Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1867 жылы АҚШ үкіметі мен Оңтүстік жазықтықтағы үнді тайпалары арасындағы қоныс аудару жөніндегі келісім.
1867 resettlement agreement between the US government and southern Plains Indian tribes
«Medicine Lodge Treaty» – 1867 жылғы қазан айында Канзас штатындағы Medicine Lodge маңында АҚШ Федералды үкіметі мен Оңтүстік жазықтықтағы үнді тайпалары арасында қол қойылған үш келісімнің жалпы атауы. Бұл келісімдердің мақсаты – үндістерді Үнді аумағындағы резервацияларға көшіру арқылы аймаққа бейбітшілік әкелу және оларды еуропалық американдықтардың қоныстануынан алшақтату болды. Келісім Үнді бейбітшілік комиссиясының 1868 жылғы соңғы баяндамасында соғыстардың алдын алуға болатындығы туралы қорытынды жасағаннан кейін келісілді. Комиссия АҚШ үкіметі мен оның өкілдері, соның ішінде АҚШ Конгресі, өздерінің заңдық міндеттемелерін орындамауы және үндістерге адалдықпен қарым-қатынас жасамауы арқасында Ұлы жазықтағы соғысқа ықпал еткенін анықтады. АҚШ үкіметі мен тайпа басшылары үнділердің дәстүрлі рәсімдері өткізілетін жерде, олардың тілегі бойынша кездесті. Бірінші келісім 1867 жылғы 21 қазанда киова және команч тайпаларымен, екінші келісім сол күні киова-апачи тайпаларымен, ал үшінші келісім 28 қазанда оңтүстік шайен және арапахо тайпаларымен қол қойылды. «Medicine Lodge Treaty» бойынша тайпаларға 1865 жылғы келісімде белгіленген аумақтармен салыстырғанда кішірек резервациялар берілді. Келісімге қол қойған тайпалар ересек ер адамдардың дауыс беруі арқылы келісімді ратификацияламады, бұл келісімде талап етілген. Сонымен қатар, Доуэс заңы арқылы жерді бөлу саясатын өзгерту және 1890 жылғы шайен және арапахо тайпаларымен жасалған келісімде сатуға рұқсат беру, сондай-ақ Чероки комиссиясымен 1892 жылы команч, киова және апачи тайпаларымен жасалған келісім Конгресс олардың резервациялық аумағын одан әрі қысқартуға әкелді. Киова басшысы Жалғыз қасқыр тайпалардың атынан үкіметке қарсы алаяқтық жасады деп шағымданып, «Жалғыз қасқыр Хичкокқа қарсы» ісін қозғады. 1903 жылы АҚШ Жоғарғы Соты Конгресс «толық билікке» және осындай шешімдерді қабылдауға саяси құқыққа ие екенін анықтады және тайпаларға қарсы шешім шығарды. Осы шешімнен кейін Конгресс басқа резервацияларға қатысты жер мәселелері бойынша біржақты шешімдер қабылдады. Келісімге қатысты мәселелер мен үкіметтің одан әрі әрекеттеріне байланысты, ХХ ғасырдың ортасында киова, арапахо және команчи тайпалары АҚШ үкіметіне қарсы бірнеше талап арыз берді. Олар ондаған жылдар бойы ондаған миллион доллар көлемінде ақшалай өтемақы алды, бірақ істерді аяқтау үшін көп уақыт кетті.
