Кіріспе
Сиэтл, Лейк-Шор және Шығыс темір жолы (SLS&E) 1885 жылғы 28 сәуірде Вашингтон штатының Сиэтл қаласында құрылған темір жол болды. Оның үш мақсаты болды: Балард қаласына бастапқы желіні салу және іске қосу, инвесторларға дереу нәтижелер мен кіріс әкелу; 19 ғасырлық дәстүрдегі стильде аңғарлар, тау етегі, Каскад жотасы және Шығыс Вашингтонның байлықтарын игеру, осы арқылы қосымша венчурлік капитал тарту; және Сиэтл үшін трансконтиненталдық темір жолға қосылуды қамтамасыз ету, бұл корпорацияның ең маңызды жетістігі болар еді. Темір жолының тарихи жетістігі – Сиэтлден Сумасқа дейінгі қадам, бұл Британдық Колумбиясы, Канадамен шекарадағы байланыс болды, ал Ханттингдон шекарасындағы Канадалық Тынық мұхиты арқылы өтетін темір жол қазір Эбботсфорд қаласының бір бөлігі. Тарихи жетістіктеріне қоса, SLS&E Сиэтлден Ботелл арқылы Вудвинвиллге, Салал Прериге (Солтүстік Бендтен сәл өткеннен кейін); Салмон Бэйге (Баллард қаласының өнеркәсіптік аймағы); және Споканнан Давенпортқа дейін тармақтар салды. Соңғы мақсатының бірі – Валлула арқылы Солтүстік Дакотаға темір жол байланысын құру болды, Валлула – бұл Колумбия өзеніндегі бекет, ол темір жол құрылысының алғашқы онжылдықтарында орналасқан, қазіргі Үш қалаға жақын жерде. Жергілікті тарихшы Уильям Спидель Солтүстік Тынық мұхиты темір жолының (NP) магнаты Генри Виллардтың федералдық құқықтарына ие болғанын және Валлула арқылы желінің салынуын баяндады. SLS&E алғаш рет ескі Downtown-дағы Сиэтл портынан Эллиотт шығанағы бойымен Баллардтың ағаш және балық аулау қаласына дейін желі салу үшін құрылды. 1971 жылы қолданыстан шығарылғаннан кейін, темір жолдың оңтүстік бөлігі 1978 жылы Бёрк Гилман жолы ретінде қайта ашылды.
The Seattle, Lake Shore and Eastern Railway (SLS&E) was a railroad founded in Seattle, Washington, on April 28, 1885, with three tiers of purposes: Build and run the initial line to the town of Ballard, bring immediate results and returns to investors; exploit resources east in the valleys, foothills, Cascade Range, and Eastern Washington in 19th century style, attracting more venture capital; and boost a link to a transcontinental railroad for Seattle, the ultimate prize for incorporation. The historical accomplishment of the line was Seattle to Sumas at the border, with British Columbia, Canada, connecting with the Canadian Pacific transcontinental at the border at Huntingdon, British Columbia, now part of the City of Abbotsford. In addition to the historical accomplishment, the SLS&E built and ran branches from Seattle through Bothell, on to Woodinville, to Sallal Prairie (just past North Bend); Salmon Bay (the industrial district of the town of Ballard); and Spokane to Davenport. Toward the latter end, one goal was creating a rail connection to North Dakota via Wallula, an outpost on the Columbia River in the early decades of railroad booms, near the present Tri Cities. Local historian William Speidel reported that Henry Villard, tycoon of the Northern Pacific Railway (NP), had the federal rights and had the line through Wallula built. The SLS&E was first incorporated to build a line from the Seattle harbor in old Downtown, along Elliott Bay to the lumber and fishing town of Ballard. Subsequent to its abandonment in 1971, a southern portion of the railroad’s right of way re opened in 1978 as the Burke Gilman Trail.
