Гертруд фон Ле Форт: Неміс жазушысы, ақын және эссешісі

Кіріспе

Неміс жазушысы, романдар, өлеңдер және эсселер авторы (1876-1971)

Баронесса Гертруд фон Ле Форт (толық аты – Гертруд Аугуст Лина Эльсбет Матильда Петрея Фрейин фон Ле Форт; 11 қазан 1876 – 1 қараша 1971) – неміс жазушысы, романдар, өлеңдер және эсселер авторы.

Өмір

Ле Форт бұрынғы Вестфалия провинциясындағы Минден қаласында дүниеге келді, ол кезде Германия империясының құрамындағы Пруссия Корольдігі болды. Ол швейцариялық гугеноттар ұрпағы Пруссия армиясының полковнигінің қызы еді. Ол жас кезінде Хилдесхаймда білім алды, содан кейін Хайдельберг, Марбург және Берлин университеттерінде оқыды. 1918 жылы Баварияға қоныстанып, 1939 жылға дейін Баербруннда тұрды. Бұрын шағын еңбектерін жариялағанмен, Ле Форттың жазушылық жолы 1925 жылы оның ұстазы, дін философиясы саласындағы көрнекті ғалым Эрнст Тройльцтің өлімнен кейін жарық көрген «Глаубенслехре» еңбегін өңдеп басылымға дайындауымен басталды. Келесі жылы ол Рим католик дініне кірді. Оның көптеген жазбалары осы оқиғадан кейін жарық көрді және олар сенім мен сана арасындағы күрес мәселесімен ерекшеленеді. 1931 жылы Ле Форт «Шафоттағы соңғылар» (Die Letzte am Schafott) атты повестін жариялады. 1933 жылы ағылшын тілінде «The Song at the Scaffold» деген атаумен аудармасы шықты. 1947 жылы Жорж Бернанос Филипп Агостинидің Ле Форттың повесі негізінде жасаған киносценарийі үшін диалог жазды, бірақ сценарий сол кезде түсірілмеді. Бернанос қайтыс болғаннан кейін, оның әдеби мұрагері Альберт Бегинмен кеңескен соң, Ле Форт 1949 жылдың қаңтарында Бернанос еңбегін жариялауға рұқсат берді және түпнұсқа әңгіменің авторы ретінде Бернанос әйелі мен балаларына тиісті авторлық гонорардың бір бөлігін сыйлады. Ле Форт Бернанос еңбегіне өзінің повесінен өзгеше атау беруді сұрады, ал Бегин жаңа атауды – «Кармелиттер диалогы» деп таңдады. Бұл Франсис Пуленктің 1956 жылғы операсының негізі болды. Ле Форт өлеңдер, романдар мен әңгімелерден тұратын 20-дан астам кітап жариялады. Оның шығармалары оған «қазіргі заманның ең ұлы трансценденттік ақыны» деген атақ алып келді. Оның еңбектері терең ойлары мен әдемілігі, стильдік жағынан жетілгендігі үшін бағаланады. Ол Герман Гесседен Нобель сыйлығына үміткер ретінде ұсынылды және шығармаларындағы сенім мәселесіне қосқан үлесі үшін теология ғылымының құрметті докторы атағын алды. 1952 жылы Ле Форт Готфрид Келлер сыйлығын, Швейцарияның беделді әдеби сыйлығын жеңіп алды. Оның көптеген басқа еңбектерінің ішінде 1934 жылы «Мәңгілік әйел» (Die ewige Frau) атты кітабы жарық көрді, ол 2010 жылы ағылшын тілінде жұмсақ мұқабамен басылды. Бұл еңбегінде ол модернистік әйелдік талдауға қарсылық көрсетті, бірақ дауға түспей, әйелдік туралы ой-толғаныстар арқылы. 1939 жылы Ле Форт Бавария Альпының Оберстдорф қаласына қоныстанды, және ол 1971 жылдың 1 қарашасында 95 жасында сол жерде қайтыс болды.