The Medicine Lodge Treaty is the overall name for three treaties signed near Medicine Lodge, Kansas, between the Federal government of the United States and southern Plains Indian tribes in October 1867, intended to bring peace to the area by relocating the Native Americans to reservations in Indian Territory and away from European American settlement. The treaty was negotiated after investigation by the Indian Peace Commission, which in its final report in 1868 concluded that the wars had been preventable. They determined that the United States government and its representatives, including the United States Congress, had contributed to the warfare on the Great Plains by failing to fulfill their legal obligations and to treat the Native Americans with honesty. The U. S. government and tribal chiefs met at a place traditional for Native American ceremonies, at their request. The first treaty was signed October 21, 1867, with the Kiowa and Comanche tribes. The second, with the Kiowa Apache, was signed the same day. The third treaty was signed with the Southern Cheyenne and Arapaho on October 28. Under the Medicine Lodge Treaty, the tribes were assigned reservations of diminished size compared to territories defined in an 1865 treaty. The treaty tribes never ratified the treaty by vote of adult males, as it required. In addition, by changing allotment policy under the Dawes Act and authorizing sales under the Agreement with the Cheyenne and Arapaho (1890) and the Agreement with the Comanche, Kiowa and Apache (1892) signed with the Cherokee Commission, the Congress effectively further reduced their reservation territory. The Kiowa chief Lone Wolf filed suit against the government for fraud on behalf of the tribes in Lone Wolf v. Hitchcock. In 1903 the U. S. Supreme Court ruled against the tribes, determining that the Congress had "plenary power" and the political right to make such decisions. In the aftermath of that case, Congress acted unilaterally on land decisions related to other reservations as well. Because of the outstanding issues with the treaty and subsequent government actions, in the mid 20th century, the Kiowa, Arapaho and Comanche filed several suits for claims against the U. S. government. Over decades, they won substantial settlements of monetary compensation in the amount of tens of millions of dollars, although it took years for the cases to be resolved.
Үндістанның бейбітшілік комиссиясы
1867 жылғы 20 шілдеде Конгресс Америка Құрама Штаттарымен соғысқан жазықтық үнді тайпаларымен бейбітшілік келісімдерін жүргізу үшін Үндістер бейбітшілік комиссиясын құрды. Комиссия 1867 жылғы 6 тамызда Миссури штатының Сент-Луис қаласында жиналды, онда Үндістер ісі жөніндегі комиссар Натаниел Г. Тейлор президент болып сайланды. Комиссия мүшелері, тұрақты бейбітшілікке қол жеткізу үшін «жауынгер» саналған үндістерді, достық саналғандардан бөліп, АҚШ-тың батысқа қарай кеңею жолынан алыс жатқан резервацияларға барлық үнді тайпаларын көшіру және оларды қамтамасыз ету шараларын қабылдау қажет екендігіне келісті. Комиссияның 1868 жылғы 7 қаңтарда АҚШ Президентіне жолданған ресми есебінде Үнді соғыстарының себептері туралы толық мәліметтер келтірілді, олардың ішінде: үндістерге жасалған көптеген әлеуметтік және құқықтық зұлымдықтар, көптеген шарттардың бұзылуы, көптеген жергілікті агенттердің сыбайлас әрекеттері және Конгрестің белгілі бір заңдық міндеттемелерді орындамауы. Егер АҚШ үкіметі мен оның өкілдері үндістермен заңды және моральдық тұрғыдан адал қарым-қатынас жасағанда, Үнді соғыстарын толығымен болдырмауға болар еді делінген есепте. Бейбітшілік комиссиясының басқа мүшелері: Миссури әскери округінің қолбасшысы генерал-лейтенант Уильям Т. Шерман; Платт өзені бойындағы шайендер мен сиукстермен бұрынғы қақтығыстарға қатысқан генерал-майор Уильям С. Харни (зейнеткер); Дакота әскери департаментінің қолбасшысы бригадир генерал Альфред Х. Терри; Бейбітшілік комиссиясын құру туралы заң жобасын енгізген Миссури сенаторы Джон Б. Хендерсон, Сенаттың үнділерге бөлу комитетінің төрағасы; бұрынғы Колорадо ерікті атқыштар полкінің полковнигі Сэмюэл Ф. Таппан, сондай-ақ бейбітшілік жақтасы және АҚШ армиясының Сэнд Крик қырғынына қатысты тергеуін басқарған адам; бұрынғы Жоғарғы Арканзас округінің қолбасшысы генерал-майор Джон Б. Санборн, ол 1865 жылғы Арканзас келісімін жасасуға көмектескен. Шерман бейбітшілік саясатына қарсы пікір білдіргеннен кейін Вашингтонға шақырылды және Оңтүстік жазықтарындағы кеңестерге, соның ішінде Медисин Лодж Криктегі кеңеске қатыса алмады. Оның орнына Платт әскери округінің қолбасшысы генерал-майор Кристофер К. Аугур уақытша тағайындалды.
