Нина Мэй МакКинни (1912-1967) – американ актриса, "Қара Гарбо" деп аталған, Голливудта, Еуропада және Британияда жұлдыз болған. Биографиясы, мансабы туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Нина Мэй МакКинни (12 маусым 1912 – 3 мамыр 1967) – американдық актриса. Ол 1930 жылдары және соғыстан кейінгі кезеңде театр, кино және теледидарда халықаралық деңгейде жұмыс істеді, ал карьерасын Бродвейде және Голливудта бастаған. Еуропадағы әдемі сырт келбеті үшін "Қара Гарбо" деп аталған МакКинни, АҚШ-тағы алғашқы афроамерикалық киножұлдыздарының бірі және британдық теледидарда пайда болған алғашқы афроамерикалықтардың бірі болды.
American actress (1912–1967)
Nina Mae McKinney (June 12, 1912 – May 3, 1967) was an American actress who worked internationally during the 1930s and in the postwar period in theatre, film and television, after beginning her career on Broadway and in Hollywood. Dubbed "The Black Garbo" in Europe because of her striking beauty, McKinney was both one of the first African American film stars in the United States and one of the first African Americans to appear on British television.
Ерте өмір
МакКинни 1912 жылдың 12 маусымында Оңтүстік Каролина штатының Ланкастер қаласында Джорджия Кроуфорд пен Хэл Наполеон МакКинни отбасында дүниеге келді. МакКинни туылғаннан кейін көп ұзамай анасы зорлық көретін күйеуінен полковник Лерой Спрингстің (Спрингс Индустриесінен) үйінде жасырынып, оның үй шаруасында жұмыс істеді. 1920 жылы Кроуфорд Саваннаға (Джорджия штаты) көшіп, Синтия Уизерс, оның қызы Ирен және басқа ақ нәсілді жалдамалы тұрғындарға тамақ дайындаумен айналысты. МакКинни 70 жастағы әкесінің анасы Мэри А. МакКиннимен Гиллс Крик ауданындағы Гей көшесінде қалды. Хэл жергілікті дәріханада жеткізуші болып жұмыс істеп, отбасын қаржылық тұрғыдан қолдады. Ал Джорджия Джеймс Эдвин Майнорға үйленіп, солтүстікке, Нью-Йоркке көшіп кетті. Сегіз жасар МакКинни де олардың артынан көп ұзамай еріп келді, бірақ әкесі түрмеге түскен соң оңтүстікке, Гиллс Крикке, ағасы Кертис пен оның отбасына қайта жіберілді. 1923 жылы Хэл шынжырлы топтан қашып, қайта ұсталмады. 1923 жылы МакКинни Спрингстің үйінде қызметші болып тұруға кетті. Оның міндеттеріне жергілікті поштадан жөнелтулерді алу және жеткізу кірді. Саяхаттарында көңіл көтеру үшін ол велосипедімен әртүрлі тәжірибелер жасады. Ол Ланкастер оқу мектебіндегі шағын қойылымдарда актерлік өнерге қатыса бастады. Олар 1938 жылы ажырасты.
McKinney was born June 12, 1912, in Lancaster, South Carolina, to Georgia Crawford and Hal Napoleon McKinney. Shortly after McKinney's birth, her mother often hid from her abusive husband in the house of Colonel Leroy Springs (of Springs Industries), for whom she worked as a domestic. By 1920, Crawford relocated to Savannah, Georgia, to work as a cook for Cynthia Withers, her daughter Irene, and other white lodgers. McKinney stayed behind on Gay Street in the Gills Creek neighborhood with her 70 year old paternal grandmother, Mary A. McKinney. Hal supported the family financially as a delivery man for a local drugstore. Meanwhile, Georgia had married James Edwin Maynor and migrated north to New York. Eight year old McKinney followed them shortly afterward, but was sent back down south to stay with her Uncle Curtis and his family in Gills Creek when her father went to prison. In 1923, Hal escaped from his chain gang and was never recaptured. In 1923, McKinney went to live with Springs as a live in domestic. Her duties included delivering and collecting parcels from the local post office. To entertain herself as she made the trips, she did stunts on her bicycle. She began acting in small scale school productions at the Lancaster Training School. They divorced in 1938.
