. It has been supposed that it was these Gnostic Encratites who were chastised in the epistle of 1 Timothy (4:1 4).
Ерте тарих
Бұл атпен христиандық ағым туралы алғашқы айғақ Иринейдің еңбектерінде кездеседі. Оларды Александриялық Климент бірнеше рет атап өтеді, ол олардың атын "Қылықтылық" (Temperance) деп атағандығын айтады. Римдік Гипполит оларды былай сипаттайды: "Олар Құдай мен Мәсіхке қатысты мәселелерде Шіркеумен бірдей көзқарас білдіреді; алайда, өмір салты тұрғысынан, олар күндерін мақтанға толы өткізеді"; "жануар тағамын жемей, тек су ішеді және некеге тұруға тыйым салады"; "оларды христиандар емес, циниктер деп есептейді". Осы мәтінге сүйене отырып, кейбір Энкраттардың дін тұрғысынан толыққанды дұрыс болғаны, ал қателіктері тек амалдарында болғаны болжанады. Ориген олардың Әулие Пауылдың хаттарын мойындамағанын мәлімдейді.
The first mention of a Christian sect of this name occurs in Irenaeus. They are mentioned more than once by Clement of Alexandria, who says that they are named from "Temperance". Hippolytus of Rome refers to them as "acknowledging what concerns God and Christ in like manner with the Church; in respect, however, of their mode of life, passing their days inflated with pride"; "abstaining from animal food, being water drinkers and forbidding to marry"; "estimated Cynics rather than Christians". On the strength of this passage it is supposed that some Encratites were perfectly orthodox in doctrine, and erred only in practice. Origen says they did not acknowledge St. Paul’s Epistles.
Кейінгі тарих
Кейінірек бұл секта жаңа өмір мен күш-қуатты белгілі бір Северус қосылуы арқылы алды, одан кейін Энкратиттер көбінесе Севериандар деп аталды. Бұл северийлік Энкратиттер Заңды, Пайғамбарларды және Ізгі хабарларды қабылдады, бірақ Елшілердің істері кітабын қабылдамады және Әулие Пауылды және оның хаттарын қарғады. Бірақ Эпифанийдың Севериандар туралы берген есебі иудаизмдік бейімділіктерге қарағанда сириялық гностицизмді көбірек көрсетеді. Олар некеге қарсы болды – әйелдер мен жынысты шайтанның туындысы деп жариялады – сондай-ақ ішімдіктерге де қарсы болды, шарапты "үлкен жыланның уының тамшылары" деп атады. Эпифаний өз заманында Энкратиттердің Кіші Азияда, Писидияда, Фригияның Адустан ауданында, Исаурияда, Памфилияда, Киликияда және Ғалатияда көп болғанын айтады. Олар Рим провинциясында және Сириядағы Антиохияда түрлі жерлерде шашырап орналасқан. Олар бірнеше кіші секталарға бөлінді, олардың ішінде Апотактиктер жеке меншікті айыптауымен, ал Гидропарастаттар немесе Акварилер Евхаристияда шараптың орнына су қолдануларымен ерекше көзге түсті.
Somewhat later this sect received new life and strength by the accession of a certain Severus, after whom Encratites were often called Severians. These Severian Encratites accepted the Law, the Prophets, and the Gospels, but rejected the Book of the Acts and cursed St. Paul and his Epistles. But the account given by Epiphanius of the Severians rather betrays Syrian Gnosticism than Judaistic tendencies. They rejected marriage – declaring women and sex the work of Satan – and also intoxicants, calling wine 'drops of venom from the great Serpent'. Epiphanius states that in his day Encratites were very numerous throughout Asia Minor, in Pisidia, in the Adustan district of Phrygia, in Isauria, Pamphylia, Cilicia, and Galatia. In the Roman Province and in Syrian Antioch, they were found scattered in various places. They split up into a number of smaller sects of whom the Apotactics were remarkable for their condemnation of private property, the Hydroparastatæ or Aquarii for their use of water instead of wine in the Eucharist.
Басып шығару
382 жылы Феодосий Энкратиттер, Саккофорилер немесе Гидропарастатилер деп аталатындардың барлығына өлім жазасын берді және Магистер Официорум Флорусқа осы еретиктерді, оның ойынша, жасырынған манихейлер екендігін анықтап, қатаң іздеуді тапсырды.
In the Edict of 382, Theodosius pronounced the sentence of death on all those who took the name of Encratites, Saccophori, or Hydroparastatæ, and commanded Florus, the Magister Officiorum, to make strict search for these heretics, who were, in his view, Manichæans in disguise.