P-12 42 локомотиві: Fairbanks Morse өндірген, Talgo пойыздері үшін жасалған. Жорылмалы, қуатты, бірақ санаулы ғана салынған. Тарихы мен техникалық сипаттамалары.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
P 12 42 (P12 42), сондай-ақ «Жылдам саудагер» деп те аталатын, 1957–1958 жылдары Fairbanks Morse компаниясы құрастырған, American Car and Foundry компаниясы шығарған Talgo пойзының екі басында жұмыс істеуге арналған локомотив болды. Бұл модель F M-нің жеңіл локомотивтер нарығына ену әрекетін білдірді, бірақ төмен жатқан төрт ғана дана өндірілді: алғашқы жұп Нью-Йорк, Нью-Хейвен және Хартфорд темір жолына олардың Джон Куинси Адамс пойызы үшін (Нью-Йорк, Нью-Йорк – Бостон, Массачусетс) сатылды, ал екінші жұп Бостон және Мэн темір жолына олардың «Жылдам саудагер» пойызы үшін (Бостон, Массачусетс – Портленд, Мэн) жіберілді. P 12 42-нің сегіз цилиндрлі қарама-қарсы поршеньді қозғалтқышы 1950 жылдан кейін қуатты болды, бірақ пойыздың жарығы және басқа да қосымша жүктемелер («қонақ үй» қуаты) шығыстың шамамен 25% -ын пайдаланды, ал қалғаны жылдамдыққа жұмсалды. 100 тонналық локомотивтердің ұзындығы 18 метр, ені 3 метр, биіктігі 4 метр болды және екі осьті AAR шассилерінің үстіне орнатылған B 2 дөңгелек конфигурациясымен жабдықталды, олардың тек алғашқы екі осі қуатпен жабдықталған. P 12 42 – негізгі қозғалтқышы тұрақты жылдамдықпен жұмыс істеуге және генератордың қуаты тек тікелей токпен реттелуге баптауланған алғашқы локомотивтердің бірі болды. Нью-Хейвен локомотивтері екі түрлі қуатпен жұмыс істеді және Нью-Йорктегі Grand Central терминалында жұмыс істеуге мүмкіндік беретін үшінші рельсті жинағыштармен жабдықталды, бұл Park Avenue эстакадасында жұмыс істеуге жеңіл болған алғашқы екі қуатты локомотивтер болды. F M Нью-Хейвенге одан да көп локомотивтерді сатуды және технологиялық жетістікті жолаушылар локомотивтерінің желісіне енгізуді күтті, соның ішінде Train Master стиліндегі кузовты ұсыныс бар еді, бірақ қаржылық қиындықтар F M-ді клиенттерге қаржыландыруды ұзартудан алды, ал қаржылық қиындыққа тап болған New Haven GM-нің қаржыландыру мүмкіндігі болғандықтан, 60 EMD FL9 локомотивін сатып алуды жөн көрді. Нью-Хейвеннің Talgo пойызы 1962 жылы Испаниядағы қызмет үшін Ferrocarril de Langreo компаниясына сатылды, ал олардың локомотивтері 1971 жылы жаратылғанға дейін пайдаланылмады. Бостон және Мэн пойызы 1964 жылға дейін қызмет етті.
The P 12 42, also known as the Speed Merchant, was a streamlined, locomotive built between 1957–1958 by Fairbanks Morse, specifically to operate on each end of the Talgo train produced by American Car and Foundry. This model represented F M's attempted entry into the lightweight locomotive market, but only four of the low slung units were produced: the first pair was purchased by the New York, New Haven and Hartford Railroad for their John Quincy Adams train (New York, New York to Boston, Massachusetts), while the second pair went to the Boston and Maine Railroad for their Speed Merchant train (Boston, Massachusetts to Portland, Maine). The P 12 42's eight cylinder opposed piston engine was rated at after 1950, but train lighting and other ancillary loads ("hotel" power) used about 25% of output, leaving for traction. The 100 ton units measured 60 feet (18 m) long by 10 feet (3 m) wide by 12 feet (4 m) high, and were configured in a B 2 wheel arrangement mounted atop a pair of two axle AAR road trucks, geared for with only the first two axles powered. The P 12 42 was one of the first locomotives to have its prime mover configured to run at a constant speed, with traction generator output regulated solely by excitation. The New Haven locomotives were dual powered, and came equipped with third rail pickups to allow them to operate in New York's Grand Central Terminal, becoming the first dual power locomotives light enough to operate on the Park Avenue Viaduct. F M expected to sell many more units to the New Haven, and to spin the technological advance off into a line of passenger units, including a proposal that used a Train Master style carbody, but with financial troubles preventing F M from extending financing to customers, the cash strapped New Haven ultimately opted to purchase a fleet of sixty EMD FL9s instead, as GM financing was available for the purchase. The New Haven's Talgo train was sold to Ferrocarril de Langreo for service in Spain, in 1962, and their locomotives sat unused afterwards, until being scrapped in 1971. The Boston and Maine's train remained in service until 1964.