Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Кобелл қарсы Салазар (бұрын Кобелл қарсы Кемпторн, Кобелл қарсы Нортон және Кобелл қарсы Бэббит) – 1996 жылы Элуиз Кобелл (Блэкфит) және басқа да американдық түпкілікті халық өкілдері АҚШ үкіметінің екі департаментіне – Ішкі істер және Қазынашылық департаменттеріне үнділік траст қорларын дұрыс басқармағаны үшін шағымданып, ұжымдық сотқа берген іс. 2009 жылы шешілді. Айыптаушылар АҚШ үкіметінің заң бойынша Ішкі істер министрлігіне тиесілі, бірақ жеке американдықтардың (пайда алушылардың) иелігіндегі үнділік траст активтерінен түсетін табысты дұрыс есептемегенін мәлімдеді. Іс АҚШ-тың Колумбия округінің аудандық сотына жіберілді. Бастапқы шағымда траст активтерін дұрыс басқармағаны үшін талаптар қойылған жоқ, себебі мұндай талаптарды тек АҚШ Федералдық талаптар сотында ғана дұрыс қарауға болады. Кейде бұл іс АҚШ-қа қарсы тарихтағы ең ірі ұжымдық сот ісі ретінде жарияланады, бірақ бұл күмәнді. Айыптаушылар ұжым мүшелерінің саны шамамен 500 мыңға жетеді десе, айыпталушылар 250 мыңға жуық деп санайды. Іс бойынша АҚШ үкіметінің ықтимал жауапкершілігі де даулы: талапкерлер 176 миллиард долларға дейін бағаласа, айыпталушылар ең көп дегенде бірнеше миллион доллар дейді. 2009 жылы іс 3,4 миллиард долларға шешілді. 1,4 миллиард доллар талапкерлерге төленді, ал 2 миллиард доллар Доуэс заңы бойынша бөлінген жерлерді қайта сатып алуға және оларды резервацияларға және тайпалық меншікке қайтаруға бағытталды. Сонымен қатар, американдық және Аляска түпкілікті халық студенттері үшін стипендиялық қор құрылды, ол бөлінген жерлерді сатудан түсетін қаражат есебінен қаржыландырылады. Бұл қор бастапқы талапкер Элуиз Кобеллдің құрметіне «Кобелл білім беру стипендиялық қоры» деп аталды, ол 1996 жылы үкіметке қарсы сотқа шағымданып, шешімге дейін іспен айналысты. Стипендиялық қортың лимиті 60 миллион доллар, 2016 жылдың қараша айына дейін қорға 40 миллион доллар аударылды. Оның 20 ғасырдың соңындағы түрі кейінгі саясаттың дамуының іздерін сақтайды. 19 ғасырдың соңында Конгресс пен атқарушы билік үндістерді ассимиляциялаудың ең жақсы жолы – «үндістер арасында өркениетті өмір салты мен қызметін енгізіп, оларды біртіндеп біздің азаматтарымыздың қатарына сіңіру» деп сенді. 1887 жылғы «Жалпы бөлу туралы заң» (Доуэс заңы) бойынша тайпалық жерлер бөлініп, үй шаруашылығы басшыларына жеке меншікке берілді. Доуэс тізімдері – сол кездегі үкімет өкілдері тіркеген әрбір тайпаның мүшелерінің тізімі. Заң қабылданған кезде бөлінген жердің жалпы ауданы, тайпалардың резервацияларында бірлесіп иеленген жер көлемімен салыстырғанда шағын болды. Үкімет жер бөлуден кейін қалған жерлерді «артық» деп жариялап, оларды үнді емес қоныстандырушыларға ашты, нәтижесінде миллиондаған акр тайпалық жерлер жоғалды. Доуэс заңының 5-тармағы АҚШ-қа «осылай бөлінген жерді жиырма бес жыл бойы осы жерді алған үндіге пайдалану және иелену үшін сенімгерлікпен ұстауды» талап етті. Сенімгерлік кезеңінде әрбір үнділік үшін жеке шоттар ашылып, жерлер жеке иеленушілердің пайдасы үшін басқарылатын болды. Үндістер мемлекеттік келісімсіз жерлерін сата, жалға бере алмайтын немесе оларды кепілге қоя алмайтын. Егер тайпалар бөлуге қарсылық көрсетсе, ол міндетті түрде жүзеге асырылуы мүмкін еді. Жиырма бес жылдан кейін бөлінген жерлер салық салынатын болды. Көптеген иеленушілер салық жүйесін түсінбеді немесе салық төлеуге ақшалары болмады, сондықтан сол кезде жерлерін жоғалтты.