Карьерасының алғашқы жылдары (19271929)
1928 жылдың қаңтар айында Лью Леслидің Blackbirds Revue тобы Les Ambassadeurs клубында өнер көрсетті. МакКинни 16 жасқа толғаннан кейін Нина Мэй МакКинни деген атпен Blackbirds Beauties тобына хор қызы ретінде қосылды. Шоу өзі 1928 жылы Blackbirds деп қайта аталды және Либерти театрына көшірілді, онда ол 518 сәтті қойылымдар өткізді. Алғашқыда ол фильмде тек екінші рөлде ойнады. 1929 жылдың 20 наурызында МакКинни, Хейнс және Виктория Спиви KHJ радиосында пайда болды. Ол Blackbirds-тен "Менде сол адам болуы керек" және "Diga Diga Doo" әндерін орындады. 1929 жылдың 20 мамырында МакКинни Гарлемнің Лафайет театрының директоры Джеймс Маршаллмен никелесіп, MGM компаниясымен бес жылдық келісімшартқа қол қойды – бұл компаниямен келісімшартқа қол қойған алғашқы афроамерикалық артист болды. МакКинни Нью-Йоркке оралып, Спрингстің үй шаруасында жұмыс істеді, ол ауру әйеліне күтім жасап жатқан еді. МакКинни 20 тамызда "Халлилуя!" фильмінің премьерасында "Эмбасси" театрында болды, ол үлкен табысқа ие болды. МакКинни – афроамерикалық актерлер құрамында түсірілген фильмде басты рөлді ойнаған алғашқы афроамерикалық актриса. Видор режиссерлік Оскарға ұсынылды және МакКинни рөлі үшін мақтау алды. Видор көрермендерге: «Нина өмірге толы, шыралы, онымен жұмыс істеу – ләззат. Ондай адам режиссерге шабыттандырады», – деді.
In January 1928, Lew Leslie's Blackbirds Revue played at Les Ambassadeurs Club. McKinney probably joined after her 16th birthday as a chorus girl in the Blackbirds Beauties under the name Nina Mae McKinney. The show itself was renamed Blackbirds of 1928 and moved to the Liberty Theatre, where it ran for 518 successful performances, she first had just a minor role in the film. On March 20, 1929, McKinney, Haynes and Victoria Spivey appeared on Radio KHJ. She performed songs from Blackbirds: "I Must Have That Man" and "Diga Diga Doo". On May 20, 1929, McKinney was engaged to James Marshall, director of Harlem's Lafayette Theatre, and signed a five year contract with MGM, the first African American performer to do so. McKinney returned to New York and worked as a domestic for Springs again, who was caring for his ailing wife. McKinney appeared at the Embassy Theatre on August 20 for the premiere of Hallelujah!, which was an immense success. McKinney was the first African American actress to hold a principal role in a mainstream film, which had an African American cast. Vidor was nominated for a directing Oscar and McKinney was praised for her role. Vidor told audiences "Nina was full of life, full of expression, and just a joy to work with. Someone like her inspires a director."
