Үнді-Пәкістан конфедерациясы: Тұрақтылық пен ынтымақтастық жолы
Indo-Pakistani Confederation
Үндістан-Пәкістан конфедерациясы: қарым-қатынастарды жақсарту, Кашмир дауы мен соғыстарды азайту, экономикалық және мәдени дамуға бағытталған саяси одақ ұсынысы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ұсынылған саяси конфедерация
Proposed political confederation
Үнді-Пакистан конфедерациясы тұжырымдамасы екіжақты қақтығыстарды аяқтау және қорғаныс, сыртқы саясат, мәдени және экономикалық дамудағы ортақ мүдделерді ілгерілету мақсатында Үндістан мен Пәкістанның тәуелсіз мемлекеттерінен құралған саяси конфедерацияны жақтауды көздейді. Бөлініс зор ұлтаралық қақтығыстарға алып келді, ал көп ұзамай Кашмир аумағына (Британдық Радж кезіндегі бұрынғы князьдік мемлекет, оған Үндістан мен Пәкістан доминиондары толыққанды билік талап еткен) қатысты үлкен дау екі көрші ел арасында кең ауқымды соғысқа себеп болды. Тәуелсіздік алғаннан бері Үндістан мен Пәкістан бір-біріне қарсы төрт қарулы қақтығысқа қатысты (1947, 1965, 1971, 1999), олардың барлығы 1971 жылғы соғысты қоспағанда, Кашмирдегі даулардан туындады. Дегенмен, кейбір дипломатиялық күш-жігер екі ел арасындағы екіжақты сауда мен спорттық іс-шараларды дамытуға, сондай-ақ үндістер мен пакистандықтарға Самджаута экспресі және Дели-Лахор екіұлттық автобус бағыты арқылы шекарадан бейбіт түрде өтуге және сапар жасауға мүмкіндік берді. 1972 жылғы Шимла келісімі және одан кейінгі екіжақты келісімдер екі елді де Кашмир дауына бейбіт шешім табуға, сонымен бірге сауда-экономикалық ынтымақтастықты дамытуға міндеттеді.
The concept of an Indo Pakistani Confederation advocates for a political confederation consisting of the sovereign states of India and Pakistan as a means of ending bilateral conflicts and promoting common interests in defence, foreign affairs, and cultural and economic development. The partition provoked great communal conflicts and shortly afterwards, a major dispute over the territory of Kashmir (a former princely state under the British Raj which was sovereignly claimed in full by both the Dominion of India and Dominion of Pakistan) sparked a large scale war between the two neighbouring countries. India and Pakistan have, since their independence, engaged in four armed conflicts against each other (1947, 1965, 1971, 1999), all of them stemming from their disputes in Kashmir with the exception of the war in 1971. However, some diplomatic efforts have succeeded in promoting bilateral trade and sports events between the two nations as well as permitting Indians and Pakistanis to peacefully cross the border and visit through services provided by the Samjhauta Express and the Delhi Lahore binational bus route. The 1972 Shimla Agreement and subsequent bilateral accords have bound both nations to seek a peaceful solution to the Kashmir conflict while promoting trade and economic cooperation.
Конфедерация
Үндістан мен Пәкістанның кейбір саясаткерлері мен ғалымдары екі республика арасындағы қақтығыстарды шешу құралы ретінде конфедерация тұжырымдамасын ұсынды. Бұл ортақ мәдени байланыстарды, экономикалық дамуды және маңызды мәселелерде ынтымақтастықты нығайтуға, сондай-ақ мемлекет басшысы лауазымын және маңызды қызметтерді үндістер мен пакистандықтар кезекпен атқаруға бағытталған. Үндістанның премьер-министрі Джавахарлал Неру және Джамму және Кашмирдің бас министрі Шейх Абдулла бұл идеяны қолдады. 1972 жылы Пәкістанның азаматтық бас әскери заң әкімшісі Зұлфиқар Әли Бхутто Пәкістан-Үндістан конфедерациясының мүмкіндігін зерттеп, "мемлекеттік Пакистан Таймс газетінен Үндістан-Пәкістан конфедерациясын қолдау туралы мақала жазуды сұрады". Кейбір жақтастарының пікірінше, мұндай келісім Кашмирдегі қақтығысты аяқтап, бейбітшілікті орнатумен қатар, АҚШ, Еуропалық Одақ, Ресей және Қытай сияқты әлемдік державалармен теңдес келетін қуатты геосаяси бірлестік құруға мүмкіндік береді. Пакистандық тарихшы Айша Жалал және бұрынғы Пәкістан премьер-министрі Исмаил Ибрагим Чундигардың сөзіне сәйкес, Лахор резолюциясы бастапқыда Біріккен Үндістанда Хиндустан-Пәкістан конфедерациясын құруды көздеген, Пәкістанды Үндістанның қалған бөлігінен бөлек мемлекет ретінде емес. Чундигар "Лахор резолюциясының мақсаты – Ульстер құру емес (Біріккен Корольдіктен Солтүстік Ирландияның тәуелсіздігін талап ететін зорлық-зомбылыққа толы сепаратистік қозғалысқа сілтеме), «Үндістанның бірлігін жою» емес, «екі ұлтты (Пәкістан мен Хиндустанды) теңдік негізінде біріктіру» болды" деді. Дуррани мұндай Үнді-Пәкістан конфедерациясы Үндістан мен Пәкістанның шекараларын жұмсартатынын, екі елдің қарулы күштерін біріктіретінін және Дели астанасы болатын Үндістанның қайта бірігуіне жол ашатынын мәлімдеді. Пәкістанның Кашмир істері жөніндегі министрі Махдум Сайед Фейсал Салех Хаят "қорғаныс, валюта және сыртқы істер салаларына жауапкершілікті өз мойнына алып", Джамму және Кашмир штатын басқаратын Үнді-Пәкістан конфедерациясын жақтады.