Cobell v. Salazar (previously Cobell v. Kempthorne and Cobell v. Norton and Cobell v. Babbitt) is a class action lawsuit brought by Elouise Cobell (Blackfeet) and other Native American representatives in 1996 against two departments of the United States government: the Department of Interior and the Department of the Treasury for mismanagement of Indian trust funds. It was settled in 2009. The plaintiffs claim that the U. S. government has incorrectly accounted for the income from Indian trust assets, which are legally owned by the Department of the Interior, but held in trust for individual Native Americans (the beneficial owners). The case was filed in the United States District Court for the District of Columbia. The original complaint asserted no claims for mismanagement of the trust assets, since such claims could only properly be asserted in the United States Court of Federal Claims. The case is sometimes reported as the largest class action lawsuit against the U. S. in history, but this is disputed. Plaintiffs contend that the number of class members is around 500,000, while defendants maintain it is closer to 250,000. The potential liability of the U. S. government in the case is also disputed: plaintiffs have suggested a figure as high as $176 billion, and defendants have suggested a number in the low millions, at most. The case was settled for $3.4 billion in 2009. $1.4 billion was allocated to be paid to the plaintiffs and $2 billion allocated to repurchase fractionated land interests from those distributed under the Dawes Act and to return it to reservations and communal tribal ownership. In addition, a scholarship fund for Native American and Alaska Native students was created, to be funded from purchase of fractionated lands. It is named the Cobell Educational Scholarship Fund in honor of lead plaintiff Elouise Cobell, who filed suit against the government in 1996 and persisted with the case until settlement. The scholarship fund has a cap of $60 million; $40 million had been contributed to the fund by November 2016. Its late 20th century form bore the imprint of subsequent policy evolution. During the late 1800s, Congress and the Executive branch believed that the best way to foster assimilation of Indians was to "introduce among the Indians the customs and pursuits of civilized life and gradually absorb them into the mass of our citizens." Under the "General Allotment Act of 1887" (the Dawes Act), communal tribal lands were divided and assigned to heads of households as individually owned parcels in size. The Dawes Rolls are the records of the members of each tribe who were registered by government representatives at the time. The total land area that was allotted was small compared to the amount of land that had been held communally by tribes in their reservations at the passage of the Act. The government declared Indian lands remaining after allotment as "surplus" and opened them for non Indian settlement, resulting in the loss of millions of acres of tribal lands. Section 5 of the Dawes Act required the United States to "hold the land thus allotted, for the period of twenty five years, in trust for the sole use and benefit of the Indian to whom such allotment shall have been made " During the trust period, individual accounts were to be set up for each Indian with a stake in the allotted lands, and the lands would be managed for the benefit of the individual allottees. Indians could not sell, lease, or otherwise encumber their allotted lands without government approval. Where the tribes resisted allotment, it could be imposed. After twenty five years, the allotted lands would become subject to taxation. Many allottees did not understand the tax system, or did not have the money to pay the taxes, and lost their lands at that time.
