1973-1982 жылдардағы АҚШ демократиялық социалистік ұйымы

Кіріспе

1973–1982 АҚШ демократиялық социалистік ұйымы

Демократиялық социалистік ұйымдастыру комитеті (DSOC; /'//d//iː//s//ɒ//k/ DEEsok) – АҚШ-тағы демократиялық социалистік ұйым. DSOC 1973 жылы Майкл Харрингтон құрды, ол Америка Социалистік партиясының азшылық фракциясын басқарған және оның АҚШ Социал-демократтарына трансформациялануына қарсы болған. Харрингтонның фракциясы Джордж Макговерннің Вьетнамнан дереу әскер шығару және атысты тоқтату туралы ұсынысын қолдады. Бұрынғы социалистік ұйымдардың еңбекшілердің кәсіби одақтарын құру арқылы жұмысшы табын нығайтуға баса назар аударуынан өзгеше, Харрингтон еңбекке деген назарды азайтты. Кәсіби одақтармен жұмысын жалғастырған Харрингтон орта таптың саяси белсенділеріне, әсіресе Макговерн науқаны арқылы белсенділікке тартылғандарға көбірек мән берді. 1960 жылдардан бері социалистерге тән «қайта құру» стратегиясын жасап, DSOC Демократиялық партияға қатысатын саяси қозғалыстардан «демократиялық сол қанат» қозғалысын құруға көмектесуге тырысты. 1982 жылы DSOC Американың Демократиялық социалистерін құру үшін Жаңа Америка қозғалысымен бірікті.

1972 жылы Америка Социалистік партиясының съезі

1972 жылғы конвенцияда Америка Социалистік партиясының (АСП) екі тең төрағасы болды: Баярд Растин және Халықаралық әйелдер киім-кешек жұмысшылары одағының (ILGWU) Чарльз С. Циммерман; ал бірінші ұлттық вице-төраға – Джеймс С. Глазер, олар қолдау көрсету арқылы қайта сайланды. Партияны SDUSA деп қайта атау «шындыққа сәйкес болу» мақсатымен жасалды. «Нью-Йорк Таймс» газеті АСП соңғы рет 1956 жылы президенттікке үміткерді қолдағанын, ол үміткер тек 6 штатта 2121 дауыс алғанын жазды. Партия енді президенттік сайлауда үміткерлерді демеушілік етпегендіктен, «Партия» атауы «шатастыратын» болды, себебі «Партия» Демократиялық партияға қатысқан белсенділерді тартуға кедергі келтірді, деп мәлімдеді көпшілік пікір. «Социалистік» атауы «Социал-демократтар» деп өзгертілді, өйткені көптеген американдықтар «социализм» сөзін кеңестік коммунизммен байланыстырды. Конвенция кезінде көпшілік (Бірлік тобы) әр дауысқа екі бірдей үлес бойынша жеңіске жетті. Конвенция 33 мүшеден тұратын ұлттық комитетті сайлады, оның 22 орыны көпшілік топқа, Майкл Харрингтонның коалициялық тобына сегіз орын, Дебс тобына екі орын және тәуелсіз Сэмюэл Х. Фридманға бір орын бөлді. Фридман және азшылық топтары атауды өзгертуге қарсы болды. АСП-дегі Харрингтон тобы «Жаңа саясат» қозғалысын қолдады және осы бағытты Демократиялық партия ішіндегі тиімді солшыл қысым тобына кеңейтуге тырысты, нақты социалистік бағдарламаны ілгерілетуге және сол бағдарлама үшін сайланған лауазымды тұлғаларға ықпал етуге ұмтылды. Харрингтон осы топтың көптеген мүшелерін және өзінің байланыстарын 1973 жылы DSOC құруға бағыттап, жетекшілік етті. Харрингтон, АСП-нің апталық газеті «Жаңа Американың» бұрынғы редакторы, DSOC құрудағы ең маңызды тұлға болды. Харрингтон 1972 жылғы қазан айында Макговернге қолдау көрсетуге күшін жұмсаған кезде, АСП-нің Ұлттық тең төрағасы лауазымынан кетті, оның көптеген басшылары Макговернді сынады. 1973 жылы жарық көрген өзінің алғашқы естеліктерінде Харрингтон бейбітшілік жақтастарын кәсіподақ өкілдерінен басымдық беруін қорғады: «Бірақ бұл қозғалысты кәсіподақ өкілдерімен салыстырғанда, менің серіктестерім оның екі тарихи ерекшелігін байқамады. Біріншіден, соғысқа қарсы жастардың пікірі дұрыс еді: Вьетнам тек қана адамилыққа жатпайтын ғана емес, прогрессивті антикоммунизмнің тұрғысынан да тиімсіз болды. Екіншіден, осы құбылыстың жаппай негізін құраған, мәселелерге бейімделген және жоғары білім алған жаңа топтар осы елде өзгерістер үшін жаңа көпшілікті құру үшін өте маңызды болды және болып табылады».