Le Fort was born in the city of Minden, in the former Province of Westphalia, then the Kingdom of Prussia within the German Empire. She was the daughter of a colonel in the Prussian Army, who was of Swiss Huguenot descent. She was educated as a young girl in Hildesheim, and went on to study at universities at Heidelberg, Marburg and Berlin. She made her home in Bavaria in 1918, living in Baierbrunn until 1939. Despite publishing some minor works previously, Le Fort's writing career really began with the publication in 1925 of the posthumous work Glaubenslehre by her mentor, Ernst Troeltsch, a major scholar in the field of the philosophy of religion, which she had edited. She converted to Roman Catholicism the following year. Most of her writings came after this conversion, and they were marked by the issue of the struggle between faith and conscience. In 1931, Le Fort published the novella, Die Letzte am Schafott (The Last at the Scaffold), based on the 1794 execution of the Carmelite Martyrs of Compiègne. An English translation, titled The Song at the Scaffold, appeared in 1933. In 1947, Georges Bernanos wrote film dialogue to a proposed cinema scenario by Philippe Agostini based on Le Fort's novella, but the screenplay was not filmed at the time. Following Bernanos' death, after discussion with Bernanos' literary executor, Albert Béguin, Le Fort granted permission for publication of Bernanos' work in January 1949, and gifted her portion of the royalties due to her, as creator of the original story, over to Bernanos' widow and children. Le Fort requested that Bernanos' work be titled differently from her own novella, and Beguin chose the new title Dialogues des Carmélites. This formed the basic for the opera by Francis Poulenc from 1956. Le Fort went on to publish over 20 books, comprising poems, novels and short stories. Her work gained her the accolade of being "the greatest contemporary transcendent poet". Her works are appreciated for their depth and beauty of their ideas, and for her sophisticated refinement of style. She was nominated by Hermann Hesse for the Nobel Prize in Literature, and was granted an honorary Doctorate of Theology for her contributions to the issue of faith in her works. In 1952, Le Fort won the Gottfried Keller Prize, an esteemed Swiss literary award. Among her many other works, Le Fort also published a book titled Die ewige Frau (The Eternal Woman) in 1934, which appeared in paperback in English in 2010. In this work, she countered the modernist analysis on the feminine, not with polemical argument, but with a meditation on womanhood. In 1939 Le Fort had made her home in the town of Oberstdorf in the Bavarian Alps, and it was there that she died on 1 November 1971, aged 95.

Таңдалған шығармалар

Гимн және шіркеу. Поэзия; алғаш рет Мюнхенде Theatiner Verlag басылымында жарық көрді (1924). «Верониканың жамылғысы», I том: «Римдік бұлақ». Роман; Мюнхен, Kösel & Pustet, қазір Kösel Verlag (1928) деп аталады. Геттодан шыққан Папа. Роман; Берлин, Transmare Verlag (1930). Шафоттағы соңғы ән. Новелла; Мюнхен, Kösel & Pustet (1931). Ignatius Press баспасымен «The Song at the Scaffold» деп аударылды (2011). «Мәңгілік әйел». Эссе; Мюнхен, Kösel & Pustet (1934). Сол баспагерде 1960 жылы кеңейтілген басылымы жарық көрді. Ignatius баспасымен «Мәңгілік әйел: Әйелдіктің мәңгілік мағынасы» деп аударылған кеңейтілген нұсқасы (2010). «Магдебургтік үйлену тойы». Роман; Лейпциг, Insel Verlag (1938). «Құрбандық оты». Әңгіме; Лейпциг, Insel (1938). «Теңіз соттауы». Әңгіме; Лейпциг, Insel (1943). «Верониканың жамылғысы», II том: «Перуделер тобы». Роман; Мюнхен, Beckstein (1946). «Консолата». Әңгіме; Висбаден, Insel (1947). «Фаринатаның қызы». Төрт әңгімеден тұратын жинақ: «Die Tochter Farinatas», «Plus Ultra», «Das Gericht des Meeres» және «Die Consolata»; Висбаден, Insel (1950). «Plus Ultra» Ignatius баспасымен шыққан «Пилаттың әйелі және басқа да әңгімелер» кітабында сол атаумен аударылды (2015). «Сөндірілген шамдар». Екі әңгімеден тұратын жинақ: «Die Verfemte» және «Die Unschuldigen»; Мюнхен, Ehrenwirth (1953). Ignatius баспасымен шыққан «Айыпталған әйел» және «Күнәсіздер» деп аударылды (2019). «Көктемдер қақпасы». Новелла; Висбаден, Insel (1954). Ignatius баспасымен шыққан «Пилаттың әйелі және басқа да әңгімелер» кітабында «Жаннат қақпасында» деп аударылды (2015). «Пилаттың әйелі». Новелла; Висбаден, Insel (1955). Ignatius баспасымен шыққан «Пилаттың әйелі» деп аударылды (2015). «Тұрақтылық мұнарасы». Новелла; Висбаден, Insel (1957). Ignatius баспасымен шыққан «Айыпталғандар және басқа да әңгімелер» кітабында «Констанс мұнарасы» деп аударылды (2019). «Соңғы кездесу». Новелла; Висбаден, Insel (1959). Ignatius баспасымен шыққан «Айыпталғандар және басқа да әңгімелер» кітабында «Соңғы кездесу» (The Last Meeting) деп аударылды (2019). «Өмірдің жартысы». Автобиография; Мюнхен, Ehrenwirth (1965). «Собор». Әңгіме; Мюнхен, Ehrenwirth (1968).