Сиэтлмен байланысты теміржол империясын дамыту
Сиэтлдегі теміржол құрылысы дамумен және болашаққа деген алғашқы үміттермен тікелей байланысты болды. Бүгінгі коммуникациялық желілер сияқты, 19 ғасырдың теміржолдары жол, акция және саудадан гөрі көп нәрсені білдірді. Романтикалық және практикалық мүмкіндіктер Батыс қалаларын қызықтырды, дәл қазіргі уақыттағы интернет-сауда мен жолақтың кеңдігі сияқты (жолақтың кеңдігі тар болғанмен, қалау жоғары, бәсекелестік күшті болды). Американың жағалаулары арасындағы саяхат айларға созылған, тіпті вагонмен құрлық арқылы немесе желкенді кемемен немесе Бура мүйісінен айналып өтетін пароходпен болса да, 1869 жылы Юнион Пасифик Сан-Францискоға жеткенше және 1887 жылы Солтүстік Пасифик Такомаға дейін ашылғанша. Жақсы жағдайда, ішкі қолдаушылар Снокуалми жотасындағы Деннидің темір тауына дейін жете алатындарын үміттенеді. SLS&E басқа трансконтиненталдық теміржолдардың бірімен байланысуға арналған болса, оның басты мақсаты 19 ғасырдың өнеркәсіптік дамуында қаланың артқы аймағын пайдалану болды: жылдам жоғалып бара жатқан оңай өңделетін ағаштар, содан кейін көбінесе көмір және темір. Кейіннен пайдалы болған теория бойынша, жолаушылар пойыздары SLS&E жолымен жүріп, қала орталығына жиырма минуттық көрікті саяхатты ұсынуы мүмкін еді. Содан бері қала периметріндегі әрбір қала "қала орталығынан 20 минуттық көрікті саяхат" деп жарнамаланды. Сиэтл, көл жағалауы және Шығыс теміржолы Сиэтл үшін өте нашар тірек болды. Қалалық қолдаушылар осы теміржолға көп ақша жұмсады, бірақ олар аяқтаған кезде ол тек шығысқа қарай Снокуалми шарлауының үстіндегі Рэтлснейк Прериісіне және солтүстікке қарай Арлингтонға дейін ғана салынды. Бірақ бұл Сиэтл Нью-Йорк Алкисінің трансконтиненталдық жүйемен байланысқа деген жалғыз үміті болды. Екінші жағынан, SLS&E-нің қосымша пайдалары қолдаушыларға Great Northern-мен сәттілікке жете алуға мүмкіндік берді. SLS&E-нің ашылу саяхатын тойлаған жарнамалық басылымның арт жағында: "Сиэтл көл жағалауы және Шығыс теміржолы компаниясы 1885 жылдың 15 сәуірінде құрылды және оны жергілікті адамдар мен Нью-Йорктің Джеймисон, Смит және Коттинг қаржыландырды. Жолдың алғашқы бөлігі көмір шахталары жүк тасымалдайтын Исакуаға дейін созылды. Жолдың алғашқы депосы Колумбия көшесінің етегінде салынды, бірақ жолдар мен терминалдар үшін орын тым шектеулі болғандықтан, қала теміржол даңғылын құрды, ені 120 фут. Қала жаңа жолға трасса үшін даңғылдың отыз футын берді және Солтүстік Тынық мұхитына да сондай мөлшерде ұсынды, бірақ ол қабылданбады. Көп ұзамай Споканның шығыс шетінен құрылыс басталды және қырық мильдік жол салынды. Бұл бәсекелес желінің табысына қысым көрсетіп, Солтүстік Тынық мұхиты 1890 жылы Сиэтлге қарсы күресінен бас тартты. [Суреттегі мәтін күміс геляциялық баспаның арт жағында, "Сиэтл көлінің жағалауы мен шығыс теміржолындағы саяхат, n. d.", A. Curtis 59932.] SLS&E Сиэтлден Сумасқа дейін 126,30 миль (203 км) арақашықтықты, Канада-АҚШ шекарасындағы Канадалық Тынық мұхит трансконтиненталдымен байланыстырды, 1880-ші жылдардың соңында 1892; Сиэтлден Ботелл арқылы шамамен 24,5 миль (39 км) арақашықтықтағы филиалдармен, 38,45 миль (62 км) Вудвинвилл тоғысынан Салал Прериісіне (Солтүстік Бендке) дейін (Сиэтлдің орталығынан прерияға дейін шамамен 63 миль (101 км)), 1886-1889; қала орталығынан Салмон шығанағына дейін және Баллард қаласына дейін, 1885; Винсор филиалы (Ботелл