In its 1972 convention, the Socialist Party of America (SPA) had two Co Chairmen, Bayard Rustin and Charles S. Zimmerman of the International Ladies' Garment Workers' Union (ILGWU); and a First National Vice Chairman, James S. Glaser, who were re elected by acclamation. Renaming the party as SDUSA was meant to be "realistic". The New York Times observed that the SPA had last sponsored a candidate for President in 1956, who received only 2,121 votes, which were cast in only 6 states. Because the party no longer sponsored candidates in presidential elections, the name "Party" had been "misleading" as "Party" had hindered the recruiting of activists who participated in the Democratic Party, according to the majority report. The name "Socialist" was replaced by "Social Democrats" because many American associated the word "socialism" with Soviet Communism. During the convention, the majority (Unity Caucus) won every vote by a ratio of two to one. The convention elected a national committee of 33 members, with 22 seats for the majority caucus, eight seats for the Coalition Caucus of Michael Harrington, two for a Debs Caucus and one for the independent Samuel H. Friedman. Friedman and the minority caucuses had opposed the name change.</blockquote>

Harrington's caucus in the SPA endorsed the New Politics movement and sought to expand that tendency into a viable left wing pressure group within the Democratic Party, advancing an explicitly socialist agenda and attempting to win influence over elected officials for that program. Harrington led many members of this caucus and from his networks to establish the DSOC in 1973. Harrington, a former editor of the SPA's weekly newspaper, New America, was the most important figure in the establishment of DSOC. Harrington had resigned as National Co Chairman of the SPA, many of whose leaders criticized McGovern, when Harrington focused his efforts on electing McGovern in October 1972. In his first memoir, published in 1973, Harrington defended his choice of peace activists over trade unionists: <blockquote>But in their derogatory comparison of this movement with the trade unionists, my comrades failed to notice two of its historic aspects. First, the anti war young were right: Vietnam was not only an immoral conflict, it was counterproductive from all points of view, including that of progressive anti Communism. Secondly, the new strata of the issue oriented and college educated who provided the mass bass for this phenomenon were, and are, extremely important to the creation of a new majority for change in this country.

Жарияланымдар

Ақырында DSOC-тің ресми органына айналған басылым, бастапқыда сегіз беттік, хат пішіміндегі ай сайынғы «Демократиялық солшылдардың хабарламасы» деп аталған журнал, 1973 жылғы қазанда DSOC ұлттық ұйым ретінде ресми құрылғанға дейін жарық көрді. «Демократиялық солшылдардың хабарламасы» (кейін аты «Демократиялық солшылдар» деп қысқартылды) журналының алғашқы саны 1973 жылғы наурыз айында Майк Харрингтонның редакторлығымен, Джек Кларк бас редактор ретінде көмектесіп, жарық көрді. Харрингтонның «Біздің саясатымыздың бейнесі» деген мақаласында СПА-дағы қатыгез фракциялық күрес туралы еш айтылмады: «Либерализм өзгерісте. Маңызды идеологтар өздерінің «радикалдықтан бас тартуын» жариялап жатыр. Екінші жағынан, көптеген кәсіподақ мүшелері мен орта таптың либералдары қоғамымыздағы құрылымдық өзгерістердің қажеттігін сезінді. Мысалы, Макговерн сайлау кампаниясында табысқа ие емес кірістерге салық салу арқылы қайта бөлу принципі маңызды қадам болды. Университеттерде белсенділіктің төмендеуі байқалады, жеке мүдделерге қайта оралуда. Жаңа солшылдық өліп қалды. Бірақ солшылдардың үлкен және маңызды тобы әлі де бар, тіпті олар ұйымдастырылмаған және беймәлім болса да. Егер оларға негізгі өзгерістерге қатысты нақты және негізделген көзқарас ұсынылса, тіпті Никсон жылдарында да оларды өмір бойына адал болуға көндіруге болады; әйтпесе, олар жоғалып кетуі мүмкін. Солшылдар бұрынғыдан да көп ойлауға, өзін-өзі сынауға, ашықтыққа және байланысқа мұқтаж. Біз осы хабарламаның осы мақсатқа шағын үлес қосатынын үміттенеміз. DSOC-тің құрылтайлық съезі бастапқыда 1973 жылдың 12 қазанында Нью-Йорк қаласында басталмақ болды. Съезге сайланған делегаттар емес, барлығы қатыса алатын, шамамен 500 адам жиналды. DSOC ұйымдастырушылары осы жиынға сөз сөйлеу үшін Канаданың жаңа демократиялық партиясының, парламенттік оппозициялық партиясының негізгі құрылтайшыларының бірі – Дэвид Льюисті таңдады. Топтың алғашқы жалақылы қызметкері Джек Кларк болды, ол Бостоннан келген 23 жасар жігіт, айына 50 доллар жалақы алып, Дебби Мейердің үйіндегі бос жатынды пайдаланды. Дебби Мейер өзі екінші буын социалисті және DSOC-тің ішкі шеңберіндегі маңызды тұлға.

