Кіріспе
Сан-Миниато – Италияның Тоскана аймағындағы Пиза провинциясындағы қала және коммуна. Сан-Миниато үш кішкентай төбеде орналасқан, бұл жер тарихи тұрғыдан стратегиялық маңызға ие, және Эгола мен Эльза өзендері арасындағы Арно аңғарының төменгі бөлігін бақылайды. Бұрын ол Флоренциядағы Сан-Миниато-аль-Монте монастырінан ерекшелену үшін «ал-Тедеско» («неміске») деген қосымша атаумен белгілі болған.
Тарих
Орта ғасырларда Сан-Миниато Францигена жолында орналасқан, ол Солтүстік Еуропа мен Римді байланыстыратын басты бағдарламалық жол болатын. Сонымен қатар, ол Флоренция-Пиза және Лукка-Сиена жолдарының тоғысқан жерінде жатыр. Осылайша, ғасырлар бойы Сан-Миниатоға достық және жау әскерлері, түрлі тауарлар мен қызметтер сатушылары, сондай-ақ жақын және алыс елдерден келген саяхатшылар тоқталып тұрды. Археологиялық мәліметтерге сәйкес, қала және оның төңірегіндегі аймақ кем дегенде палеолит дәуірінен бері қоныстанған. Бұл жер этрускілерге, және әрине римдіктерге жақсы танымал болған, олар үшін бұл "Quarto" деп аталатын әскери бекет болды. Тарихи құжаттарда алғаш рет 783 жылы Ломбардтар салған Сан-Миниатоға арналған шағын шіркеудің төңірегінде құрылған кішкентай ауыл туралы айтылған. 10 ғасырдың соңына қарай Сан-Миниатода қоршаумен және Отто I салған қамалмен қорғалған көптеген тұрғындар өмір сүрді. 1116 жылы Тоскананың жаңа императорлық викарийі Рабодо Сан-Миниатода орнығып, Флоренцияны үкімет орталығы ретінде ығыстырды. Бұл жер "al Tedesco" деп аталды, себебі 13 ғасырға дейін неміс императорлық викарийлері Тоскананы осы жерден басқарды. 12 ғасырда Италияны Фредерик Барбаросса билеген кезеңде алғашқы қорғаныс мұнараларымен бірге қабырғалар тұрғызылды. Оның немересі Фредерик II кезінде қала қабырғалары кеңейтіліп, Рокка мен оның мұнарасын қоса, басқа да қорғаныс құрылыстарымен нығайтылды. 13 ғасырдың соңы мен 14 ғасырдың барлық кезеңінде Сан-Миниато гибеллиндер мен гвельфтер арасындағы қақтығысқа тартылды. Бастапқыда гибеллиндердің жақтасы болған қала, 1291 жылы гвельфтермен одақтасып, Флоренция қаласына айналды және 1307 жылы гвельф лигасының басқа мүшелерімен бірге гибеллиндердің Ареццосына қарсы күресті. 1347 жылы Сан-Миниато Флоренцияның бақылауына көшті, және 1367-1370 жылдар аралығында Пизаның ықпалымен Флоренцияға қарсы көтеріліс жасаған және Наполеон басып алған 1777-1779 жылдар аралығындағы қысқа мерзімдік кезеңнен басқа, осы бақылауда қалды. 1860 жылы жаңадан құрылған Италия Корольдігіне қосылғанға дейін ол әлі де Тоскананың Ұлы Герцогтігінің бір бөлігі болды. 1944 жылдың 22 шілдесінде американдық артиллериялық снаряды жарылып, 55 адам қаза тапты. Шіркеуде немістер ұстаған бейбіт азаматтар жиналған еді. Құрбандардың құрметіне шіркеудің қасбетіне ескерткіш тақта орнатылды (итальянша: Strage del Duomo di San Miniato).