On July 20, 1867, Congress established the Indian Peace Commission to negotiate peace with Plains Indian tribes who were warring with the United States. The Peace Commission met in St. Louis, Missouri, on August 6, 1867, where it elected Nathaniel G. Taylor, Commissioner of Indian Affairs, as its president. Commissioners agreed that lasting peace was contingent upon separating Indians regarded as "hostile" from those regarded as friendly, removing all Indian tribes onto reservations away from the routes of U. S. westward expansion, and making provision for their maintenance. The official report of the Commission to the President of the United States, dated January 7, 1868, describes detailed histories of the causes of the Indian Wars including: numerous social and legal injustices to Indians, repeated violations of numerous treaties, acts of corruption by many of the local agents, and culpability of Congress in failing to fulfill certain legal obligations. The report asserts that the Indian Wars were completely preventable had the United States government and its representatives acted with legal and moral honesty in dealing with the Indians. Other members of the peace commission were Lieutenant General William T. Sherman, commander of the Military Division of the Missouri; Major General William S. Harney (retired), who had taken part in earlier conflicts with the Cheyenne and Sioux along the Platte River; Brigadier General Alfred H. Terry, commander of the Military Department of Dakota; Senator John B. Henderson of Missouri, Chairman of the Senate Indian Appropriations Committee, who had introduced the bill that created the peace commission; Colonel Samuel F. Tappan, formerly of the First Colorado Volunteer Cavalry and a peace advocate who had led the U. S. Army's investigation of the Sand Creek massacre; Major General John B. Sanborn, formerly commander of the Upper Arkansas District, who had previously helped to negotiate the Little Arkansas Treaty of 1865. Sherman, having made public remarks indicating his disagreement with the peace policy, was called to Washington, D. C., and could not be present at the councils on the southern plains, including the council at Medicine Lodge Creek. Major General Christopher C. Augur, commander of the Military Department of the Platte, replaced him as a temporary appointment.
Медициналық ложаның өзендік кеңестері
Қыркүйек айында солтүстік жазықтардағы үндістермен нәтижесіз кездесуден кейін комиссия қазан айының басында Форт-Левенвортта (Канзас штаты) жиналды және одан теміржолмен Форт-Харкерге жол тартты. Онда оларға екі Гатлинг мылтығымен қаруланған 7-ші АҚШ атқыштар полкінің және 4-ші артиллерияның B батареясының бес жүз сарбазы қосылды. Олар майор Джоэл Эллиоттың басқаруында болды, ол Форт-Левенвортта өтіп жатқан подполковник Джордж Армстронг Кастердің әскери сотына қатысудан босатылған еді. Комиссияға көптеген газет тілшілері де ілесіп келді, олар комиссияның жұмысына қатысты адамдар мен оқиғаларды егжей-тегжейлі жариялады. Комиссия 11 қазанда Форт Ларнедке (қазіргі Канзас штаты) келді, онда Шайеннің Black Kettle, Арапахоның Little Raven және Киованың Satanta сияқты басшылардың бір бөлігі күтіп отырды. Тайпалардың талабы бойынша, келісімдер Ларнедтен Медисин-Лодж өзеніне (қазіргі Медисин-Лодж, Канзас штаты) – дәстүрлі үнділердің рәсімдер орынатын жеріне көшірілді. 15 қазанда басталған алдын ала талқылаулар 1867 жылы генерал-майор Винфилд Скотт Хэнкок басқарған Хэнкок экспедициясы кезінде Пауни Форктағы үлкен шайен және сиук ауылына жақындасып, ол ауыл бос болғандықтан қиратылғандығы туралы шешім қабылдады. Осы шешім және комиссия мүшелерінің ауылдың қирауы үшін кешірім сұрауы жағдайды жақсартты. Бұл 19 қазанда басталған кеңестерге жағымды атмосфера жасады.
