Кіріспе

Сан-Миниато – Италияның Тоскана аймағындағы Пиза провинциясындағы қала және коммуна. Сан-Миниато үш кішкентай төбеде орналасқан, бұл жер тарихи тұрғыдан стратегиялық маңызға ие, және Эгола мен Эльза өзендері арасындағы Арно аңғарының төменгі бөлігін бақылайды. Бұрын ол Флоренциядағы Сан-Миниато-аль-Монте монастырінан ерекшелену үшін «ал-Тедеско» («неміске») деген қосымша атаумен белгілі болған.

Тарих

Орта ғасырларда Сан-Миниато Францигена жолында орналасқан, ол Солтүстік Еуропа мен Римді байланыстыратын басты бағдарламалық жол болатын. Сонымен қатар, ол Флоренция-Пиза және Лукка-Сиена жолдарының тоғысқан жерінде жатыр. Осылайша, ғасырлар бойы Сан-Миниатоға достық және жау әскерлері, түрлі тауарлар мен қызметтер сатушылары, сондай-ақ жақын және алыс елдерден келген саяхатшылар тоқталып тұрды. Археологиялық мәліметтерге сәйкес, қала және оның төңірегіндегі аймақ кем дегенде палеолит дәуірінен бері қоныстанған. Бұл жер этрускілерге, және әрине римдіктерге жақсы танымал болған, олар үшін бұл "Quarto" деп аталатын әскери бекет болды. Тарихи құжаттарда алғаш рет 783 жылы Ломбардтар салған Сан-Миниатоға арналған шағын шіркеудің төңірегінде құрылған кішкентай ауыл туралы айтылған. 10 ғасырдың соңына қарай Сан-Миниатода қоршаумен және Отто I салған қамалмен қорғалған көптеген тұрғындар өмір сүрді. 1116 жылы Тоскананың жаңа императорлық викарийі Рабодо Сан-Миниатода орнығып, Флоренцияны үкімет орталығы ретінде ығыстырды. Бұл жер "al Tedesco" деп аталды, себебі 13 ғасырға дейін неміс императорлық викарийлері Тоскананы осы жерден басқарды. 12 ғасырда Италияны Фредерик Барбаросса билеген кезеңде алғашқы қорғаныс мұнараларымен бірге қабырғалар тұрғызылды. Оның немересі Фредерик II кезінде қала қабырғалары кеңейтіліп, Рокка мен оның мұнарасын қоса, басқа да қорғаныс құрылыстарымен нығайтылды. 13 ғасырдың соңы мен 14 ғасырдың барлық кезеңінде Сан-Миниато гибеллиндер мен гвельфтер арасындағы қақтығысқа тартылды. Бастапқыда гибеллиндердің жақтасы болған қала, 1291 жылы гвельфтермен одақтасып, Флоренция қаласына айналды және 1307 жылы гвельф лигасының басқа мүшелерімен бірге гибеллиндердің Ареццосына қарсы күресті. 1347 жылы Сан-Миниато Флоренцияның бақылауына көшті, және 1367-1370 жылдар аралығында Пизаның ықпалымен Флоренцияға қарсы көтеріліс жасаған және Наполеон басып алған 1777-1779 жылдар аралығындағы қысқа мерзімдік кезеңнен басқа, осы бақылауда қалды. 1860 жылы жаңадан құрылған Италия Корольдігіне қосылғанға дейін ол әлі де Тоскананың Ұлы Герцогтігінің бір бөлігі болды. 1944 жылдың 22 шілдесінде американдық артиллериялық снаряды жарылып, 55 адам қаза тапты. Шіркеуде немістер ұстаған бейбіт азаматтар жиналған еді. Құрбандардың құрметіне шіркеудің қасбетіне ескерткіш тақта орнатылды (итальянша: Strage del Duomo di San Miniato).

Негізгі көрікті жерлер

Қала жақсы сақталған ортағасырлық қамалмен қоршалған. Басты көрікті орындар: Фредерик II мұнарасы, Фредерик II 13-шы ғасырда бүкіл Валдарноны көре алатын, биіктігі белгіленбеген төбенің басына салған. Онда оның канцеляриясы Пьер делле Винье өзін-өзі өлтіргенге дейін тұтқынға алынған. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде одақтастар оны қару ретінде пайдаланудан алдын алу үшін неміс әскері бұзған, бірақ 1958 жылы архитектор Ренато Балди оны қайта жаңартып салды. Сант-Ассунта және Санто-Дженезио немесе Римнің Сант-Дженезиусқа арналған Дуомо (Кафедраль). Бұл ғимарат бастапқыда роман стилінде салынған, бірақ бірнеше рет қайта жаңартылып, готикалық және ренессанс архитектурасының элементтерін көрсетеді. Фасадында түрлі-түсті майолика ыдыстар бар. Ішкі бөлігі латын кресті пішіндес, орталық бөлігінде екі шеткі дәліз бар. Кафедральдің қоңырау мұнарасы, ішіне бекініс қосылған, Матильда мұнарасы деп аталады және асимметриялық сағаты бар. Кафедральдың жанындағы Епархиялық мұражайда Филиппо Липпи, Жакопо Чименти, Нери ди Биччи, Фра Бартоломео, Фредерико Карди (Сиголи деп белгілі) және Верроккьоның туындылары қойылған. Палаццо деи Викари, 12-шы ғасырда император Отто IV салған, бұл сарайда ең көне белгілі тік бұрышты мұнаралардың бірі бар. Ішкі бөлігінде көптеген қызықты фрескалар сақталған. Қазір ол қонақ үй болып табылады. Коммуналдық сарай. Бұл 14-шы ғасырлық ғимарат әлі де Сан-Миниато қалалық әкімшілігінің ғимараты. Оның үлкен залын Cenno di Francesco Cenni безендірген. Сондай-ақ, онда 16-шы ғасырға жататын алтарь бейнесі салынған шағын оратория бар. Сан-Франческо шіркеуі. 13-шы ғасырдың басында роман стиліндегі фасадымен салынған, ішкі бөлігі готикалық стильдегі шағын шіркеулермен және 14-ші және 15-ші ғасырларға жататын фрескалармен безендірілген. Сан-Доменико шіркеуі бастапқыда 14-шы ғасырда салынған, бірақ фасады толыққанды емес. Ішкі бөлігінде Лука делла Роббияның терракоталық туындылары, Мазолино да Паникалеге жатқызылатын фреска және Донателло жасаған жерлеу ескерткіші бар. Фасадтың жанында Виа Анжелика басталады, бұл туннель ауылдық жерді қаламен байланыстырған. Сан-Франческо монастыры. 1211 жылы қаланы аралаған Ассисидің әулие Францискісі өзі құрған делінеді, монастырь қаладан жоғарырақ, төбеде орналасқан. Көруге тұрарлық басқа ғимараттар мен ескерткіштерге епископтың киелі орны кіреді, оның барокколық фасады амфитеатр дизайнында, Сиголи жобалаған, және жақында қалпына келтірілген айқышқа шегеленетін киелі орын, киелі емес Чиеза ди Сан-Мартино, ол монастырь, содан кейін түрме ретінде пайдаланылған, бірақ енді конвенциялар үшін қолданылады. Сондай-ақ, Роффиа, Грифони, Формичини және Наполеонның ата-бабалары Бонапарттар сияқты аристократиялық отбасылар салған Ренессанс дәуіріндегі бірнеше сарайлар бар, олардың арасында Палаццо Грифони де бар.