Орегонның қысқа жолдары: Willamette Valley теміржолының тарихы

Кіріспе

Орегонның батыс бөлігіндегі қысқа желілік темір жол

Вилламет аңғары темір жолы (WVR, WGR) – Орегонның Вилламет аңғарында қызмет ететін қысқа желілік темір жол. 1993 жылдың ақпан айында Оңтүстік Тынық мұхиты көлік компаниясынан Вудберннен Стейтонға дейінгі учаскені, сондай-ақ Гиерден батысқа қарай Салемге дейінгі тармақ жолын жалға алды (1995 жылы бір бөлігі тоқтатылды) және 1996 жылы мүлікті сатып алды. Компания 1993 жылы Олбани мен Милл Сити арасындағы учаскені де жалға алды, бірақ 2000 жылдың қазан айында жалға алу құқығын Олбани және Шығыс темір жолына берді.

Тарих

Уиламет аңғары темір жолы 1980 жылы Майк пен Дэвид Рут қысқа рельсті темір жол іздеп жүрген кезде құрылды. Олар Вильламина мен Гранд-Ронде арасындағы сегіз шақырымдық қысқа желіні тауып, теміржолды International Paper компаниясынан сатып алды. Олар теміржолдың бұрынғы атауын қайта жаңғыртты – Вилламина және Гранд-Ронде темір жолы (W&GR). Теміржол бір Alco S1 локомотивін иеленді және Гранде-Ронде мен Форт-Хиллдегі ағаш кесетін зауыттардан Вилламинадағы Оңтүстік Тынық мұхитымен байланысына ағаш тасымалдауды бастады. Бірнеше жылдан кейін Форт-Хиллден Гранд-Рондеге дейінгі желі тоқтатылды; алайда, Вилламина мен Форт-Хилл арасындағы жұмыс 1990 жылдардың ортасына дейін жалғасты, содан кейін теміржол Форт-Хилл Lumber Company компаниясының иесі Hampton Lumber Sales компаниясына сатылды. Hampton Willamette & Pacific Railroad компаниясымен келісімшарт жасады, ол қазір Вилламинаға дейін желіде жұмыс істеді және қажет болған жағдайда Форт-Хиллге пойыздарды жіберді. W&GR сатып алынғаннан кейін көп ұзамай, Рут ағайындылары Independence қаласында үш шақырымдық тармақ желісін сатып алды. Бұл теміржол бұрын Independence қаласының оңтүстігінде және батысында тоқтатылған Valley and Siletz темір жолының қалдығы болды. Теміржол Boise Cascade компаниясынан сатып алынды, ол Орегон штатының жағалаулық аймағындағы орман алқаптарына және Valsetz қаласындағы ағаш кесетін зауытына кіру үшін бұл теміржолды пайдаланды. Бұл теміржол Уилламет аңғары темір жолы деп аталды. Теміржолда енді EMD GP9 локомотиві және екі EMD SW1200 локомотиві болды, барлығы Оңтүстік Тынық мұхитының мұрасы. SW1200 локомотивтерінің бірі Оңтүстік Тынық мұхитының Shasta Daylight жолаушылар пойзын еске түсіретін түс схемасына боялды және "Willamette Valley" деп жазылды. Independence қаласында теміржол локомотивтер паркін жөндеу және басқа теміржолдар үшін локомотив цехын ұстады. Шамамен 1988 жылы компания жаңа атау алды – Rail West – және Банкс пен Тилламок арасындағы 90 шақырымдық желіні, Тилламок шығанағы темір жолын іске қосуды бастады. Бұл желі Тилламок шығанағы порты Оңтүстік Тынық мұхитынан сатып алды және Rail West портың атынан келісімшарт операторы болды. Бұл келісім 1990 жылдардың басына дейін, Тилламок шығанағы порты теміржолды өздігінен басқаруға кіріскенге дейін сақталды. 1992 жылы Southern Pacific компаниясы Орегон штатының батысындағы филиал желілерін қысқа желі операторларына жалға беру процесін бастайтынын мәлімдеді. Уилламет аңғары / Вилламина және Гранд-Ронде теміржолдары бүкіл Вилламина тармағын иеленеді деп көп айтылғанмен, біріктірілген компания оның орнына Батыс Стейтон, Гир және Милл Сити тармақтарының операторы болды. Willamette & Pacific Railroad компаниясы Уэстсайд және Вилламина тармақтарын іске қосуды бастады, олар Уилламет аңғары теміржолының екі теміржол желісін байланыстырды. Жаңадан кеңейтілген теміржол жаңа желілерді пайдалануға көмектесу үшін Оңтүстік Тынық мұхитынан екі EMD SD9 және бір GP9 локомотивін сатып алды. Бірнеше жылдан кейін теміржол Оңтүстік Тынық мұхитынан үш EMD GP35 локомотивін де сатып алды. Салемнен "қысқа жол" ретінде қарастырылатын Гир тармағы артық болды және 1995 жылы тоқтатылды. Тармақтың шығыс бөлігі бүгінге дейін сақталған және вагон сақтауға пайдаланылады, алайда тармақтың батыс бөлігінің көп бөлігі алынып тасталды және кейбір жағдайларда бастапқы деңгей жаңа құрылыстармен жабылған (әсіресе Салем қаласының Амтрак станциясына жақын батыс жағында). Вилламет университетінің софтбол алаңы бастапқы тораптың бір кездері болған жерде орналасқан. 1996 жылы Уилламет аңғары теміржолы жалға алу шартын сатып алуға айналдырды және енді үш жыл бұрын жалға алған бұрынғы Оңтүстік Тынық мұхиты тармақтарына толық ие болды. 1998 жылы Олбэни және Шығыс теміржолы Burlington Northern and Santa Fe Railway (BNSF) компаниясынан Sweet Home тармағын жалға алды. Бұл желі Ливандағы қазіргі Олбэни Ливан Милл Сити желісімен байланысып, оңтүстік-шығысқа қарай Свит-Хоум қаласына дейін жалғасты. 1930 жылдан бастап BNSF және оның алдыңғы компаниялары Ливан мен Олбэни арасындағы жол пайдалану құқығын пайдаланды және басқа жағдайда электрлендірілген Орегон электр теміржолының бумен жұмыс істейтін тармағы болды. Сонымен қатар BNSF өз "Орегон электр" желісін Салемнен Юджинге дейін Портленд және Батыс теміржолына жалға берді. Sweet Home тармағын алғаннан кейін көп ұзамай Майк пен Дэвид Рут теміржолдарын екі меншікке бөлді – бұрынғы Батыс Стейтон тармағынан тұратын Уилламет аңғары теміржолы және бұрынғы Милл Сити мен Свит Хоум тармақтарынан тұратын Олбэни және Шығыс теміржолы. Сол уақытта екі ағайын Рут өздерінің басқа серіктесі, Джордж Лавакотты сатып алды. Джордж екі SD9 локомотивтерінің және Independence қаласындағы қалған теміржол желісінің иесі болды, ол қазір локомотив цехымен және Портленд және Батыс теміржолымен байланыс алаңымен байланысты бір шақырымдық желіге дейін қысқартылды. Цехтың оңтүстігіндегі желі тоқтатылды және бүгінде бұл желіде тасымалдаушылар немесе өнеркәсіптер жоқ. Джордж цехты екі SD9 локомотивтерін күтіп ұстау және қалпына келтіруді үміттене отырып, бу локомотивін сақтау үшін пайдаланады. 2008 жылдың тамызында Лавакот мырза 4433 нөмірі бар SD9 локомотивін Portland & Western Railroad компаниясына сатты, бірақ Southern Pacific "Black Widow" түс схемасында боялған 5399 локомотивін сақтап қалды.