After an abortive meeting with northern Plains Indians in September, the commission gathered at Fort Leavenworth (Kansas) in early October and traveled from there by rail to Fort Harker. There it was joined by an escort of five hundred troops of the 7th U. S. Cavalry Regiment and Battery B of the 4th artillery, armed with two Gatling guns. They were under the command of Maj. Joel H. Elliott, who had been excused from attending the court martial proceedings for Lt. Col. George Armstrong Custer then underway at Fort Leavenworth. The commission was also accompanied by numerous newspaper reporters, who provided detailed coverage of the people and events related to the commission's work. The commission arrived at Fort Larned (present day Kansas) on October 11, where some chiefs were already present, including Black Kettle of the Cheyenne, Little Raven of the Arapaho, and Satanta of the Kiowa. At the insistence of the tribes, the meetings were moved from Larned to Medicine Lodge River (near present day Medicine Lodge, Kansas), a traditional Indian ceremonial site. Preliminary discussions beginning on October 15 concluded that the Hancock expedition led earlier in 1867 by Maj. Gen. Winfield Scott Hancock, during which a large Cheyenne and Sioux village at Pawnee Fork had been approached, and when found empty, destroyed had been ill conceived. This conclusion, and the commissioners' apology for the village's destruction, served to clear the air. It created a more positive atmosphere for the councils, which began in earnest on October 19.
Шарттың шарттары мен қол қоюшылар
Медициналық лодж-Крикте жасалған шарттардың мазмұны ұқсас болды, олар дәстүрлі тайпалық жерлерді Үндістан территориясындағы (қазіргі Оклахома штаты) анағұрлым кішірек резервацияларға алмастыруды, сондай-ақ тамақ, киім, жабдық, қару-жарақ және аң аулауға қажетті оқ-дәрілермен қамтамасыз етуді көздеді.
The treaties negotiated at Medicine Lodge Creek were similar in their terms, involving surrender of traditional tribal territories in exchange for much smaller reservations in Indian Territory (present day Oklahoma) and allowances of food, clothing, equipment, and weapons and ammunition for hunting.
Киова, команчи және жазық апачилермен жасалған келісімдер
Үш Медициналық ложа келісімінің біріншісі бойынша Киова және Команч тайпалары 60 000 шаршы миль (155 399 км²) дәстүрлі тайпалық жерлерінен бас тартып, орнына Үндістан территориясының оңтүстік-батысындағы 3 миллион акр (12 140 км²) резервация алды (қазіргі Оклахома штаты), оның көп бөлігі Қызыл өзеннің Солтүстік саласы мен Солтүстік Канада өзені аралығында орналасқан.
Under the first of the three Medicine Lodge treaties, the Kiowa and Comanche were compelled to give up more than 60000 square miles (155,399 km2) of traditional tribal territories in exchange for a 3 million acres (1,214,058 km2) reservation in the southwest corner of Indian Territory (present day Oklahoma), most of it lying between the North Fork of the Red River and the North Canadian River.