арқылы және Солтүстік Крикке дейін); және 50,05 миль (81 км) Споканнан Давенпортқа дейін, 1888-1889 жылдары. "Жолдың салынуы бүкіл бойға ағаш кесу лагерьлері, диірмендер, шахталар және қалалар сиқырлы түрде пайда болды". SLS&E тек Баллард қаласын ғана емес, Росс, Фримонт, Латона (қазіргі шығыс Валлингфорд), Бруклин (қазіргі батыс Университет ауданында), Еслер (қазіргі Лорелхерст), Ботелл (Шүкіршілік күні, 1887) және Гилманға (қазіргі Исакуа) дейінгі қалаларды да дамытты. UW архивіндегі басылымның арт жағында, 1894 жылдың 20 тамызы. [Сиэтл, көл жағалауы және Шығыс] теміржолындағы апат Латонадан батысқа қарай (қазіргі Латона даңғылы). Гилманнан (қазіргі Исакуа) келген жүк пойызы сиырды соқты. [Поезд жүк] [м] микшерлік жүк пойызы, 10 көмір вагоны, бөренелер және қораптар вагондары. Пойыз Бруклинде (даңғылында) сиырларға тоқтады. Инженер Латонадан тыс жартаста қараған (?) бір-біріне [!]. Бір сиырды жартастан лақтырып жіберіп, қозғалтқыш өткенде жолға құлап түседі. [Қозғалтқыш] жолдан шығып, төмен түскенде дөңгелектер рельстен шығып кетті. Инженер кері бұрылды, бірақ тым кеш болды. Көмір тендері алға жылжып, машинаның бір бөлігін жарып, өрт сөндірушінің басын шауып, тежегішті өлтірді. Инженер мен көмір тасушы зардап шекпеді. Бұл оқиғадан кейін көліктерде бу мен шаң-тозаңның көп болды. Инженер Фримонтқа телеграмма жіберіп кешкі жолаушылар пойызын тоқтатуға бұйрық берді; сондай-ақ [оқылмайтын]. Инженер пойыз сағатына 20 миль жылдамдықпен бара жатқанын мәлімдеді. Сол кездегі көшелер ауылдық болды, даңғылдардан гөрі көбінесе жолдар немесе учаскелер болды. Фримонт станциясына дейінгі саяхат бір мильден астам болды (шамамен 1,6 км). Бүгінде Стоун Уэйдің солтүстік жағындағы жерде шағын жүк депосы сақталған.
Банкроттық жағдай
Компания 1893 жылдың 1 шілдесінде таратылды, бірақ жұмысын жалғастырды. Компания 1896 жылдың 16 мамырында сатылды, ал активтер екі компанияға бөлісті. Спокан және Сиэтл темір жолы Спокан мен Давенпорт арасындағы шығыс бағытын, ал Сиэтл және Халықаралық темір жолы Сиэтл маңындағы батыс бағыттарын алды.
Шығыс Вашингтондағы SLS&E құрылысын салу
SLS&E жоспарланғанда, ақырында салынғаннан гөрі ірі теміржол болуға тиіс болған. Құрылыс екі кезеңде жүргізілді, шығыс Вашингтон бөлігі 1880-ші жылдардың соңында Сиэтл және Шығыс құрылыс компаниясын құрған инвесторлар тобының күшімен Споканнан басталып батысқа қарай бағытталды. Ескі картада жолдың Давенпорттан Кули қаласына, одан Гранд Кулиден Уотервиллге, содан кейін Веначиге, Веначи өзені бойымен, Стивенс өткелінің бір бөлігі арқылы және Эвереттке қарай жүргені көрсетілген. Каскад тауларының топографиясы туралы сол кезде аз немесе ешқандай мәлімет болмағандықтан, ішкі сарапшылардың бизнес-жоспарына сәйкес, қаншалықты мақтан тұтылған және қаншалықты күтілгені теміржол тарихының құпиясы болып қала береді. Бу локомотиві "А.М. Кэннон", SLS&E №11, Спокан қаласының көрнекті тұрғынының құрметіне аталған. Кэннон Спокан аймағында SLS&E құрылысына зор үлес қосты. 1893 жылы құрлысы жүргенде, Great Northern (GN) компаниясы өз көпірін салған кезде, Спокан өзені арқылы SLS&E көпірін пайдаланған. Шығыс Вашингтон желісі Спокан және Сиэтл теміржолы болып өзгерді, ол NP компаниясымен екі бөлікке бөлініп сатылды. Алғашқы бөлігі – Медициналық көлден Давенпортқа дейінгі кезең 1899 жылы сатылды. Ал қалған бөлігі, Медициналық көл мен Спокан арасындағы кезең 1900 жылы сатылды.
