Флетчер против Пика: АҚШ Жоғарғы Сотының конституциялық шешімі
Fletcher v. Peck
Флетчер против Пика: АҚШ Жоғарғы Сотының маңызды шешімі, штат заңын конституцияға қайшы деп таныды. Келісімдердің қадір-қасиеті, үнді жерлері туралы мәселелер.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Флетчер Пекке қарсы, 10 U. S. (6 Cranch) 87 (1810) – АҚШ Жоғарғы Сотының маңызды шешімі, онда Жоғарғы Сот алғаш рет штат заңын конституцияға қайшы деп шешті. Бұл шешім заңды шарттардың қадірлілігіне қатысты үлкен прецедент жасады және жергілікті американдықтар өз жерлеріне толыққанды иелік құқығына ие емес екенін көрсетеді (бұл идея Джонсон мен Макинтош ісінде толыққанды дамыды).
Fletcher v. Peck, 10 U. S. (6 Cranch) 87 (1810), was a landmark United States Supreme Court decision in which the Supreme Court first ruled a state law unconstitutional. The decision created a growing precedent for the sanctity of legal contracts and hinted that Native Americans did not hold complete title to their own lands (an idea fully realized in Johnson v. McIntosh).
Өмірбаян
Париж келісімінен кейін Америка революциясы аяқталған соң, Грузия өзінің батысындағы Үндістан резерватының бөлігі болған Язу жерлерін иелену құқығын алды. Бұл жерлер кейін Алабама және Миссисипи штаттарының солтүстік бөлігіне айналды. 1795 жылы Грузия заң шығарушы органы бұл аумақты төрт бөлікке бөлді. Содан кейін штат бұл учаскелерді төрт жеке жерді дамыту компаниясына 500 000 долларға сатты, бұл 1790 жылғы бағамен есептегенде гектарына шамамен 0,014 долларға тең, өте тиімді сауда еді. Грузия заң шығарушы органы 1795 жылғы Язу жері заңы деп аталған осы жер беруді көп дауыспен мақұлдады. Келесі сайлауда сайлаушылар көптеген бұрынғы депутаттарды қайта сайламай, жаңа құрамды сайлады. Жаңа заң шығарушы орган халықтың наразылығына жауап ретінде бұл заңды күштен шығарып, оның негізінде жасалған мәмілелерді жоққа шығарды. Роберт Флетчер 1795 жылғы заң күштен шығарылғаннан кейін Пектен жер учаскесін сатып алды. 1803 жылы Флетчер Пекке қарсы сотқа жүгінді, ол Пектің жерді сатқан кезде оған толық құқық болмағанын мәлімдеді. Олардың арасында сыбайлас жемқорлық болған. Егер Жоғарғы Сот түпкілікті жер иелігін үндістерге тиесілі емес деп шешсе, екеуінің де жері сақталатын еді. Флетчер бұл істі жеңуді көздеді.
Following the Treaty of Paris ending the American Revolution, Georgia claimed possession of the Yazoo lands, a region of the Indian Reserve, west of its own territory. The land later became the northern part of the states of Alabama and Mississippi. In 1795, the Georgia legislature divided the area into four tracts. The state then sold the tracts to four separate land development companies for $500,000, about $0.014 per acre, a bargain even at 1790 prices. The Georgia legislature overwhelmingly approved this land grant, known as the Yazoo Land Act of 1795. The voters rejected most of the incumbents in the next election; the new legislature, reacting to the public outcry, repealed the law and voided the transactions made under it. Robert Fletcher bought a tract of land from Peck after the 1795 act was repealed. Fletcher, in 1803, brought a suit against Peck, claiming that Peck had not had clear title to the land when he sold it. There was collusion between the two. Both would have their land secured if the Supreme Court decided that Native Americans did not hold original title. Fletcher set out to win the case.
Сот шешімі
Жоғарғы Сот бірауыздан (Уильям Джонсонның жеке пікірімен) заң шығарушы органның заңды жоюы конституцияға қайшы екенін үкім етті. Джон Маршалл сатудың міндетті келісім-шарт екенін жазды, ол Конституцияның I-бабының 10-тарауы, I-бөлімі (Келісім-шарттар ережесі) бойынша, тіпті заңсыз жолмен алынған болса да, жарамсыз деп танылмайды. Бұл үкім халықтық қысымға қарсы меншік құқықтарын одан әрі қорғады және Конституцияға қайшы келетін немесе Конституциямен келіспейтін штат заңдарын жоюға артыққылық құқығын алғаш рет бекіткен Соттың ісі болып табылады. Кейінірек Бас судья Уильям Х. Рехнквист Флетчер Пекке қарсы істің «Бас судья Маршаллдың келісім-шарттар ережесін жаңадан құрылып келе жатқан кәсіпорындарға дейін кеңейтуге жасаған әрекеті» екенін жазды.
The Supreme Court unanimously (with a separate concurring opinion written by William Johnson) ruled that the legislature's repeal of the law was unconstitutional. John Marshall wrote that the sale was a binding contract, which under Article I, Section 10, Clause I (the Contract Clause) of the Constitution, cannot be invalidated even if it is illegally secured. The ruling lent further protection to property rights against popular pressure and is the earliest case of the Court asserting its right to invalidate state laws which are in conflict with or are otherwise contrary to the Constitution. A later Chief Justice, William H. Rehnquist, wrote that Fletcher v. Peck "represented an attempt by Chief Justice Marshall to extend the protection of the contract clause to infant business".