Шайен және Арапахо халықтарымен жасалған келісім
1865 жылғы Кіші Арканзас шарты бойынша Оңтүстік Шайен және Арапахо тайпаларына Арканзас және Симарон өзендері арасындағы Канзас және Үндістан территориясының (қазіргі Оклахома штаты) бөліктері резервация ретінде берілді, бұл жер Буффало ағысынан солтүстікке қарай Симароннан Арканзасқа дейін жүретін көзге көрінбейтін шекараның шығысында орналасқан. Медициналық ложа шарты бойынша оларға бұрын берілген территорияның көлемі 1865 жылғы шарт бойынша қарастырылған жердің жартысынан азырақ қысқартылды, Канзас штатының шекарасының оңтүстігіндегі жерге дейін азайтылды. Бұған қоса, тайпаларға Арканзас өзенінің солтүстігінде, бұқалар бар болғанша, ақтардың елді мекендерінен және жолдарынан алшақ сақтаған жағдайда, аң аулауға рұқсат берілді. Бұл уағдалас, "Ит сарбаздарының" шартқа қатысуын қамтамасыз ету мақсатында жасалды. Солтүстік Шайендерге арналған жеке шарт жасалды, бірақ олар қол қоймады, себебі олар АҚШ-қа қарсы күресте Қызыл Бұлт пен Оглала Лакота тайпаларымен біріккен. Шайендер шарттың мағынасын толық түсінбеді. Бір кавалерия капитаны: «Шайендер неден бас тартып жатқанын түсінбейді. Бұл шарттың мәні жоқ, ерте немесе кеш шайендермен, және мүмкін басқа да үндістермен қайтадан соғыс болатын болады, себебі шарттардың дұрыс түсінілмеуіне байланысты», – деді. Бір аралас нәсілді аудармашы анасының халқы үшін алаңдады: «Бұл шайендердің қол қойған ең маңызды шарты болды», – деп кейіннен жазды ол. «Ол шайендердің еркін және тәуелсіз жауынгерлер мен аңшылар ретінде тарихқа кешігіп кетуінің бастамасы болды». Киова басшысы Жалғыз қасқыр, Киова, Команч және Апачи тайпаларының атынан Үндістер істері жөніндегі хатшыға шағымданып, үкімет оларды алдап келгенін мәлімдеді. «Жалғыз қасқыр Хичкокқа қарсы» ісі бойынша АҚШ Жоғарғы Соты 1903 жылы шешім шығарды. Шешімінде сот индейлердің жерді беруге келіспегенін мойындады. Бірақ Конгресске біржақты әрекет етуге «шектеусіз билік» берілгенін, сондықтан жағдайдың маңызды еместігін айтты. Бұл шешім 19 ғасырдағы үндістерге қатысты көзқарасты бейнеледі. «АҚШ-қа қарсы Кагама» (1855) 118 U. S. 375 ісінен үзінді келтіре отырып, сот үнді тайпаларын «ұлттың қарауындағылар» деп сипаттады, олар «күнделікті тамақтары үшін көбінесе АҚШ-қа тәуелді, сондықтан оларды қорғау міндеті туындайды, ал оның ілесінде билік те».
Under the Little Arkansas Treaty of 1865, the Southern Cheyenne and Arapaho tribes had been assigned as a reservation those portions of Kansas and Indian Territory (present day Oklahoma) between the Arkansas and Cimarron rivers and lying east of an imaginary line running north from Buffalo Creek on the Cimarron up to the Arkansas. Under the Medicine Lodge Treaty, their assigned territory was cut to less than half of the 1865 treaty territory, reduced to that land south of the Kansas state line, for a total of of land. Additionally, the tribes were to be permitted to continue to hunt north of the Arkansas River for as long as the buffalo remained, as long as they stayed away from white settlements and roads. This concession was made to obtain participation of the Dog Soldiers to the treaty terms. A separate treaty version for the Northern Cheyenne was created, but they did not sign, as they were allied with Red Cloud and the Oglala Lakota in hostilities against the US. The Cheyenne didn't properly understand the treaty. One cavalry captain said "The Cheyennes have no idea what they are giving up. The treaty amounts to nothing, and we will certainly have another war sooner or later with the Cheyennes, and probably with the other Indians, in consequence of the misunderstandings of the terms." One mixed race interpreter feared for his mother's people: "This was, in a way, the most important treaty ever signed by the Cheyennes." he later wrote. "and it marked the beginning of the end of the Cheyenne as a free and independent warrior and hunter." The Kiowa chief Lone Wolf sued the Secretary of the Interior on behalf of the entirety of the Kiowa, Comanche, and Apache tribes, based on their being defrauded by the government at the time. The case, Lone Wolf v. Hitchcock, was ultimately decided by the US Supreme Court in 1903. In its ruling, the Court conceded that the Indians had not agreed to the land cessions. But, it concluded that the Congress had the "plenary power" to act unilaterally, so the circumstance did not matter. Its decision expressed the nineteenth century attitude toward the Native Americans. Quoting from United States v. Kagama (1855) 118 U. S.375 in its ruling, the court reiterated the description of the Indian tribes as "wards of the nation Dependent largely [on the United States] for their daily food there arises the duty of protection, and with it the power."