Еуропа (1930-1938 жылдар)
1930 жылдың қаңтар айының соңында МакКинни MGM-нен жалықты. Ол жарнамалық шараларға қатысуды жиі тоқтатты, әсіресе оның аты жарықтарда көрсетілмесе. Сол көктемде оның жаңа менеджері, «The Chicago Whip» газетінің спорт жазушысы Ал Манро, оған Орта Батыс айманы бойынша гастрольдік сапар ұйымдастырды. Ол Чикаго, Детройт, Сент-Луис, Канзас-Сити, Кливленд және Питтсбург қалаларында өнер көрсетті. Наурыздың соңында ол Чикагоға 35-ші полк қару-жарағы қоймасындағы «Цирк» атты водевиль шоуына қатысу үшін кетті. Келесі айда ол екі аптаға «Метрополитен» театрына ауысты. Осы гастроль кезінде, 9 сәуірде МакКинни Брансуик жазбалар кітапханасында жазылған, дін қызметкері А. В. Никстің «Тозаққа апаратын қара алмаз пойыз» (5- және 6-бөлімдері) уағыздарының екеуіне қатысты. Содан кейін МакКинниге қатысты қорқынышты сын-ескертпелер жарық көрді, оның ақшаға құмар, жұлдызға бой алдырған және өз нәсіліне деген жек көру сезіміне ие болған қыз екені айтылды. МакКинни 1930 жылы ақ журналист Элизабет Голдбекке қарсы қылмыстық қудалау ісін қозғағанын мәлімдеді. Голдбек «Motion Picture Classic» журналында жариялаған мақаласында МакКинни «өз нәсілінен бас тартқан» деп мәлімдеген. 1934 жылдың қаңтар айында джаз пианинісі Гарланд Уилсон мен МакКинни Франциядағы Ницца қаласынан басталып, бес айға созылған табысты гастрольдік сапарға шықты. Олар бірден кейін Прагада сәтті ай өткізді. 2 наурызда ол Будапештке келді және тағы бір ай бойы «Парижтік гриль» барында өнер көрсетті. Сәуірдің 7-сі күні ол Афина, Грекияға келді және «Фемина» кинотеатрында өнер көрсетуге ашылды, онда ол «Қара Гарбо» деп таныстырылды. Оның қоштасу рәсімі «Бұрыштағы кішкентай шіркеуде» өтті. Кино тарихшысы Дональд Богл МакКинни туралы «Томс, Ракунс, Мулатто, Мамми және Бакс – Америка киносындағы қара нәсілділердің интерпретациялық тарихы» (1992) кітабында айтады. Ол оның басқа актрисаларға шабыт бергенін және өзінің өнерін оларға үйреткенін мойындайды. Ол «оның киноға соңғы үлесі оның ықпалымен болған адамдарда» деп жазды.
By late January 1930, McKinney had grown tired of MGM. She had begun failing to appear for promotional appearances, especially if her name was not in lights above the marquee. That spring, her new manager, Al Munro, sports writer of The Chicago Whip, arranged a tour of the Midwest for her. She was to appear in Chicago, Detroit, St. Louis, Kansas City, Cleveland and Pittsburgh. In late March, she left for Chicago to appear in a vaudeville show, Circus at the 35th Regiment Armory. The following month, she moved on to the Metropolitan Theatre for two weeks. During this tour, on April 9, McKinney appeared on two of Reverend A. W. Nix's Black Diamond Train to Hell sermons (Part 5 and 6), which was recorded at the Brunswick Recording Library. Horrible reviews followed McKinney, declaring her a money hungry, star struck girl who had grown to despise her own race. McKinney claimed to have filed a libel suit during 1930 against a white reporter, Elisabeth Goldbeck, who stated that McKinney had "repudiated her race" in an article that composed for the Motion Picture Classic magazine. In January 1934, jazz pianist Garland Wilson and McKinney departed for a tour of the Cote d'Azur, beginning in Nice, France, which ended up being a successful five month project. The partnership enjoyed a success filled month in Prague immediately afterwards. On March 2, she arrived in Budapest and appeared at the Parisian Grill Bar for another month. She arrived in Athens, Greece, to open on April 7 at the Femina Cinema, where she was billed as the Black Garbo Her funeral was at the Little Church Around the Corner. The film historian Donald Bogle discusses McKinney in his book Toms, Coons, Mulattoes, Mammies, And Bucks—An Interpretive History Of Blacks In American Films (1992). He recognizes her for inspiring other actresses and passing on her techniques to them. He wrote that "her final contribution to the movies now lay in those she influenced."