Жетіспеген саясаттың жемісі
Ертедегі үндістердің сенімгерлік жүйесі, бірте-бірте тоқтатылып, соңында жойылған саясатқа енгізілген бірқатар түзетулердің нәтижесінде қалыптасты. Дауес заңымен құрылған үлестіру жүйесі мәңгілік болуы көзделмеген. Күтілгендей, үндістер 25 жылдың ішінде, шамамен бір ұрпақ бойында жерге толық иелік құқығын (fee simple) алатын еді. Үндістерді үлестірілген жерлерін өңдеп, пайдалы шаруаларға айналдыру туралы теория көтерілген үміттерді ақтамады. Оларға бөлінген жердің көп бөлігі құрғақ батыста шағын отбасылық шаруашылықтар үшін жарамсыз болды және олар алыпсатарлардың қанаушылығына ұшырады. Дауес заңы қабылданғаннан кейін он жыл өткен соң, үндістердің жерді басқару қабілетіне қатысты үкіметтің алаңдаушылығы себепті саясат түзетулерге ұшырады. 1928 жылға дейін тікелей бақылаушылар үндістерге толық құқық бергісі келмеді. Сол жылы жасалған Мериам есебі, үндістерге қатысты федералды саясаттың салдарына баға беріп, жер иелерінің "қабілеттілігін" дәлелдеу үшін сынақ мерзімінен өтуін ұсынды. 1900 жылдардың басында федералды үкімет бірқатар заңдар қабылдады, олар осы жерлерге үкіметтің сенімгерлік құқығын мәңгілікке бекітті. Ішкі істер министрлігінің сенімгерлігі кейде "эволюцияланған сенім" деп аталады. Осы кезде мұрагерлік жер үлесін мәңгілік етудің салдары туралы көп ойланбады. Жеке үндістерге бөлінген жерлер ұрпақтан ұрпаққа басқа отбасылық мүліктер сияқты беріліп отырды. Әдетте, мұрагерлік істерде жер үлесі өсиетте басқаша көрсетілмесе, барлық мұрагерлерге тең бөлінетін. Үндістерде өсиетнамалар кеңінен қолданылмағандықтан, жер үлестерінің көлемі бір мұрагерден келесі ұрпаққа берілгенде үнемі азайып отырды. Нәтижесінде, 20 ғасырдың ортасына қарай бастапқы бөлінген жер учаскесінің 100-ден астам иесі болуы мүмкін еді. Жер учаскесінің мөлшері өзгермегенмен, әрбір жеке иегердің үлесі бөлшектелген. Бұл жерді тиімді пайдалануға кедерілді. Үлестіру саясаты 1934 жылы ресми түрде жойылды, Франклин Д. Рузвельт басшылығымен 1934 жылғы Үндістерді қайта ұйымдастыру туралы заң (IRA) қабылданды. Бұл үнді тайпаларын өз үкіметтерін қалпына келтіруге және ортақ жерлерді басқаруға ынталандыруға бағытталған шаралардың бір бөлігі болды.
The early Indian trust system evolved from a series of adjustments to a policy that was gradually abandoned, then finally repealed. The allotment regime created by the Dawes Act was not intended to be permanent. The expectation was that Native Americans would gradually assume fee simple ownership of lands over a period of 25 years, about one generation. The theory that Indians could be turned into useful subsistence farmers, working their allotted lands, was overwhelmingly unsuccessful. Much of the land they were allotted in the arid West was unsuitable for small family farms, and they were subject to abuse by speculators. Within a decade of passage of the Dawes Act, the policy began to be adjusted because of government concerns about Indian competency to manage land. As late as 1928, the overseers were extremely reluctant to grant fee patents to Indians. The Meriam Report of that year, which assessed the effects of federal policy toward Native Americans, advocated making Indian landowners undergo a probationary period to "prove" competence. In the early 1900s, the federal government passed a series of statutes that together made the government's trusteeship of these lands a permanent arrangement. The Department of Interior's trusteeship is sometimes referred to as an "evolved trust." Little thought was given at the time to the consequences of making permanent the heirship of allotments. Lands allotted to individual Indians were passed from generation to generation, just as any other family asset passes to heirs. Probate proceedings commonly dictated that land interests be divided equally among every eligible heir unless otherwise stated in a will. As wills were not, and are not, commonly used by Indians, the size of land interests continually diminished as they were passed down from one heir to the next generation. The result was that, by the mid 20th century, an original allotted land parcel of could have more than 100 owners. While the parcel of land had not changed in size, each individual beneficiary had an undivided fractional interest in the It made it impossible to effectively use the land. The allotment policy was formally repealed in 1934, with passage of the Indian Reorganization Act of 1934 (IRA) during the Franklin D. Roosevelt administration. This was part of an effort to encourage Native American tribes to restore their governments and control over communal lands.