The publication that would eventually become the official organ of the DSOC, initially an eight page letter sized monthly called Newsletter of the Democratic Left, predated the formal establishment of the DSOC as a national organization in October 1973. The first issue of Newsletter of the Democratic Left (the name was later shortened to Democratic Left) appeared in March 1973 under the editorship of Mike Harrington, assisted by Jack Clark as Managing Editor. A front page essay by Harrington, entitled "The Shape of Our Politics", made nary a mention of the bitter faction fight within the SPA: <blockquote>Liberalism is in transition. Important ideologists announce their 'deradicalization.' On the other wing, many trade unionists and middle class liberals have become aware of the need for structural change in our society. In the McGovern campaign, for instance, the frankly redistributionist principle that revenue should be raised by levies on unearned incomes was a major step forward. On the campus there is a decline of activism, a revival of private concerns. The New Left is dead. But a large and serious constituency of the Left remains, even if unorganized and uncertain. If presented with a clear and reasoned perspective for basic change, it might be won to a lifetime commitment, even in the Nixon years; if not, it could vanish. The Left, more than ever before, needs thought, self criticism, candor, and communication. We hope this Newsletter will make a modest contribution to that end. The founding convention of the DSOC was initially slated to begin on October 12, 1973 in New York City. The convention was not composed of elected delegates, but was rather open to a general admission and about 500 people were in attendance. The keynote speaker chosen by the organizers of the DSOC to address this gathering was David Lewis, one of the key architects of the New Democratic Party, the social democratic parliamentary opposition party of Canada. The group's first paid staffer was Jack Clark, a 23 year old from Boston who received $50 a month and use of a spare bed in the home of Debbie Meier, herself a second generation socialist and important figure in the DSOC inner circle.