Willamette Valley Railway began in 1980, when Mike and David Root were in search of a shortline railroad to operate. They located an eight mile shortline between Willamina and Grand Ronde, and purchased the railroad from International Paper. They resurrected a former name of the railroad, the Willamina and Grand Ronde Railway (W&GR). The railroad rostered a single Alco S 1 locomotive and began hauling lumber from the sawmills in Grande Ronde and Fort Hill to its connection with the Southern Pacific in Willamina. Within a few years, the line from Fort Hill to Grande Ronde was abandoned; however, operations between Willamina and Fort Hill continued until the mid 1990s when the railroad was sold to Hampton Lumber Sales, the owner of the Fort Hill Lumber Company. Hampton chose to contract with Willamette & Pacific Railroad, who now operated the line into Willamina, which ran trains into Fort Hill on an as needed basis. Shortly after purchasing the W&GR, the Root brothers also acquired a three mile branchline in Independence. The railroad was the remnant of the Valley and Siletz Railroad which had been previously abandoned south and west of Independence. The railroad was acquired from Boise Cascade, which used the railroad to access its timberlands in Oregon's Coast Range as well as a sawmill located in Valsetz. This railroad was renamed the Willamette Valley Railroad. The railroad now rostered an EMD GP9 locomotive and two EMD SW1200 locomotives, all of Southern Pacific heritage. One of the SW 1200 locomotives was repainted into a scheme reminiscent of Southern Pacific's Shasta Daylight passenger train and lettered "Willamette Valley". In Independence, the railroad maintained a locomotive shop to repair its fleet of locomotives as well as for other railroads. In approximately 1988, the company took on a new name—Rail West—and began to operate the Port of Tillamook Bay Railroad, a 90 mile line between Banks and Tillamook. This line was purchased from Southern Pacific by the Port of Tillamook Bay, and Rail West became a contract operator on behalf of the port. This arrangement lasted until the early 1990s when the Port of Tillamook Bay began operating the railroad itself. In 1992, Southern Pacific announced that it would begin the process of leasing its branchlines throughout western Oregon to shortline operators. While it was often rumored that the Willamette Valley/Willamina & Grande Ronde Railroads would take over the entire Willamina Branch, the combined company instead became the operator of the West Stayton, Geer and Mill City Branches. The Willamette & Pacific Railroad began operating the Westside and Willamina Branches which connected the two rail lines owned by Willamette Valley Railroad. The newly expanded railroad acquired two EMD SD9s and one GP9 locomotive from the Southern Pacific to help operate the new lines. Within a few years, the railroad acquired three EMD GP35 locomotives also from Southern Pacific. The Geer Branch, which was often seen as a "short cut" from Salem, was redundant and was abandoned in 1995. The eastern portion of the branch exists to this day and is used for car storage, however much of the western portion of the branch has been removed and in some cases the original grade built over with new development (especially at the very western end, near Salem's Amtrak station. The softball field for Willamette University is located where the original junction once existed.) In 1996, the Willamette Valley Railway converted its lease into a purchase, and now fully owned the former Southern Pacific branches it had leased only three years previously. In 1998, the Albany and Eastern Railroad leased the Sweet Home Branch from the Burlington Northern and Santa Fe Railway (BNSF). This line connected with the existing Albany Lebanon Mill City line at Lebanon and continued southeasterly to Sweet Home. Since the 1930s BNSF and its predecessors used trackage rights between Lebanon and Albany, and was a steam powered branch off of the otherwise electrified Oregon Electric Railway. At the same time BNSF leased its "Oregon Electric" line from Salem to Eugene to the Portland and Western Railroad. Shortly after taking over the Sweet Home Branch, Mike and David Root had split their railroad into two properties—the Willamette Valley Railway which consisted of the former West Stayton Branch, and the Albany and Eastern Railroad consisting of the former Mill City and Sweet Home Branches. Also around this time, the two Root brothers bought out their other partner, George Lavacot. George retained ownership of the two SD9 locomotives as well as the remaining trackage in Independence, now scaled back to one half mile connecting the railroad shop with the interchange yard with the Portland and Western Railroad. The track south of the shop was abandoned and today there are no shippers or industries on this line. George uses the shop to maintain his two SD9 locomotives as well as house a steam locomotive with the hopes of restoring it. In August 2008, Mr. Lavacot sold one of the SD9 locomotives, numbered 4433, to the Portland & Western Railroad; while retaining locomotive 5399 painted in a Southern Pacific "Black Widow" heritage paint scheme.