Іс
Элуиз Кобелл Монтана штатындағы федералды мойындалған Қара аяқты тайпасының банкирі және қазынашысы болды. 20-шы ғасырдың соңында ол федералды үкіметтің сенімдік есептерді дұрыс басқармағаны және американдық индейлерге тиіс ақшаны төлемегеніне қатысты мәліметтерге алаңдады. 1980-ші және 1990-шы жылдардағы реформаларға қолдау көрсету әрекеттері сәтті болмағаннан кейін, ол топтық сотқа шағымдануға шешім қабылдады. «Кобелл Бэббитке қарсы» ісі 1996 жылдың 10 маусымында тіркелді. Сотқа шағымданушылар: Элуиз Кобелл, Эрл Олд Персон, Милдред Клегорн, Томас Моулсон және Джеймс Луис Лароуз. Жауапкерлер – АҚШ Ішкі істер министрлігі және АҚШ Қаржы министрлігі. Кобеллдің сөзіне göre, «Бұл іс федералды шенеуніктердің нашар басқаруын, тиімсіздігін, адалдықсыздығын және кешіктіруін аңғарды». Шағымданушылар «үкімет 1880-ші жылдары индейлердің жерлерін мұнай, ағаш, минерал және басқа компанияларға жалға беру үшін алғанда, олардан 150 миллиардтан астам долларды заңсыз ұстап қалды» деп мәлімдеді. Бастапқыда индей шағымданушылар тобын адвокаттар Деннис М. Гингольд (келісімге қол жеткеннен кейін 2012 жылы кетіп қалды), Таддеус Холт және Американың түпкілікті халықтарының құқықтары қорының адвокаттары, оның ішінде Кит Харпер және Джон Эхохок өкілдік етті. Ішкі істер министрлігін президенттік тағайындармен, бірінші Брюс Бэббитт, содан кейін Гейл Нортон, Дирк Кемпторн және соңында Кен Салазар өкілдік етті. Іс судья Ройс Ламбертке жүктелді, ол ақырында Ішкі істер министрлігінің қатал сыншысына айналды, бірқатар өткір пікірлер білдірді. Сот бұйрығымен (шағымданушылардың өтініші бойынша) сот процесінде Ішкі істер министрлігінің веб-сайтының, оның ішінде Үндістан істері бюросының (BIA) бір бөлігі 2001 жылдың желтоқсанынан бастап жабылды. Жабылу бұйрығының себебі – Департаменттен тыс тұлғалар сенімдік деректерге қол жеткізе алады және оларды манипуляциялай алады деген алаңдаушылықтарды ескере отырып, сенімдік деректердің қауіпсіздігін қорғау болды. Бұйрық Департамент қызметкерлеріне де Интернетті пайдалануға тыйым салды. 2002 жылы Департамент жабылуды Ұлттық Индейлер Қазақстан Комиссиясына (NIGC) ұзартуды бұйырды, бұл индейлер қазақстандық ойындарын реттеуге қатысты үлкен бұзылыстарға әкелуі мүмкін еді, өйткені Комиссия ойын индустриясында жұмыс істейтін адамдардың тексерулері үшін саусақ іздерін тексеру үшін Интернет байланыстарын пайдаланды. NIGC жабылу бұйрығына қарсы күшті қарсылық көрсетті және осылайша тәуелсіз федералды агенттік ретіндегі мәртебесін орнатуға көмектесті. 2008 жылдың 14 мамырындағы округтік соттың бұйрығымен BIA және басқа да Ішкі істер министрліктері мен кеңселер қайтадан Интернетке қосылды.