Жақында болған тарих
Батыс Вашингтон желілері 1963 жылға дейін белсенді пайдаланылды. 1970 жылы желілердің көп бөлігін Burlington Northern Railway сатып алды, ол бір жыл өткен соң, 1971 жылы желілерді жабу туралы өтініш берді. Жеті жылдан кейін, 1978 жылы, Сиэтлдегі Gas Works Park пен Кенмордағы Tracy Owen Station арасындағы 12,1 миль (19 км) бөлігі Burke Gilman Trail велосипед жолы және рекреациялық теміржол ретінде қайта ашылды, бұл теміржолды құрған лидерлер – Томас Бёрк пен Дэниел Гилманның есімімен аталды. Велосипед жолы мен теміржол жолы SLS&E желісі бойымен батысқа қарай Interbay арқылы созылды, ал шығысқа қарай Jerry Wilmot Park, South Woodinville-ден King County Regional Trail жүйесі штаттық John Wayne Pioneer Trail-ға дейін жалғасады. Snoqualmie Falls пен North Bend арасындағы 9 км (5,5 миль) теміржол бөлігі 1975 жылы сақталды және қазір Northwest Railway Museum-ның меншігінде және басқаруында. Шығыс Вашингтонда Northern Pacific, сатып алғаннан кейін бірден Spokane мен Medical Lake арасындағы бөлігінен бас тартты, өйткені Spokane-нан шыққан өз тармағын – Central Washington Branch (CW Branch) пайдалануды жөн көрді. Medical Lake-тен Davenport-қа дейінгі бөлік бір уақыт бойы жұмыс істеді, бірақ желі қысқартылып, тек Davenport-тан Eleanor-ға дейінгі 29 км (18 миль) тармақ қалды. Washington Water Power Company Northern Pacific-тен Spokane мен Medical Lake арасындағы жол құқығын 1904 жылғы 2 наурызда немесе шамамен сол күні қалалық жолаушылар теміржолы ретінде пайдалану үшін сатып алды. Ол 1922 жылдың басына дейін қалалық ретінде қолданылды, содан кейін рельстер қайтадан алынып тасталды. 1970 жылға қарай Шығыс Вашингтондағы жалғыз қалған бөлік – 1983 жылы жабылып, Eleanor-ға дейін созылған Davenport-тан шыққан тармақ еді. 2019 жылғы мамыр айына қарай, Давенпорттан оңтүстіске қарай бағытталған Wye бөлігі ғана қалды; қазір ол локомотивтерді айналдыру және Washington Eastern Railroad үшін қойма ретінде пайдаланылады. Жол құқығы көптен бері көршілес жер иелеріне қайтарылды және 1922-1983 жылдары жабылып, басқа мақсаттар үшін қолданылды. Егер бұл желілер көбірек қалалық ортада және соңғы уақыттарда жұмыс істеген болса, оларды бүгін жол ретінде пайдалануға болар еді. Бірақ бұл желі жабылып, рельстерді жолға айналдыру қозғалысы басталмаған кезде. Бүгін Шығыс Вашингтонның ашық кеңістіктеріндегі көптеген желілер "жоғалып бара жатқан теміржол көгінің" құрбаны болды. Кейбір бөліктері әлі де көрінеді, бірақ көптеген бөліктері жолға айналды немесе тарихқа сіңіп кетті.
leads to the cross state John Wayne Pioneer Trail. A 5.5 mile (9 km) section of the railway, between Snoqualmie Falls and North Bend, was preserved in 1975, and is now owned and operated by the Northwest Railway Museum. In eastern Washington, the Northern Pacific abandoned the section between Spokane and Medical Lake right after purchase, preferring to use their own branch from Spokane, the Central Washington Branch (CW Branch). The section from Medical Lake to Davenport was operated for a time before the line was trimmed back to include only an 18 mile (29 km) spur out of Davenport to Eleanor. The Washington Water Power Company purchased the right of way between Spokane and Medical Lake from the Northern Pacific on or about 2 March 1904, for use as an interurban passenger railway. It remained in use as an interurban until early 1922, before the rails were torn up again. The only remaining eastern Washington section by 1970 was the spur out of Davenport that ran to Eleanor, abandoned in 1983. As of May 2019 the only remaining section is the Wye going south of Davenport; it is now used to turn locomotives around and storage for the Washington Eastern Railroad. The right of way has long since reverted to adjacent landowners and has been used for other purposes, having been abandoned 1922–1983. If these lines had been operated in a more urban setting, and in more recent times, they might have been converted to use today as a trail. But at the time this line was abandoned, the rails to trails movement had not begun. By today much of the lines in the open country of Eastern Washington have gone the way of the "disappearing railroad blues." Some sections can still be seen, but otherwise much of it has become roadways or disappeared into history.