Негізгі көрікті жерлер
Қала жақсы сақталған ортағасырлық қамалмен қоршалған. Басты көрікті орындар: Фредерик II мұнарасы, Фредерик II 13-шы ғасырда бүкіл Валдарноны көре алатын, биіктігі белгіленбеген төбенің басына салған. Онда оның канцеляриясы Пьер делле Винье өзін-өзі өлтіргенге дейін тұтқынға алынған. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде одақтастар оны қару ретінде пайдаланудан алдын алу үшін неміс әскері бұзған, бірақ 1958 жылы архитектор Ренато Балди оны қайта жаңартып салды. Сант-Ассунта және Санто-Дженезио немесе Римнің Сант-Дженезиусқа арналған Дуомо (Кафедраль). Бұл ғимарат бастапқыда роман стилінде салынған, бірақ бірнеше рет қайта жаңартылып, готикалық және ренессанс архитектурасының элементтерін көрсетеді. Фасадында түрлі-түсті майолика ыдыстар бар. Ішкі бөлігі латын кресті пішіндес, орталық бөлігінде екі шеткі дәліз бар. Кафедральдің қоңырау мұнарасы, ішіне бекініс қосылған, Матильда мұнарасы деп аталады және асимметриялық сағаты бар. Кафедральдың жанындағы Епархиялық мұражайда Филиппо Липпи, Жакопо Чименти, Нери ди Биччи, Фра Бартоломео, Фредерико Карди (Сиголи деп белгілі) және Верроккьоның туындылары қойылған. Палаццо деи Викари, 12-шы ғасырда император Отто IV салған, бұл сарайда ең көне белгілі тік бұрышты мұнаралардың бірі бар. Ішкі бөлігінде көптеген қызықты фрескалар сақталған. Қазір ол қонақ үй болып табылады. Коммуналдық сарай. Бұл 14-шы ғасырлық ғимарат әлі де Сан-Миниато қалалық әкімшілігінің ғимараты. Оның үлкен залын Cenno di Francesco Cenni безендірген. Сондай-ақ, онда 16-шы ғасырға жататын алтарь бейнесі салынған шағын оратория бар. Сан-Франческо шіркеуі. 13-шы ғасырдың басында роман стиліндегі фасадымен салынған, ішкі бөлігі готикалық стильдегі шағын шіркеулермен және 14-ші және 15-ші ғасырларға жататын фрескалармен безендірілген. Сан-Доменико шіркеуі бастапқыда 14-шы ғасырда салынған, бірақ фасады толыққанды емес. Ішкі бөлігінде Лука делла Роббияның терракоталық туындылары, Мазолино да Паникалеге жатқызылатын фреска және Донателло жасаған жерлеу ескерткіші бар. Фасадтың жанында Виа Анжелика басталады, бұл туннель ауылдық жерді қаламен байланыстырған. Сан-Франческо монастыры. 1211 жылы қаланы аралаған Ассисидің әулие Францискісі өзі құрған делінеді, монастырь қаладан жоғарырақ, төбеде орналасқан. Көруге тұрарлық басқа ғимараттар мен ескерткіштерге епископтың киелі орны кіреді, оның барокколық фасады амфитеатр дизайнында, Сиголи жобалаған, және жақында қалпына келтірілген айқышқа шегеленетін киелі орын, киелі емес Чиеза ди Сан-Мартино, ол монастырь, содан кейін түрме ретінде пайдаланылған, бірақ енді конвенциялар үшін қолданылады. Сондай-ақ, Роффиа, Грифони, Формичини және Наполеонның ата-бабалары Бонапарттар сияқты аристократиялық отбасылар салған Ренессанс дәуіріндегі бірнеше сарайлар бар, олардың арасында Палаццо Грифони де бар.
The Tower of Frederick II, built by Frederick II in the 13th century on the summit of the hill at an elevation of , overlooking the entire Valdarno. Here was imprisoned his chancellor Pier delle Vigne until he committed suicide. During World War II it was destroyed by the German Army to prevent the Allies from using it as a gun sighting tower, but was reconstructed in 1958 by architect Renato Baldi. The Duomo (Cathedral), dedicated to both Sant'Assunta and Santo Genesio or Saint Genesius of Rome. It was originally a Romanesque building, but it has been remodelled several times and exhibits Gothic and some Renaissance architectural elements. The façade incorporates a number of colorful majolica bowls. The interior has Latin cross plan with a central nave with two side aisles. The cathedral's campanile, a fortification annexed in is called the Matilde Tower and features an asymmetrical clock. The Diocesan Museum, next to the cathedral. This museum gallery contains works by Filippo Lippi, Jacopo Chimenti, Neri di Bicci, Fra Bartolomeo, Frederico Cardi (known as Cigoli) and Verrocchio. Palazzo dei Vicari, built by Emperor Otto IV during the 12th century, the palazzo incorporates one of the oldest known crenellated turrets. The interior has a number of interesting frescoes. It is now an hotel. Palazzo Comunale. This 14th century building is still San Miniato's Town Hall. Its great hall was decorated by Cenno di Francesco Cenni. It also features a small oratory, containing a 16th century altarpiece. The church of San Francesco. Originally built in the early 13th century with a Romanesque façade, its interior features Gothic style chapels and frescoes from the 14th and 15th centuries. The church of San Domenico was originally constructed in the 14th century, but has an incomplete façade. Its interior contains terracotta works by Luca della Robbia, a fresco attributed to Masolino da Panicale and a burial monument sculpted by Donatello. Next to the façade begins the Via Angelica, a tunnel that connected the countryside to the city. Convent of San Francesco. Purportedly founded by Saint Francis of Assisi himself in 1211 when he visited the city, the Convent stands behind the city higher up on the hill. Other buildings and monuments worth seeing include the Bishop's Sanctuary, with a Baroque façade in the design of an amphitheater, designed by Cigoli and the Sanctuary of the Crucifix, recently restored, the desanctified Chiesa di San Martino, which has done duty as a convent, and then a prison, but which will now be used for conventions. There are also a number of Renaissance palazzi, built by such aristocratic families as the Roffia, Grifoni, Formichini and the Bonapartes, ancestors of Napoleon, among them Palazzo Grifoni.