Elouise Cobell was a banker and treasurer of the federally recognized Blackfeet Confederacy in Montana. In the late 20th century, she became increasingly concerned about evidence that the federal government had mismanaged trust accounts and failed to pay money owed to Native Americans. After efforts to lobby for reform in the 1980s and 1990s were not successful, she decided to file a class action suit. Cobell v. Babbitt was filed on June 10, 1996. The named plaintiffs are Elouise Cobell, Earl Old Person, Mildred Cleghorn, Thomas Maulson, and James Louis Larose. The defendants are the United States Department of the Interior and the United States Department of the Treasury. According to Cobell, "the case has revealed mismanagement, ineptness, dishonesty, and delay of federal officials." The plaintiffs alleged that "the government illegally withheld more than $150 billion from Indians whose lands were taken in the 1880s to lease to oil, timber, minerals and other companies for a fee." Since inception the Indian plaintiff class was represented by attorneys Dennis M. Gingold (who left in 2012 after the settlement), Thaddeus Holt, and attorneys from the Native American Rights Fund, including Keith Harper and John EchoHawk. The Department of the Interior was represented by presidential appointees, first by Bruce Babbitt, then Gale Norton, Dirk Kempthorne, and finally Ken Salazar. The case was assigned to Judge Royce Lamberth, who eventually became a harsh critic of the Department of Interior, making a series of sharply worded opinions. Due to a court order (at the request of the plaintiffs) in the litigation, portions of Interior's website, including the Bureau of Indian Affairs (BIA), were shut down beginning in December 2001. The stated reason for the shutdown order was to protect the integrity of trust data in light of concerns that trust data could be accessed and manipulated by persons outside the Department. The order also prevented persons within the Department from using the Internet. In 2002, the Department ordered the extension of the shut down to the National Indian Gaming Commission, which would have caused serious disruption of the regulation of Indian gaming because the Commission used Internet connections to conduct fingerprint checks for background investigations of persons working in the gaming industry. The NIGC strongly resisted the imposition of the shut down order and, in doing so, helped establish its status as an independent federal agency. Following a May 14, 2008, order of the D. C. District Court, BIA and other Interior bureaus and offices were reconnected to the Internet.
Ламберт алынып тасталды
2006 жылдың 11 шілдесінде АҚШ-тың Колумбия округінің апелляциялық соты, үкімет тарапын қолдап, судья Ламберттің істен алынуына келісім берді, оның объективтілігін жоғалтқандығын анықтады. "Біз өте ойсырап, бұл жағдайды қайта тағайындау қажет болатын сирек жағдайлардың бірі деп қорытындылаймыз", - деді судьялар. Президент Рональд Рейган тағайындаған Ламберт өз пікірін ашық білдіретін адам ретінде танымал болды. Ол американдықтардың ұжымдық сотқа шағымдану ісінде бірнеше рет үкім шығарды. Оның шешімдері үкіметті айыптады және Ішкі істер министрлері Гейл Нортон мен Брюс Бэббиттің іс жүргізуі үшін сотқа сылтаусыздық жасады. Апелляциялық сот Ламберттің шешімдерін бірнеше рет қайтарды, соның ішінде Нортонға қарсы айыптауды да. 2005 жылы Ламберт Ішкі істер министрлігін нәсілшіл деп сынағаннан кейін, үкімет апелляциялық сотқа оны істен алу туралы өтініш жасады, оның істі жалғастыруға тым бейтарап екенін мәлімдеді. Апелляциялық сот судья Ламберттің кейбір мәлімдемелері шектен шыққандығын және "бірнеше жағдайда аудандық сот немесе оның өкілдері бейтарап төрешінің рөлін асырып кеткенін" анықтады. Сот Ламберт Ішкі істер органдарындағы нәсілшілдік әлі де жалғасып жатқанына және оның "адамгершілік пен мәдениеттен бейхабар, бір ғасыр бұрын жерленуі керек болған ұятты нәсілшіл және империалистік үкіметтен қалған динозавр, біз артта қалдырдық деп ойлаған бейжайлық пен англоцентризмнің соңғы өкінішті бекеті" деп санайтынын мәлімдеді. Апелляциялық сот істі басқа судьяға қайтаруды бұйырды [2006 жылдың 7 желтоқсаны. Іс барлық келешек процедуралар үшін судья Джеймс Робертсонға қайта тапсырылды].
