Жаңа Зеландиядағы Моераки тармақ темір жолы: Қысқа ғұмырлы тарих және іздері
Moeraki Branch
Жаңа Зеландиядағы Моэраки тармақ темір жолы – қысқа ғұмырлы жол. 1877-1879 жж. Оамару мен Дунедин арасындағы теңіз портына қатынайтын. Тарихы, құрылысы туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Моераки тармағы Жаңа Зеландиядағы ең аз уақыт болған теміржол желілерінің бірі еді. Ол Оамару мен Дунедин арасындағы Басты Оңтүстік Желісінен бөлініп, 1877 жылдан 1879 жылға дейін Порт Моеракиге қызмет көрсетті.
The Moeraki Branch was one of the most short lived railway lines in New Zealand. It left the Main South Line between Oamaru and Dunedin and served Port Moeraki between 1877 and 1879.
Құрылыс және пайдалану
1873 жылы ағылшын мердігерлері Джон Брогден мен Ұлдары негізгі оңтүстік темір жолының 41,6 шақырымдық бөлігін салуға кірісті, олардың шартына Порт Моэракиге 2,47 шақырымдық тармақ кірді. 1876 жылдың қараша айында Оамарудан Хиллгроувқа дейінгі негізгі оңтүстік темір жолының бөлігі ашылды, және осы жерде Моэраки тармағы негізгі желіден бөлінді. Ол тұрақсыз және тік беткеймен төмен Порт Моэракидегі теңізге дейін жетті, сондықтан көпқұлақ салу қажет болды. Желі ашылмас бұрын виадукті қайта жасау қажеттігінен жердің тұрақсыздығы мәселесі анық байқалды. Желі, ақыры, 1877 жылдың 15 қаңтарында аяқталып, пайдалануға берілді. Пойыздар аптаның барлық күндері, жексенбі күнін қоспағанда, жүйтіп тұрды. Жергілікті тұрғындар бұрынғы кит аулау станциясы Порт Моэракидің Солтүстік Отагоның басты порты болатынын күтті, бірақ Оамарумен бәсекелесе алмады, әсіресе Оамаруда жартастық салынғаннан кейін және темір жол желісінің тұрақсыздығы мәселелері туындағанда. Қызметтер көшкіннен жиі кешіктіріліп, желінің жөндеу үшін жабылуы да сирек емес еді. Қиын жер бедері және Порт Моэракинің маңыздылығының төмендеуі желінің әрі қарай сақталуын қажет етпейтінін көрсетті, сондықтан 1879 жылдың қазанында ол жабылып, рельстер алынып тасталды. Бүгінде Порт Моэраки – шағын балықшылар ауылы.
In 1873, English contractors John Brogden and Sons began constructing a 41.6 kilometre long section of the Main South Line, and their contract included a 2.47 kilometre branch to Port Moeraki. In November 1876, a section of the Main South Line was opened from Oamaru to Hillgrove, and it was here that the Moeraki Branch left the main line. It climbed down an unstable and steep hillside to the sea at Port Moeraki, with a viaduct necessitated. The stability problems with the land became very evident when the viaduct had to be rebuilt before the line was even opened. The line was finally finished and opened for use on 15 January 1877. Trains ran daily every day of the week except Sundays. Local interests envisaged that Port Moeraki, an old whaling station, would become the primary port for north Otago, but it could not compete with Oamaru, especially when a breakwater was installed in Oamaru, and stability problems plagued the railway line. Services were regularly delayed by slips and it was not abnormal for the line to be closed for repairs. The difficult terrain and Port Moeraki's diminished significance meant that the line's continued existence could not be justified and in October 1879, it was closed and the rails were removed. Today, Port Moeraki is a small fishing village.
Бүгінгі филиал
Жабық темір жолдардың іздері көбінесе азайып немесе толығымен жоғалып кетеді, сондықтан бір ғасырдан астам уақыт бұрын жабыққан желінің қалдықтарының әлі де сақталғаны таңғажайып. Басты оңтүстік желісінен бұрылатын төсек темір жол мен жақын жердегі жолдан көрінеді, ал өсімдіктермен жасырылғанымен, басқа төсектер мен тіліктерді де көруге болады. Миллерс-Бей виадугінің қалдықтары теңіздің әсеріне төтеп беріп, бұрын темір жол өткен жартастың төменгі бөлігінде әлі де көрініс тапқан. Желінің кейбір бөліктерімен қатарлап жүруге болады.
Evidence of closed railways often diminishes or disappears entirely, so it is surprising that remnants of a line closed over a hundred years have actually been noted to still exist. The embankment from which the branch curved away from the Main South Line is visible from both the railway and nearby road, and although obscured by vegetation, other embankments and cuttings can still be seen. Remnants of the Millers Bay viaduct have so far survived the sea and can still be seen at the foot of the cliff beside which the railway once ran. It is possible to walk along the formation of some of the branch's path.