Бұрынғы локомотивтер

110 Alco S 1, International Paper үшін салынған. Бұл локомотив қазір Вашингтон штатындағы Якольт қаласындағы сақтау тобының меншігінде. 201 EMD SW 1200, Оңтүстік Тынық мұхиты үшін салынған. Бұл локомотив қазір Оклахома штатының Катуза портына тиесілі. 2273 EMD SW 1200, Оңтүстік Тынық мұхиты үшін салынған. Бұл локомотив қазір Оклахома штатының Катуза портына тиесілі. 2501 EMD GP35, 1963 жылы Оңтүстік Тынық мұхиты 7412 болып, кейін 6524, содан кейін 6303 болып өзгертілген. Бұл локомотив компания бөлінгеннен кейін Албани және Шығыс темір жолына берілді. 2890 EMD GP9, Оңтүстік Тынық мұхиты үшін салынған. Бұл локомотив бұзылып, оның рамасы RailPower Green Goat локомотивінің прототипі үшін пайдаланылды. 3859 EMD GP9, 1959 жылы Оңтүстік Тынық мұхиты үшін салынған. Бұл локомотив компания бөлінгеннен кейін Албани және Шығыс темір жолына берілді және 1750 болып қайта нөмірленді. 4364 EMD SD9, 1955 жылы Оңтүстік Тынық мұхиты 5399 болып, кейін 3877, содан кейін 4364 болып өзгертілген. Бұл локомотив қазір Джордж Лавакотқа тиесілі. 4413 EMD SD9, 1955 жылы Оңтүстік Тынық мұхиты 5400 болып, кейін 3878, содан кейін 4413 болып өзгертілген. Бұл локомотивтің қазіргі орны белгісіз. 4433 EMD SD9, 1955 жылы Оңтүстік Тынық мұхиты 5426 болып, кейін 3904, содан кейін 4433 болып өзгертілген. Бұл локомотив "Портленд және Вестерн" компаниясына 1854 нөмірімен тиесілі.