Hymnen an die Kirche. Poetry; first published in Munich by Theatiner Verlag (1924). Das Schweißtuch der Veronika, I. Band: Der römische Brunnen. A novel; Munich, Kösel & Pustet, now known as Kösel Verlag (1928). Der Papst aus dem Ghetto. Novel; Berlin, Transmare Verlag (1930). Die Letzte am Schafott. Novella; Munich, Kösel & Pustet (1931). Translated as The Song at the Scaffold by Ignatius Press (2011). Die ewige Frau. Essay; Munich, Kösel & Pustet (1934). Expanded publication in 1960 with the same publisher. Expanded version translated as The Eternal Woman: The Timeless Meaning of the Feminine by Ignatius (2010). Die Madgeburgische Hochzeit. Novel; Leipzig, Insel Verlag (1938). Die Opferflamme. Short story; Leipzig, Insel (1938). Das Gericht des Meeres. Short story; Leipzig, Insel (1943). Das Schweißtuch der Veronika, II. Band: Der Kranz der Engel. Novel; Munich, Beckstein (1946)
Die Consolata. Short story; Wiesbaden, Insel (1947). Die Tochter Farinatas. Collection of four short stories: Die Tochter Farinatas, Plus Ultra, Das Gericht des Meeres, and Die Consolata; Wiesbaden, Insel (1950). Plus Ultra translated under the same title in The Wife of Pilate and Other Stories by Ignatius (2015). Gelöschte Kerzen. Collection of two short stories: Die Verfemte and Die Unschuldigen; Munich, Ehrenwirth (1953). Translated respectively as The Ostracized Woman and The Innocents in The Innocents and Other Stories by Ignatius (2019). Am Tor des Himmels. Novella; Wiesbaden, Insel (1954). Translated as At the Gate of Heaven in The Wife of Pilate and Other Stories by Ignatius (2015). Die Frau des Pilatus. Novella; Wiesbaden, Insel (1955). Translated as The Wife of Pilate in The Wife of Pilate and Other Stories by Ignatius (2015). Der Turm der Beständigkeit. Novella; Wiesbaden, Insel (1957). Translated as The Tower of Constance in The Innocents and Other Stories by Ignatius (2019). Die letzte Begegnung. Novella; Wiesbaden, Insel (1959). Translated as The Last Meeting in The Innocents and Other Stories by Ignatius (2019). Die Hälfte des Lebens. Autobiography; Munich, Ehrenwirth (1965). Der Dom. Short story; Munich, Ehrenwirth (1968).

Санаты

Дегенмен әлем ер күшімен игерілуі мүмкін, бірақ толыққанды мағынада ол әрқашан әйелдің нышанымен бата алады. Бүгін әйелдер қозғалысы өз мақсаттарына кең көлемде жетті – біз енді олардың күресіне емес, оның нәтижелеріне куә болып отырмыз.