On July 11, 2006, the U. S. Court of Appeals for the District of Columbia Circuit, siding with the government, removed Judge Lamberth from the casefinding that Lamberth had lost his objectivity. "We conclude, reluctantly, that this is one of those rare cases in which reassignment is necessary," the judges wrote. Lamberth, appointed to the bench by President Ronald Reagan, was known for speaking his mind. He repeatedly ruled for the Native Americans in their class action lawsuit. His opinions condemned the government and found Interior secretaries Gale Norton and Bruce Babbitt in contempt of court for their handling of the case. The appellate court reversed Lamberth several times, including the contempt charge against Norton. After a particularly harsh opinion in 2005, in which Lamberth lambasted the Interior Department as racist, the government petitioned the Court of Appeals to remove him, saying he was too biased to continue with the case. The Appeals Court concluded that some of Judge Lamberth's statements went too far, and "on several occasions the district court or its appointees exceeded the role of impartial arbiter." The Court wrote that Lamberth believed that racism at Interior continued and is "a dinosaurthe morally and culturally oblivious hand me down of a disgracefully racist and imperialist government that should have been buried a century ago, the last pathetic outpost of the indifference and anglocentrism we thought we had left behind." The Appeals Court ordered the case reassigned to another judge [December 7, 2006. Case reassigned to Judge James Robertson for all further proceedings].
Интернетке қайта қосылу
2008 жылдың 14 мамырында судья Джеймс Робертсон Ішкі істер министрлігінің бес кеңсесі мен бюросын интернетке қайта қосуға рұқсат беретін бұйрық шығарды. Солиситор кеңсесі, Үндістер ісі жөніндегі бюро, Тыңдаулар және шағымдар жөніндегі кеңсе, Арнайы сенімдінің кеңсесі және Тарихи сенімгерлік есептер кеңсесі 2001 жылдың 17 желтоқсанынан бастап ажыратылған еді, одан кейін үкімет әсер ететін мемлекеттік кеңселердің қалай дұрыс орындалуын көрсетуі және интернетке қайта қосылуы туралы талаптарды белгілейтін Келісім бұйрығына қол қойды. Судья Робертсонның бұйрығы бұл Келісім бұйрығын күштен шығарды. Келесі апталарда бұл кеңселер мен бюролар қайта қосылып, олардың веб-сайттарына көпшілік қайтадан қол жеткізе алды.
On May 14, 2008, Judge James Robertson issued an order allowing five offices and bureaus of the Department of Interior to be reconnected to the internet. The Office of the Solicitor, the Bureau of Indian Affairs, the Office of Hearings and Appeals, the Office of the Special Trustee, and the Office of Historical Trust Accounting had been disconnected since December 17, 2001, when the government entered a Consent Order that stipulated how affected government offices could demonstrate proper compliance and reconnect to the internet. Judge Robertson's order vacated the Consent Order. In the following weeks, these offices and bureaus were reconnected, and their websites again became publicly accessible.
Тарихи есептік сынақ
2008 жылы аудандық сот талапкерлерге 455,6 миллион доллар өтемақы берді, оған екі тарап та шағымданып, жолғы берді. Cobell v. Kempthorne, 569 F. Supp.2d 223, 226 (D. D. C. 2008). 2009 жылдың 29 шілдесінде округтік апелляциялық сот бұл өтемақыны күштен шығарып, Cobell XXI ісі бойынша аудандық соттың бұрынғы шешімін қарауға қайтарды. Қараңыз, Cobell v. Salazar (Cobell XXII), 573 F.3d 808 (D. C. Cir. 2009).
In 2008, the district court awarded the plaintiffs $455.6 million, which both sides appealed. Cobell v. Kempthorne, 569 F. Supp.2d 223, 226 (D. D. C. 2008). On July 29, 2009, the D. C. Court of Appeals vacated the award and remanded the District Court's previous decision in Cobell XXI. See, Cobell v. Salazar (Cobell XXII), 573 F.3d 808 (D. C. Cir. 2009).
