Лео Эйтингер: Холокосттан аман қалған психиатр және қасіреттің зерттеушісі
Leo Eitinger
Лео Эйтингер – норвежский психиатр, изучавший отложенную психологическую травму Холокоста и посттравматический стресс у беженцев и солдат. Исследования самоубийств.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Норвегиялық психиатр Лео Эйтингер (12 желтоқсан 1912 – 15 қазан 1996) – норвегиялық психиатр, автор және педагог. Ол Холокосттан аман қалған және бала кезінде айырылу мен психологиялық ауыртпалықты бастан өткерген адамдардың кейінірек туындаған психологиялық жарақаттарын зерттеген ғалым. Эйтингер Холокосттан аман қалғандар арасындағы посттравматикалық стресс бұзылысын ұзақ жылдар бойы зерттеді, осының салдарынан Пол Селан (1920–1970), Примо Леви (1919–1987) және тағы да көптеген адамдар оқиғадан бірнеше ондаған жыл өткен соң өз-өзіне қол жұмсады. Эйтингер босқындар арасындағы психологиялық травманы зерттеуде алғашқы қадамдар жасады, сонымен қатар әскерилер арасындағы психологиялық травмаға ерекше назар аударатын норвегиялық әскери психиатрия саласындағы зерттеулердің негізін салды.
Norwegian psychiatrist
Leo Eitinger (12 December 1912 – 15 October 1996) was a Norwegian psychiatrist, author and educator. He was a Holocaust survivor who studied the late onset psychological trauma experienced by people who went through separation and psychological pain early in life only to show traumatic experience decades later. He devoted a long period studying posttraumatic stress disorder among Holocaust survivors, which had led Holocaust survivors including Paul Celan (1920–1970), Primo Levi (1919–1987) and many others to commit suicide several decades after the experience. Eitinger was a pioneer of research into psychological trauma among refugees, and also laid the foundation for Norwegian military psychiatry research with emphasis on psychological trauma among soldiers.
Ерте өмір
Лео Эйтингер Австрия-Венгрияның Ломнице қаласында (қазіргі Оңтүстік Моравия облысы, Чехия) дүниеге келген. Ол еврей орта таптық отбасында алты бауырластың ең кішісі болып өскен, Соломон Эйтингердің (1877–1942) және Хелен Курцтың (1885–1936) ұлы. 1937 жылы Брнодағы Масарик университетінде медицинаны бітірді. 1939 жылғы наурызда Германияның Чехословакияны басып алуынан кейін, нацистердің еврейлерге жасаған қудалауынан қашып, Нансен паспортының (Nansenhjelpen) көмегімен Норвегияға босқын ретінде келді. Норвегияға келген соң, ол еврей балаларының Чехословакиядан қашып, Ослодағы еврей жетімдер үйіне орналасуына көмектесті. Норвегиядағы Бодё қаласында психиатрия саласында жұмыс істеуге рұқсат алған, бірақ 1940 жылы Норвегияға неміс әскері шабуыл жасағаннан кейін нацистер бұл рұқсатты қайтарып алды.
Leo Eitinger was born in Lomnice, Austria Hungary (today South Moravian Region, Czech Republic). He grew up as the youngest of six siblings in a Jewish middle class home as the son of Salomon Eitinger (1877–1942) and Helene Kurz (1885–1936). He studied medicine at the Masaryk University of Brno, graduating in 1937. He fled Nazi persecution of Jews and came to Norway as a refugee with the help of a Nansen passport (Nansenhjelpen) after the German occupation of the Czechoslovak Republic in March 1939. Upon arriving in Norway, he arranged for Jewish children to escape from Czechoslovakia to settle in the Jewish orphanage in Oslo. He was given permission to work as a resident in psychiatry in Norway in Bodø, but the permission was revoked by the Nazis after the German invasion of Norway in 1940.
Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде
1941 жылдың қаңтарынан 1942 жылдың наурызына дейін жер астында болып, тұтқындалды. Ол Норвегияның түрлі жерлерінде түрмеде отырды және 1943 жылдың 24 ақпанында депортацияланып, Освенцим концлагеріне жеткізілді. Освенцимде Ейтингер лагерь ауруханасында жұмыс істеді. Тұтқындалу мерзімінің соңында ол Бухенвальдқа қадам басты. Норвегиядан неміс концлагерлеріне депортацияланған 762 еврейдің арасында бар болғаны 23-і ғана аман қалды, Лео Эйтингер олардың бірі болды.
He stayed underground from January 1941 until he was arrested in March 1942. He was imprisoned in various places throughout Norway and was deported on 24 February 1943, arriving at the Auschwitz Concentration Camp. At Auschwitz, Eitinger served in the camp hospital. Towards the end of his confinement he was marched to Buchenwald. Of the 762 Jews deported from Norway to German concentration camps, only 23 survived, Leo Eitinger being one of them.