Идеология және стратегия

DSOC өзін ашық түрде социалистік ұйым ретінде таныстырды. Сайлау саясатында ол Демократиялық партия ішінде демократиялық социалистік ("демократиялық солшыл") идеяларды қолдау үшін база құруға өзін арнады. Майкл Харрингтонның пікірінше, американдық қозғалыстың алдындағы міндет – "әлеуметтік өзгерістерге жаңа американдық көпшілікті құру" еді. Харрингтонның сөзіне қарағанда, кәсіподақтар қозғалысы өз күшімен саяси билікке ие бола алмайды, керісінше, Демократиялық партиядағы "жаңа саясат" деп аталатын, "жоғары білімді және мәселелерге бағытталған" жақтастарымен бірігуі керек: "1968 жылы Никсон мен Уоллестің оңшыл-орталық күштері дауыстардың шамамен 58%-ын алды; 1972 жылы екі үміткердің арасындағы жарыста Никсон 61%-дан астам дауыс жинады. 1968 жылы американдық кәсіподақтар Хьюберт Хамфриді қолдаған маңызды, кейде жалғыз күш болды, бұл ұйымдасқан жұмысшылардың әлеуметтік өзгерістер үшін жұмылдырыла алатын ең біріктірілген күш екенін көрсетті. Бірақ 1968 жылғы сайлау еңбек күштерінің өздері жеңіске жете алмайтынын дәлелдеді. [ ] 1968 жылы көптеген Маккарти жақтастары Хамфридің Никсоннан әлдеқайда жақсы екенін түсінбеді; 1972 жылы Меани жақтастары Макговерн Никсоннан әлдеқайда жақсы екенін түсінбеді. Егер бұл бөлініс жалғаса берсе, республикашылар болашақта президенттікке ие болады. Сондықтан, әлеуметтік өзгерістерге жаңа көпшілікті құрудың жалғыз жолы – еңбек және жаңа саясаттың бірігуі. Бұл қадамға DSOC-тың сол қанаты, тарихшы Джим Чапин жетекшілік етті, ол 1960 жылдардың Жаңа Солшыл қозғалысының көптеген бұрынғы қатысушыларын DSOC-қа тартуға тырысты, олар жаңа орта іздеп жүрген еді. Алайда, бірігу туралы ұсынысқа қарсы күшті оппозиция туды. Ұйымның оң қанаты, Хау басқарып, өзін NAM-мен бірігуге қарсы комитет (CATNAM) деп атады, Жаңа Солшылдардың тірі қалғандарын қолдаудың орнына, DSOC жұмысшы қозғалысы мен Демократиялық партиядағы үлкен күштерге басымдық беруі керек деп талап етті. CATNAM жақтастарының көптегені NAM-нің Демократиялық партияға деген терең сенімсіздігін атап көрсеткеннен басқа, NAM-нің Израильге қатысты ұстанымына да күмәнмен қарады. DSOC Израильдің қауіпсіздігіне кепілдік беретін екі мемлекеттік шешімді қолдады, ал NAM-те көптеген адамдар Палестина Азат ету ұйымын отаршылдыққа қарсы күрес жүргізіп жатқан ұйым деп қарады. Харрингтон кейінірек былай деп жазды: "Біздің қарсыластарымыз өздерінің наразы екенін және қалатынын көрсетуді қалады". NAM мен DSOC-ты біріктіруге арналған бірлік съезі 1982 жылы Детройт қаласында өтті, осылайша DSA құрылды. Жиынға Конгресс қара нәсілділер тобының мүшесі Джордж Крокетт сөз сөйледі, ал Харрингтон негізгі баяндама жасады. Жаңа ұйым құрылған кезде 6000 мүшесі бар екені хабарланды.

The DSOC presented itself as an explicitly socialist organization. In electoral politics, it worked within the Democratic Party in which it dedicated itself to building a base of support for democratic socialist ("democratic left") ideas. In Michael Harrington's view, the task facing the American movement was "to build a new American majority for social change". While important, Harrington wrote that the union movement could not win political power in its own right, instead arguing that it needed to unite with the "college educated and issue oriented" adherents of the so called "New Politics" in the Democratic Party: <blockquote>In 1968, the Center Right of Nixon and Wallace received almost 58% of the votes; in 1972, in a two way race, Nixon got over 61%. In 1968, the American unions were a major, and sometimes sole, force behind Hubert Humphrey, proving that the organized workers are the most cohesive element that can be mobilized for social change. But the '68 election also proved that labor by itself cannot come close to winning. [ ] In 1968 many McCarthyites did not understand that Humphrey was infinitely preferable to Nixon; in 1972, the Meanyites did not understand that McGovern was infinitely preferable to Nixon. If this split continues, the Republicans will hold the Presidency for the foreseeable future. Therefore, the only way to build a new majority for social change is for labor and the new politics to come together. The move was favored by the DSOC's left wing led by historian Jim Chapin which sought to bring into the DSOC many former participants in the New Left of the 1960s who were in search of a new home. However, the proposal for merger generated vocal opposition. Forces on the organization's right wing, led by Howe and calling themselves the Committee Against the NAM Merger (CATNAM), urged that instead of courting New Left survivors. the DSOC should instead continue to place its emphasis on outreach to larger forces in the labor movement and the Democratic Party. In addition to noting the NAM's deep distrust of the Democratic Party, many adherents of the CATNAM had grave misgivings about the NAM's position towards Israel, with the DSOC maintaining belief in a two state solution guaranteeing the existence of Israel while many in the NAM saw the Palestine Liberation Organization as engaged in an anti colonial liberation struggle. Harrington later noted: "Our opponents wanted to indicate they were unhappy — and that they were staying". The unity convention joining the NAM and the DSOC was held in Detroit in 1982 and the DSA was thereby established. The gathering was addressed by George Crockett, a member of the Congressional Black Caucus in the House of Representatives, with Harrington delivering the keynote address. The new organization claimed a membership of 6,000 at the time of its formation.