Елді мекен
2009 жылдың 8 желтоқсанында Барак Обама әкімшілігі сенімгерлік іс бойынша келіссөздер арқылы шешімге келгенін мәлімдеді. 2010 жылы Конгресс 2010 жылғы талаптарды шешу туралы заң қабылдады, ол Кобелл мен Салазардың топтық іс жүргізу сенімгерлік ісі (және төрт үнділік су құқығы ісі) үшін 3,4 миллиард доллар қарастырды. Келісімнің шарттарында үкіметтің үнді мүліктілерінен жерді сатып алу және оны ұрпақтар арасында бөлініп, өте үңілген жерді тайпалық меншікке қайтару көзделген. Бұл ұзақ жылдар бойы шешілмей келген мәселені түзеу мақсатында жасалды. Келісімге бөлінген 1,4 миллиард доллар сотқа шағымданушыларға төленді. Дауес заңы бойынша бөлінген жерлерді қайта сатып алуға 2 миллиард долларға дейін қаражат бөлінді. Президент Барак Обама 2010 жылдың желтоқсан айында 3,4 миллиард долларлық келісімнің соңғы нұсқасын қаржыландыруға рұқсат беретін заңға қол қойды, бұл он төрт жылдық сот дауларынан кейін мәселені шешу мүмкіндігін арттырды. Сот судьясы Томас Хоган 2011 жылдың көктемінде келісімнің әділдігін тексеру отырысын өткізуге тиіс болды. 2014 жылдың желтоқсан айында Indian Trust веб-сайтында жарияланған баспасөз хабарламасында "шамамен 263 500" талапкерге чектер жіберілгені хабарланды. "Шектердің үштен екісі келіп түскеннен кейін 10 күн ішінде қолма-қол ақшаға айналдырылды және топ мүшелерінің 80% - ден астамы тарихи есеп беру бойынша төлемдерін алды". Келісімнің тағы бір бөлігі ретінде үкімет бас талапкер Элуиз Кобелдің құрметіне Cobell Education Scholarship Fund деп аталатын стипендиялық қор құрды. Ол қайта сатып алу бағдарламасы бойынша сатудан түскен қаражатты тоқсан сайын, ең жоғасы 60 миллион долларға дейін аударады. 2016 жылдың қараша айына дейін стипендиялық қорға жұмсалған жалпы сома 40 миллион долларды құрады. Жеке талапкерлерге төленген төлемдерге қоса, үкімет 1,7 миллион акр жерді қайта сатып алу үшін 900 миллион доллар төледі, бұл резервациялардың жер қорын тайпалық бақылауға қайтаруға мүмкіндік берді.
On December 8, 2009, the Barack Obama administration announced having reached a negotiated settlement in the trust case. In 2010 Congress passed the Claims Resolution Act of 2010, which provided $3.4 billion for the settlement of the Cobell v. Salazar class action trust case (and four Indian water rights cases.) Among the provisions of the settlement are for the government to buy land from Indian owners, which has been highly fractionated by being divided among heirs over the generations, and return it to communal tribal ownership. This was to correct a longstanding issue that was supposed to have been a temporary provision. $1.4 billion of the settlement is allocated to plaintiffs in the suit. Up to $2 billion is allocated for re purchase of lands distributed under the Dawes Act. President Barack Obama signed legislation authorizing government funding of a final version of the $3.4 billion settlement in December 2010, raising the possibility of resolution after fourteen years of litigation. Judge Thomas Hogan was to oversee a fairness hearing on the settlement in the spring of 2011. A December 2014 press release on the Indian Trust website indicated mailing of checks to "approximately 263,500" claimants. "Over two thirds of checks have been cashed within 10 days of their arrival and over 80% of class members have received their Historical Accounting payments." As another part of the settlement, the government set up a scholarship fund, named the Cobell Education Scholarship Fund in honor of lead plaintiff Elouise Cobell. It contributes money on a quarterly basis from sales in the buy back program, with a cap of $60 million. By November 2016, the total amount contributed to the scholarship fund so far was $40 million. In addition to payments to individual plaintiffs, the government has paid $900 million to individuals to buy back the equivalent of 1.7 million acres in fractionated land interests, restoring more of the land base of reservations to tribal control.
Реформа
2011 жылдың соңында, келісімге қол жеткізгеннен кейін, АҚШ Ішкі істер министрі Үндістердің сенімдік жүйесін бағалау үшін комиссия құрды. Комиссияға бес мүше кірді, оның ішінде Гарвард құқық мектебінің профессоры, сондай-ақ Квинальт және Навахо тайпаларының президенттері.
Following the settlement, in late 2011, the Secretary of the Interior created the to evaluate the Indian trust system. The commission included five members, including a Harvard Law School professor and the presidents of the Quinault Indian Nation and the Navajo Nation.