Холокост психиатры
Екінші дүниежүзілік соғыс аяқталғаннан кейін Норвегия азат етілген соң, ол Норвегияда психиатрияға маманданған дәрігерлік практикасын қайта бастады. 1946-1948 жылдары Бодёдегі Рёнвик ауруханасында дәрігердің көмекшісі болды. 1950 жылы Осло университетінің психиатриялық клиникасымен, Вестре-Акердегі Виндерен ауданындағы клиникамен байланыс жасады. 1966 жылы Лео Эйтингер Осло университетінің психиатрия профессоры болып тағайындалды және Университеттік психиатриялық клиниканың меңгерушісі болды. Лео Эйтингер өзінің барлық уақытын және күш-жігерін адамның қайғы-қасіретін зерттеуге, әсіресе клиникалық психиатрияға, жәбірленушілердің психологиясына және апат психиатриясына бағыштады. Ол адамға күшті стресс түскендегі психологиялық және физикалық әсерлері, сондай-ақ босқынның жағдайы туралы бірнеше маңызды зерттеулер жүргізді. Оның жұмысы босқындар арасында психикалық аурулардың, жалпы халықтан гөрі жиірек кездесетінін көрсетті. Ол осы тақырыпта көптеген еңбектер жариялады. Эйтингер 1963 жылдан 1967 жылға дейін Норвегия психиатриялық қауымдастығының (Norsk Psykiatrisk Forening) басқарма мүшесі және төрағасы болды. Ол Сот-медициналық комиссиясының Психиатриялық бөлімінің төрағасы және 1962 және 1987 жылдары Солтүстік Еуропа психиатрия конгресінің (Nordiske psykiaterkongresser) президенті болды. 1971 жылы Норвегия ғылым академиясының мүшесі болып сайланды және бірнеше шетелдік ғылыми және психиатриялық қауымдастықтарға мүше болды. Ол Норвегия мен шетелдің көптеген наградаларын алды, соның ішінде 1988 жылы Fritt Ord Award (Fritt Ords pris) сыйлығына ие болды. 1978 жылы ол Санкт-Олаф орденінің командирі болып тағайындалды.
After the liberation of Norway at the end of World War II, he resumed his medical practice in Norway, specializing in psychiatry. He was assistant physician at Rønvik Hospital in Bodø 1946 48. In 1950, he became associated with the psychiatric clinic of the University of Oslo in the neighborhood of Vinderen in Vestre Aker. In 1966 Leo Eitinger was appointed professor of psychiatry at the University of Oslo and became Head of the University Psychiatric Clinic. Leo Eitinger allocated all his time and efforts to the study of human suffering with emphasis on clinical psychiatry, in particular victimology and disaster psychiatry. He conducted several landmark studies about the long term psychological and physical effects of extreme stress and also about being a refugee. His work confirmed that the rate of mental illness among refugees appeared much more frequently than in the general population. He published a number of works on the same subject. Eitinger was a board member and served a chairman of the Norwegian Psychiatric Association (Norsk Psykiatrisk Forening) from 1963 to 1967. He served as chairman of the Psychiatric Section of the Forensic Commission and was President of the Nordic Psychiatry Congresse (Nordiske psykiaterkongresser) in 1962 and 1987. He was elected member of the Norwegian Academy of Sciences in 1971 and was a member of several foreign scientific and psychiatric associations. He received a number of Norwegian and foreign honors including the Fritt Ord Award (Fritt Ords pris) in 1988. In 1978, he was appointed Commander in the Order of St. Olav.
Жеке өмір
1946 жылы ол Элизабет («Лизл») Кохнға (1914–1999) үйленді. Лео мен Лизл Эйтингерлер өмірін адам құқықтарын ілгерілетуге, әділетсіздік пен расизмге қарсы күреске арнады. Лео Эйтингер 1996 жылы қайтыс болды. Лизл Эйтингер 1999 жылы қайтыс болды. Олардың құрметіне Осло университеті «Лизл және Лео Эйтингер сыйлығын» тағайындады. Бұл сыйлық 1986 жылдан бері жыл сайын адам құқықтары мәселелеріне берілген үлкен үлес немесе психиатрия саласындағы ең үздік зерттеулер үшін табыс етіледі.
In 1946 he married Elisabeth (“Lisl”) Kohn (1914–1999). Leo and Lisl Eitinger devoted their lives to the promotion of human rights and the fight against injustice and racism. Leo Eitinger died in 1996. Lisl Eitinger died during 1999. In their honor, the University of Oslo established "The Lisl and Leo Eitinger Prize". The award has been granted annually since 1986 in recognition of commitment to human rights issues or performance of outstanding research in psychiatry.