Some politicians and academicians in India and Pakistan have promoted the concept of a confederation between the two republics as a means to resolve their conflicts while promoting common cultural bonds, economic development and solidarity in major issues, with a ceremonial head of state and important posts held alternately by Indians and Pakistanis. Prime Minister of India Jawaharlal Nehru and Chief Minister of Jammu and Kashmir Sheikh Abdullah supported the idea. In 1972, Zulfikar Ali Bhutto, the civilian Chief Martial Law Administrator of Pakistan, explored the possibility of a Pakistan India Confederation and asked "the Government owned Pakistan Times to write in favour of India Pakistan confederation." According to some advocates, such an arrangement would not only end the Kashmir conflict and bring about peace, but would forge a powerful geopolitical entity of equal standing with various global powers such as the United States, European Union, Russia and China. According to Pakistani historian Ayesha Jalal and former Pakistani Prime Minister Ismail Ibrahim Chundrigar, the Lahore Resolution originally called for a Hindustan Pakistan Confederation in a United India, not for Pakistan as a separate state from the rest of India. Chundrigar "said that the object of the Lahore Resolution was not to create Ulsters (a reference to the violent separatist movement aimed at Northern Ireland's independence from the United Kingdom), not to 'destroy the unity of India', but to get the 'two nations (Pakistan and Hindustan) welded into united India on the basis of equality'. Durrani stated that such an Indo Pakistan Confederation would soften the borders of India and Pakistan and eventually integrate the armed forces of both entities, paving the way for Indian reunification, in which Delhi would serve as the capital city. Pakistani Minister for Kashmir Affairs, Makhdoom Syed Faisal Saleh Hayat, advocated an Indo Pakistani Confederation that would govern the state of Jammu and Kashmir, "taking responsibility for defence, currency and foreign affairs".
Реакциялар
Конфедерация идеясы жоғары дәрежелі үнді саяси көшбасшысы және сол кездегі вице-премьер Лал Кришна Адванидің қолдауымен күш алды. Ол 2004 жылғы 29 сәуірде пакистандық "Дон" газетіне берген сұхбатында екі елдің конфедерация құру үшін бірігуін көздегенін айтты: "Менің ойымша, ондаған жылдар өткен соң екі ел де бөлініс мәселесін шеше алмағанын сезінетін уақыт келеді. Неге бірігіп, қандай да бір конфедерация немесе осы сияқты бір құрылым құрмасқа?" Тағы бір жоғары дәрежелі үнді саясаткері, доктор Рам Манохар Лохия да осы идеяны қолдаған болатын. Атақты индус көшбасшысы Адванидің бұл жария қолдауы көп болжамдар мен БАҚ назарына түсті, бірақ Пәкістан Сыртқы істер министрлігі бұл идеяны "серап" деп атап, екі елдің де өз егемендігіне ие екенін және бұл мәртебенің олардың пікірінше "кері қайтарылмайтын" екенін мәлімдеді. Оңтүстік Азияның басқа елдерінің де кейбір басшылары осы идеяның мүмкіндігін талқылады. Кейбір жақтастары екі елдің егемендігін сақтап, бірақ бір валюта қолданып, оны айналымға шығару, сондай-ақ АҚШ, Еуропалық Одақ және Ресей сияқты әлемдік державалармен қорғанысқа қатысты мәселелерді шешетін келісімге қол қою сияқты ұсыныстар жасады. Бірақ Үндістан бұл ұсыныстан бас тартты, себебі Кашмирдің барлық бөлігі Үндістанның ажырамас бөлігі болып табылады және бұл аймақта Пәкістанның болуына қатысты кез келген сұраққа нүкте қояды, себебі этникалық ұлтшылдық діни ұлтшылдықтан басым түсті.
The idea of a confederation gained prominence with the endorsement of senior Indian political leader and then Deputy Prime Minister Lal Krishna Advani, who on April 29, 2004, said in an interview to the Pakistani newspaper Dawn, that he envisaged both nations coming together to form a confederation: "I conceive that there would be a time when decades hence, both the countries would feel that partition has not solved matters. Why not come together and form some form of confederation or something like that." Another senior Indian politician, Dr. Ram Manohar Lohia had similarly advocated the idea. This public endorsement from Advani, a prominent Hindu leader, gave rise to much speculation and media coverage, but the Ministry of Foreign Affairs in Pakistan responded by calling the idea a "mirage," stating that both nations were sovereign in their own right and this status was in their view "irreversible." Some leaders throughout other nations of South Asia have discussed the practicality of this idea. Some advocates added ideas such as the two nations retaining their sovereignty but issuing and dealing in the same currency and also signing an accord with which they can resolve problems related to defence with world powers like the United States, European Union and Russia. which was rejected by India with the reasoning that the entirety of Kashmir is an integral part of India alone which shuts down the question of any Pakistani presence in the region. since ethnic nationalism trumped religious nationalism.