Салдары
Жоғарғы соттың шешімінен кейін, Конгресс 1903 және 1904 жылдары Оңтүстік Дакотадағы Роузбуд үнді резервациясынан бастап, тайпалардың келісімінсіз резервация жерлеріне бір жақты өзгерістер енгізуді жалғастырды. Сол кездегі Үндістер ісі жөніндегі комиссар Уильям Артур Джонс, тума халқының келісімінсіз іс жүргізу ниетін білдірді. Тарихшы Блю Кларктың зерттеуі бойынша, Джонс Конгресс алдында жер заңдары туралы ресми түрде баяндама жасауды жоспарлаған, онда «Конгресс үндістердің келісімінсіз олардың мүлігін иеленуі» қолдау тапқан болар еді. Мысалы, 1907 жылы Конгресс Роузбудтағы «артық» жерді сатуға рұқсат берді, бұл да үндістердің келісімінсіз жасалды. Бұл мәселе 1948 жылдан бастап, ХХ ғасырдың ортасында қайта көтерілді. Біріккен киова, апачи және команчи өкілдері АҚШ үкіметіне бастапқы шартқа және одан кейінгі әрекеттерге, соның ішінде бекітілмеген Джером келісімі бойынша жасалған сатуларға байланысты өтемақы талап етті. Келесі онжылдықтарда және бірнеше талаптар арқылы тайпалар Үнділік талаптар комиссиясынан ондаған миллион доллар көлемінде өтемақы алды. Медициналық ложа шарты 1962 жылы Стенли Эндрюс жүргізген «Өлім аңғарының күндері» атты телесериалдың «Ақиқатты айтушы» эпизодында бейнеленді. Эпизодта Барни Филлипс генерал Винфилд Скотт Хэнкок рөлінде, ал Чарльз Карлсон – Жабайы Билл Хикок рөлінде ойнады, Гай Мэдисон апталық синдикатталған сериалда Хикокты сомдағаннан кейін ұзақ уақыт өткен соң.
Following the Supreme Court decision, the Congress continued to make unilateral changes to reservation lands without getting agreement by the tribes, beginning in 1903 and 1904 with the Rosebud Indian Reservation in South Dakota. The Commissioner of Indian Affairs, then William Arthur Jones, noted his intention to proceed without Native American consent. As the historian Blue Clark found, Jones wrote that he planned to report officially on land bills before Congress in favor "of Congress taking the property of Indians without their consent." As another example, in 1907 Congress authorized the sale of "surplus" land at Rosebud, again without Indian consent. The outstanding issues were challenged again in the mid twentieth century, beginning in 1948. Combined Kiowa, Apache and Comanche representatives filed suit against the US government for compensation due to the original treaty and subsequent actions, including sales under the unratified Jerome Agreement. Over the following decades and through several claims, the tribes won substantial compensation of tens of millions of dollars from the Indian Claims Commission. The Medicine Lodge Treaty is dramatized in the 1962 episode, "The Truth Teller", on the syndicated television anthology series, Death Valley Days, hosted by Stanley Andrews. In the episode, Barney Phillips was cast as General Winfield Scott Hancock and Charles Carlson as Wild Bill Hickok, long after Guy Madison played Hickok in a weekly syndicated series.